“എന്താടാ?”
അവൻ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ പെട്ടി എടുത്തു. ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ നീല കല്ല് വെച്ച, ലളിതമായ ഒരു വെള്ളി മോതിരം. അച്ഛന്റെ അലമാരയിൽ അമ്മയുടെ പെട്ടിയിൽ നിന്ന് കിട്ടിയത്.
ഗോപാലൻ ചേട്ടന്റെ മുഖം വിടർന്നു. “അയ്യോ! എടാ മോനേ!” അയാൾ ചൂൽ താഴെ ഇട്ട് അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. “ഞാൻ അറിയാമായിരുന്നു! ഞാൻ ആദ്യ ദിവസം തന്നെ പറഞ്ഞില്ലേ!”
“ചേട്ടാ, പതുക്കെ. അവൾ കേൾക്കും.”
“എന്താ വേണ്ടത്?”
“ഇന്ന് വൈകുന്നേരം കഫേ ഒരു മണിക്കൂർ നേരത്തെ അടയ്ക്കണം. പിന്നെ ടെറസ് ഒന്ന് ഒരുക്കണം.”
അന്ന് വൈകുന്നേരം മഴ പെയ്തില്ല. ആദ്യമായി ആ മാസത്തിൽ ആകാശം തെളിഞ്ഞു. മീര കഫേയിൽ അവസാനത്തെ മേശ തുടയ്ക്കുമ്പോൾ അർജുൻ വന്ന് അവളുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് തുണി വാങ്ങി.
“വാ,
ഒരു കാര്യം കാണിക്കാം.”
“ഇന്ന് ഞാൻ വേണ്ടത്ര കാര്യങ്ങൾ കണ്ടു, മനുഷ്യാ.”
“ഇത് വേറെ.”
അവൻ അവളുടെ കണ്ണ് ഒരു തുണി കൊണ്ട് കെട്ടി. “എടാ, എന്താ ഇത്?” അവൾ ചിരിച്ചു. അവൻ അവളുടെ കൈ പിടിച്ച് പടി കയറ്റി. ടെറസിൽ എത്തിയപ്പോൾ കണ്ണ് അഴിച്ചു.
ടെറസിൽ നിറയെ മെഴുകുതിരികൾ. ചെറിയ ഒരു മേശയിൽ രണ്ട് ഗ്ലാസ് ചൂട് ചോക്ലേറ്റ്, അതിൽ എരിവ് ചേർത്തത്. ഒരു മൂലയിൽ ആ പഴയ റേഡിയോ, അതിൽ നിന്ന് ആ പഴയ പ്രണയഗാനം പതുക്കെ ഒഴുകി. ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ താഴെ ഗേറ്റിനടുത്ത് ഒരു കുടയുമായി കാവൽ.
മീര വായ പൊത്തി. “അർജുൻ…”
അവൻ അവളുടെ മുന്നിൽ ഒരു കാൽമുട്ടിൽ ഇരുന്നു. “മീര ശ്രീധരൻ. ഒരു മാസം മുമ്പ് ഒരു ദുബായ്ക്കാരൻ നിന്റെ വാതിൽക്കൽ നനഞ്ഞൊലിച്ച് വന്നു നിന്നു. അന്ന് നീ പുസ്തകം കൊണ്ട് അടിക്കാൻ നിന്നു.”
“അത് ഞാൻ ഭയന്നിട്ടാ!”
“അറിയാം. പക്ഷേ ഞാൻ അന്ന് തന്നെ വീണുപോയി.” അവൻ മോതിരപ്പെട്ടി തുറന്നു. “ഇത് അമ്മയുടെയാ. അച്ഛൻ സൂക്ഷിച്ചു വെച്ചത്. ഒരു കാര്യം മാത്രം ചോദിക്കട്ടെ. ഈ വീടിന്റെ പാതിയും, എന്റെ പാതി ഹൃദയവും കൂടി, നീ പൂർണ്ണമാക്കുമോ? എന്റെ ഭാര്യയായി, എന്റെ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ?”
മീര ഒരു നിമിഷം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. കണ്ണ് നിറഞ്ഞൊഴുകി. പക്ഷേ അവളുടെ മുഖത്ത് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ചിരി ഉണ്ടായിരുന്നു.
“എടാ പോത്തേ,” അവൾ കരഞ്ഞും ചിരിച്ചും പറഞ്ഞു. “ഇതിന് ഉത്തരം ഞാൻ ആദ്യത്തെ ആഴ്ച തന്നെ പറഞ്ഞതല്ലേ!”
“എപ്പോൾ?”
“അന്ന് ആ പന്തയത്തിൽ.
നീ തോൽക്കുമെന്ന് എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.”
“അപ്പോൾ ഉത്തരം?”
“ഉത്തരം ഇതാ.” അവൾ അവനെ പിടിച്ച് എഴുന്നേൽപ്പിച്ച് ചുംബിച്ചു. ദീർഘമായി, ആഴത്തിൽ, ടെറസിലെ മെഴുകുതിരികൾ കാറ്റിൽ ചാഞ്ഞാടി. “ഉവ്വ്. ഉവ്വ്. ഒരു ലക്ഷം തവണ ഉവ്വ്.”
അവൻ മോതിരം അവളുടെ വിരലിൽ ഇട്ടു. അവൾ അത് നോക്കി, പിന്നെ അവനെ നോക്കി. “ഇത് എനിക്ക് കറക്ട് ഫിറ്റ്.”
“അച്ഛൻ നേരത്തെ അളവ് എടുത്തിട്ടുണ്ടാകും.”
“പോടാ!” അവൾ ചിരിച്ചു.
താഴെ നിന്ന് ഗോപാലൻ ചേട്ടന്റെ ശബ്ദം: “ഉവ്വ് എന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്? ഞാൻ കേട്ടു! എടീ ശാന്തേ, വാടീ ഇവിടെ!”
രണ്ടുപേരും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
ആ രാത്രി അവർ ടെറസിൽ മെഴുകുതിരി വെളിച്ചത്തിൽ റേഡിയോയുടെ പാട്ടിന് ഒത്ത് നൃത്തം ചെയ്തു. ഇത്തവണ ആദ്യ നൃത്തത്തിലെ പോലെ അറിയാതെയല്ല, ഒരുപാട് സ്നേഹത്തോടെ. അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തല വെച്ചു, അവൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു. പാട്ട് തീർന്നപ്പോൾ അവൻ അവളെ പൊക്കിയെടുത്തു, മെഴുകുതിരികൾ ഓരോന്നായി ഊതിക്കെടുത്തി. ഇരുട്ടിൽ അവർ മുറിയിലേക്ക് നീങ്ങി. അന്ന് രാത്രി അവളുടെ വിരലിലെ മോതിരം അവന്റെ മുടിയിൽ കുടുങ്ങി ചിരിച്ചു, അവളുടെ കയ്യിലെ നീല വളകൾ ഓരോ ചലനത്തിലും മണി പോലെ കിലുങ്ങി. ഓരോ ചുംബനവും ഓരോ വാഗ്ദാനമായിരുന്നു, ഓരോ ആലിംഗനവും ഓരോ വീട്ടിലെത്തലായിരുന്നു. ജനലിന് പുറത്ത് ആദ്യമായി ആ മാസത്തിൽ നിലാവ് ഉദിച്ചു.
❖
കല്യാണം ചെറുതായിരുന്നു, പക്ഷേ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും സന്തോഷമുള്ള കല്യാണം. കഫേയുടെ മുറ്റത്ത്, അച്ഛൻ നട്ട റോസാച്ചെടികളുടെ കാടിനിടയിൽ. അർജുൻ ഒരു വെള്ള മുണ്ടും ഷർട്ടും. മീര ഒരു ഇളം നീല കസവ് സാരി,