മുടിയിൽ മുല്ലപ്പൂ, കയ്യിൽ നീല കുപ്പിവളകൾ.
ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ അച്ഛന്റെ സ്ഥാനത്ത് നിന്ന് മീരയുടെ കൈ അർജുന് കൈമാറി. “നോക്കി നടത്തണം കേട്ടോ. ഇത് എന്റെ മകളെ പോലെയാ.”
“ചേട്ടാ, ഇനി എന്റെ ഭാര്യയാ,” അർജുൻ ചിരിച്ചു.
“ഭാര്യയായാലും ഇവൾ എന്റെ മോളാ.”
മീരയുടെ അമ്മ ഇടുക്കിയിൽ നിന്ന് വന്നിരുന്നു. ചെറിയൊരു സ്ത്രീ, നരച്ച മുടി, വിശാലമായ ചിരി. അവർ അർജുനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് പറഞ്ഞു: “എന്റെ മോൾ ഇത്രയും ചിരിക്കുന്നത് ഞാൻ ആദ്യമായി കാണുകയാ.”
ഇന്ന് കഫേയിൽ ആ മാസത്തെ എല്ലാ സ്ഥിരം വായനക്കാരും ഉണ്ടായിരുന്നു. ആദ്യത്തെ കവിത വായിച്ച ഇരുപത് വയസ്സുകാരി ഒരു കവിത ചൊല്ലി. ഗോപാലൻ ചേട്ടന്റെ ഭാര്യ ശാന്ത ഒരു വലിയ പാത്രം പായസം കൊണ്ടുവന്നു. തേയിലത്തോട്ടത്തിലെ പണിക്കാർ പാട്ട് പാടി.
സന്ധ്യയായപ്പോൾ എല്ലാവരും പോയി. മുറ്റത്ത് വിളക്കുകൾ മാത്രം. മീര അർജുന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് കഫേയുടെ ബോർഡിന് മുന്നിൽ നിന്നു. ചരിഞ്ഞ അക്ഷരങ്ങൾ, നീല പെയിന്റ്.
“ഭർത്താവേ,” അവൾ പതുക്കെ വിളിച്ചു.
“ഭാര്യേ,” അവൻ അതേ ശബ്ദത്തിൽ മറുപടി പറഞ്ഞു. രണ്ടുപേരും ചിരിച്ചു.
“എന്തോ ഒരു വിചിത്രമായ തോന്നൽ. ഇത്രയും സന്തോഷം വരുമ്പോൾ എന്തോ പേടി വരേണ്ടതല്ലേ? എനിക്ക് പേടിയേ ഇല്ല.”
“പേടിക്കേണ്ടതൊന്നും ഇല്ല.” അവൻ അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു. “ഇനി ഒരു മഴയും നമ്മളെ ഒറ്റയ്ക്ക് നനയ്ക്കില്ല.”
അവൻ അവളെ കൈകളിൽ എടുത്തു, പടി കയറി. “ഇറക്കിവിട്! എല്ലാവരും കാണും!”
“ആരും ഇല്ല. ഇന്ന് ഇറക്കി വിടുന്ന പ്രശ്നമേ ഇല്ല.”
അന്ന് രാത്രി ആ മുറിയിൽ അവർ ആദ്യമായി ഭാര്യയും
ഭർത്താവുമായി. മുല്ലപ്പൂവിന്റെ മണം, നീല വളകളുടെ കിലുക്കം, അവളുടെ സാരിയുടെ കസവ് മെഴുകുതിരി വെളിച്ചത്തിൽ തിളങ്ങുന്നത്. അവൻ അവളുടെ മുടിയിലെ പൂക്കൾ ഓരോന്നായി എടുത്ത് മാറ്റി, ഓരോ പൂവിനും ഒരു ചുംബനം. അവൾ അവന്റെ ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടണുകൾ അഴിച്ച്, ചിരിച്ച്, കവിളിൽ ഒരു കടി കൊടുത്ത്.
“ഇന്ന് ഞാൻ നിന്റെ ഭാര്യയാ,” അവൾ കള്ളച്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. “ഇനി എന്തൊക്കെ ചെയ്യാമെന്ന് അറിയാമോ?”
“ഒരു ലിസ്റ്റ് ഉണ്ടോ?”
“ഒരു ജീവിതകാലം മുഴുവൻ നീളുന്ന ലിസ്റ്റ്.”
അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ അവളുടെ കഴുത്തിൽ വിശ്രമിച്ചു, അവളുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ പുറത്ത് ഒരു പഴയ പാട്ടിന്റെ താളം പിടിച്ചു. രാത്രി അതിന്റെ എല്ലാ മാധുര്യത്തോടെയും ഒഴുകി. ഇടയ്ക്ക് അവൾ ചിരിച്ചു, ഇടയ്ക്ക് അവൻ അവളുടെ പേര് വിളിച്ചു, ഇടയ്ക്ക് രണ്ടുപേരും ഒരേ സമയം ഒന്നും പറയാതിരുന്നു. ആ നിശബ്ദതയിൽ ഒരു ലോകം മുഴുവൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവസാനം ഒരുമിച്ച് ഒഴുകി ശാന്തമായപ്പോൾ അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ കിടന്ന് മന്ത്രിച്ചു:
“അർജുൻ.”
“ഉം.”
“ഞാൻ ഇത്രയും സന്തോഷമായി ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും ഉറങ്ങിയിട്ടില്ല.”
“ഇനി എന്നും ഇങ്ങനെ ഉറങ്ങും.”
“വാക്ക്?”
“വാക്ക്. കുരുമുളക് ഇത്തിരി കൂടുതൽ ഇട്ട വാക്ക്.”
അവൾ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു, ചിരിച്ചുകൊണ്ടുതന്നെ ഉറങ്ങിപ്പോയി.
❖
മഴ ഇല്ലാത്ത ഒരു പ്രഭാതം. ജനലിലൂടെ സ്വർണ്ണ വെളിച്ചം. അർജുൻ ഉണർന്നപ്പോൾ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് അതേ പഴയ പാട്ടിന്റെ മൂളൽ, ദോശക്കല്ലിന്റെ ശബ്ദം, ഇഞ്ചിയും ഏലക്കയും ചതയ്ക്കുന്ന മണം.
താഴെ ചെന്നപ്പോൾ മീര അടുക്കളയിൽ, അവന്റെ പഴയ ഷർട്ടിൽ. മേശപ്പുറത്ത് രണ്ട് കപ്പ് ചായ. ഒന്നിൽ പഞ്ചസാര കൂടുതൽ, മറ്റേതിൽ
കുറവ്. ഇപ്പോൾ അവൾക്ക് അവന്റെ മധുരം അറിയാം.
“ഗുഡ് മോർണിംഗ്, ഭർത്താവേ.”
“ഗുഡ് മോർണിംഗ്, ഭാര്യേ.”
അവൻ അവളെ പിന്നിൽ നിന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. “ഇന്ന് ദോശ കരിഞ്ഞോ?”
“ഇല്ല. ഇന്ന് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.”
“ചെ, നിരാശ.”
“ഓ!” അവൾ തിരിഞ്ഞ് അവന്റെ കവിളിൽ നുള്ളി. “നിനക്ക് കരിഞ്ഞ ദോശയാണ് ഇഷ്ടം അല്ലേ?”
“നീ ഉണ്ടാക്കുന്നതെന്തും ഇഷ്ടമാ.”
ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ കഫേയുടെ വാതിൽ തുറന്ന് കയറി വന്നു, പതിവ് പോലെ പത്രവും കുടയുമായി. രണ്ടുപേരെയും നോക്കി, ചിരിച്ചു, മൂലയിലെ കസേരയിൽ ഇരുന്നു.
“മീരക്കുട്ടീ, എന്റെ ചായ!”
“ഇതാ ചേട്ടാ, ഇഞ്ചി ഏലക്ക, മധുരം കുറവ്!”