അർജുൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പകരം അവളുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് ബ്രഷ് വാങ്ങി, നീല പെയിന്റിൽ മുക്കി, അവളുടെ മൂക്കിന്റെ തുമ്പത്ത് ഒരു കുത്ത് കൊടുത്തു.
“അർജുൻ!”
“നീല മൂക്കുള്ള മീര. ഇതാ നമ്മുടെ ലോഗോ.”
“നിന്നെ ഞാൻ…” അവൾ പെയിന്റ് ടിൻ പിടിച്ച് അവന്റെ പിന്നാലെ ഓടി. മുറ്റത്ത് ഒരു കുട്ടിക്കളി. ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ ചായ കപ്പുമായി വരാന്തയിൽ ഇരുന്ന് നോക്കി.
“ഇതാണോ ഈ ബോർഡ് എഴുത്ത്? ഞാൻ വിചാരിച്ചു രണ്ടുപേരും കൂടി ജോലി ചെയ്യുകയാണെന്ന്!”
“ചേട്ടാ, ഇത് ടീം ബിൽഡിംഗാ!” അർജുൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
അവസാനം ബോർഡ് ഉണ്ടാക്കി തീർന്നപ്പോൾ ഇരുവരുടെയും ദേഹത്ത് നീലയും വെള്ളയും കലർന്ന പെയിന്റ് തെറിച്ചിരുന്നു. ബോർഡിൽ അക്ഷരങ്ങൾ അല്പം ചരിഞ്ഞായിരുന്നു. പക്ഷേ അടിയിൽ മീര ചെറുതായി ഒരു വരി കൂടി എഴുതി:
*”ഇവിടെ ചായയ്ക്ക് ഒപ്പം കഥകളും കിട്ടും.”*
“ഇത് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും നല്ല ബോർഡ്,” അർജുൻ പറഞ്ഞു.
“ഏറ്റവും
ചരിഞ്ഞ ബോർഡ്,” മീര തിരുത്തി.
“ഏറ്റവും സ്നേഹമുള്ള ചരിഞ്ഞ ബോർഡ്.”
അവൾ അവന്റെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ചു. “അച്ഛൻ കണ്ടിരുന്നെങ്കിൽ ചിരിച്ചേനെ.”
“അച്ഛൻ കാണുന്നുണ്ടാകും.” അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. “ഇപ്പോൾ ഒരു കവിത എഴുതുന്നുണ്ടാകും.”
❖
അന്ന് വൈകുന്നേരം മഴ പെയ്തപ്പോൾ കഫേ നേരത്തെ അടച്ചു. ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ കുടയുമായി പോയി, പോകുമ്പോൾ ഒരു കണ്ണിറുക്കലും: “ഇന്ന് ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കിയാൽ ഞാൻ ഇപ്പുറത്തെ വീട്ടിൽ നിന്ന് കേൾക്കില്ല, ഒരു കാര്യം ഉറപ്പ്.”
“ചേട്ടാ!” മീര കയ്യിലിരുന്ന തുണി എറിഞ്ഞു.
അടുക്കളയിൽ അന്ന് അവർ ഒരുമിച്ച് അപ്പം ഉണ്ടാക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. അർജുന് മാവ് കലക്കാൻ ചുമതല. മീര തേങ്ങാപ്പാൽ പിഴിഞ്ഞു.
“ഇത് ഇങ്ങനെയല്ല,” അവൾ അവന്റെ കയ്യ് പിടിച്ച് തിരുത്തി. “ഇങ്ങനെ. പതുക്കെ. ഒരു കൈ കൊണ്ട് കലക്കണം, ഒരു ഇഷ്ടത്തോടെ.”
“ഇഷ്ടത്തോടെ?”
“അതെ. ഇഷ്ടമില്ലാതെ കലക്കിയാൽ അപ്പത്തിന് ചിരി വരില്ല.”
“അപ്പത്തിന് ചിരിയോ?”
“അപ്പം ചുടുമ്പോൾ നടുവിൽ പൊങ്ങും, അതാ അപ്പത്തിന്റെ ചിരി.”
അവൻ ചിരിച്ചു, പെട്ടെന്ന് കയ്യിലെ മാവ് അവളുടെ കവിളിൽ തൊട്ടു. ഒരു ചെറിയ വെളുത്ത വര. മീര ഞെട്ടി, പിന്നെ പതുക്കെ അവനെ നോക്കി, ചുണ്ടിൽ ഒരു കള്ളച്ചിരി.
“ശരി. നീ തുടങ്ങിയതാ.”
അവൾ കയ്യിൽ മാവ് എടുത്ത് അവന്റെ നെറ്റിയിൽ ഒരു വലിയ വര വരച്ചു. പിന്നെ കവിളിൽ, പിന്നെ മൂക്കിൽ. അർജുൻ അവളെ വലിച്ചടുപ്പിച്ചു. രണ്ടുപേരും മാവിൽ കുളിച്ച്, ചിരിച്ച് ചിരിച്ച് ശ്വാസം മുട്ടി.
ചിരി പതുക്കെ നിന്നു. അവൻ അവളെ നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ അടുപ്പിൽ നിന്നുള്ള ചെറിയ
വെളിച്ചം. അവൻ പെരുവിരൽ കൊണ്ട് അവളുടെ കവിളിലെ മാവ് പതുക്കെ തുടച്ചു.
“മീര.”
“ഉം?”
“നിന്നെ ഞാൻ എത്ര ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു എന്ന് എനിക്ക് പറയാൻ അറിയില്ല. അച്ഛനെ പോലെ ഞാനും വാക്കിൽ മോശമാ.”
“നീ മോശമല്ല.” അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ കൈ വെച്ചു. “ഇവിടെ നിന്ന് ഞാൻ എല്ലാം കേൾക്കുന്നുണ്ട്.”
അവൻ കുനിഞ്ഞു. അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ അവൻ ചുംബിച്ചപ്പോൾ ആ ചുംബനത്തിന് മധുരവും തേങ്ങയുടെ മണവും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൾ കാൽവിരലുകളിൽ ഉയർന്ന് അവന്റെ കഴുത്തിൽ കൈ ചുറ്റി. അടുപ്പിലെ തീ പതുക്കെ ആളി. അവന്റെ കൈകൾ അവളുടെ പുറത്ത് ഒഴുകി, അവളുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ മുടിയിൽ.
“അപ്പം…” അവൾ ചുംബനത്തിനിടയിൽ പറഞ്ഞു.
“അപ്പം കാത്തിരിക്കട്ടെ.”
“കരിഞ്ഞു പോകും!”
“അതിന് നിനക്ക് ഇപ്പോൾ ഒരു ഫാൻ ഉണ്ടല്ലോ.”
അവൾ ചിരിച്ചു, അടുപ്പ് ഓഫ് ചെയ്തു, അവന്റെ കൈ പിടിച്ച് ഇരുട്ടിൽ പതുക്കെ മുകളിലേക്ക് നടന്നു. പടിക്കെട്ടിൽ ഓരോ പടിയിലും ഒരു ചുംബനം, ഒരു ചിരി, ഒരു ചെറിയ മന്ത്രണം. മുറിയുടെ വാതിൽ അടഞ്ഞപ്പോൾ പുറത്ത് മഴ ഒരു ഗാനം പോലെ കനത്തു.
അവിടെ അന്ന് രാത്രി അവർ ധൃതിയില്ലാതെ പരസ്പരം അറിഞ്ഞു. അവളുടെ ഓരോ ശ്വാസത്തിനും അവൻ ഒരു ചുംബനം കൊണ്ട് മറുപടി പറഞ്ഞു. ഓരോ സ്പർശത്തിനും അവൾ അവന്റെ പേര് കൊണ്ട് മറുപടി പറഞ്ഞു. അവളുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു കവിത എഴുതുന്നതുപോലെ ഓടി. അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ അവളുടെ തോളിൽ, കഴുത്തിൽ, കാതിന് പിന്നിൽ, ഒരു ചെറിയ പ്രാർത്ഥന പോലെ വിശ്രമിച്ചു. ചൂടും തണുപ്പും, ചിരിയും