മന്ത്രണവും കലർന്ന ആ രാത്രിയിൽ ലോകം മുഴുവൻ ആ ഒരു മുറിയിലേക്ക് ചുരുങ്ങി. മഴ പെയ്തുകൊണ്ടേയിരുന്നു. ഒടുവിൽ, ഒരു നീണ്ട ശ്വാസത്തോടെ അവർ ഒന്നായി ഉറങ്ങിപ്പോയി, അവളുടെ കൈ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ, അവന്റെ കൈ അവളുടെ മുടിയിൽ.
രാവിലെ ആ അപ്പം മാവ് പുളിച്ചു പൊങ്ങി പാത്രത്തിന് പുറത്തേക്ക് ഒഴുകിയിരുന്നു. മീര അത് കണ്ട് വായ തുറന്നു.
“അയ്യോ, അപ്പത്തിന് ഇത്രയും ചിരിയോ!”
“നമ്മുടെ സന്തോഷം അപ്പത്തിനും പകർന്നതാ.”
“ഒന്ന് പോടാ!” അവൾ അവന്റെ നേരെ ഒരു തുണി എറിഞ്ഞു.
❖
ആഴ്ചകൾ അങ്ങനെ പൂക്കളായി കൊഴിഞ്ഞു. കഫേയിൽ ഇപ്പോൾ സ്ഥിരം ആൾക്കാർ കൂടി. ചിലർ അർജുന്റെ അച്ഛന്റെ കവിത വായിക്കാൻ വന്നു. ഒരു ദിവസം ഒരു യുവാവ് വന്ന് പറഞ്ഞു: “നീലക്കുറിഞ്ഞിയുടെ പുസ്തകം എന്റെ അപ്പൂപ്പന്റെ അലമാരയിൽ കണ്ടു. എനിക്ക് ഒരു കോപ്പി കിട്ടുമോ?”
അർജുൻ അച്ഛന്റെ പെട്ടിയിൽ നിന്ന് ബാക്കിയുള്ള കവിതകൾ എടുത്തു. “ഇത് ഒരു പുസ്തകമാക്കിയാലോ?” അവൻ മീരയോട് ചോദിച്ചു. “നീ ആദ്യം വായിച്ചത് പോലെ എല്ലാവരും വായിക്കട്ടെ.”
മീരയുടെ കണ്ണ് തിളങ്ങി. “എനിക്ക് അതിന്റെ എഡിറ്റർ ആകണം!”
“നീ തന്നെയാണ് ആദ്യത്തെ വായനക്കാരി. നീ തന്നെ എഡിറ്റർ.”
അന്ന് രാത്രി അവർ ഒരു ഫ്ലാസ്ക് ചായയും ഒരു പുതപ്പുമായി കുന്നിൻ മുകളിലേക്ക് പോയി. ആദ്യ ദിവസം സൂര്യോദയം കണ്ട അതേ പാറ. ഇത്തവണ രാത്രി, ആകാശം നിറയെ നക്ഷത്രങ്ങൾ. താഴെ ഗ്രാമത്തിലെ ചെറിയ വിളക്കുകൾ മിന്നാമിനുങ്ങുകൾ പോലെ.
അവർ പുതപ്പിൽ ഒരുമിച്ച് പൊതിഞ്ഞിരുന്നു. മീര അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ചാരി.
“അന്ന് ഞാൻ
വിചാരിച്ചു,” അവൾ പറഞ്ഞു, “ഈ പാറയിൽ ഇനി ഒരിക്കലും ഒറ്റയ്ക്ക് വരേണ്ടി വരില്ലെന്ന്.”
“അന്ന് തന്നെയോ?”
“അന്ന് രാവിലെ. നീ കവിത പറഞ്ഞപ്പോൾ.”
“ഞാൻ കവിത പറഞ്ഞോ?”
“പറഞ്ഞു. ‘നീ നോക്കുന്നത് മലയാണ്, ഞാൻ നോക്കുന്നത് മറ്റൊന്നാ.’ അത് ഇപ്പോഴും എന്റെ ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട വരിയാ.”
അവൻ അവളുടെ മുടിയിൽ ചുംബിച്ചു. “ഇന്ന് ഞാൻ ഒരു പുതിയ വരി പറയട്ടെ?”
“പറ.”
അവൻ അവളെ തന്റെ നേരെ തിരിച്ചു. നക്ഷത്രങ്ങളുടെ വെളിച്ചത്തിൽ അവളുടെ മുഖം. അവൻ പതുക്കെ, ഓരോ വാക്കിലും ഒരു ശ്വാസം വിട്ടുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
*”മഴയ്ക്ക് മുമ്പ് ഞാൻ ഒരു വീടായിരുന്നു.*
*മഴ വന്നു, നീ വന്നു,*
*ഇപ്പോൾ ഞാൻ ഒരു വീടും അതിലെ വിളക്കും.”*
മീര ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവളുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞിരുന്നു, പക്ഷേ ചുണ്ടിൽ ഒരു വലിയ ചിരി. അവൾ അവന്റെ മുഖം രണ്ട് കയ്യിലും എടുത്ത് ചുംബിച്ചു. ആഴത്തിൽ, ദീർഘമായി, ലോകം മുഴുവൻ ആ ഒരു നിമിഷത്തിൽ നിൽക്കുന്നത് പോലെ.
“ഇനി ഒരു കാര്യം ചെയ്യണം,” അവൾ ശ്വാസത്തിനിടയിൽ മന്ത്രിച്ചു.
“എന്ത്?”
“ഈ പുതപ്പ് മുഴുവൻ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരെ മാത്രം മൂടണം.”
അവൻ ചിരിച്ചു. പുതപ്പ് വലിച്ച് ഇരുവരെയും പൊതിഞ്ഞു. മലയുടെ തണുത്ത കാറ്റ് പുറത്ത്, അകത്ത് രണ്ടുപേരുടെയും ചൂട്. അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ അവളുടെ കഴുത്തിലൂടെ പതുക്കെ ഇറങ്ങി, അവളുടെ കൈകൾ അവന്റെ പുറത്ത് മുറുകി. നക്ഷത്രങ്ങൾ കണ്ണടച്ചതുപോലെ. കാറ്റ് പോലും ശബ്ദം താഴ്ത്തി. ഇടയ്ക്ക് അവളുടെ ചിരി, ഇടയ്ക്ക് അവന്റെ മന്ത്രണം, ഇടയ്ക്ക് രണ്ട് ഹൃദയങ്ങളുടെ ഒരേ താളം. ആ
പാറ ഒരു ചെറിയ ലോകമായി, അവരുടെ മാത്രം.
പുലർച്ചെ ആദ്യ വെളിച്ചം വന്നപ്പോൾ അവർ പുതപ്പിനുള്ളിൽ ഒരുമിച്ച് ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു. ഒരു കിളി പാടി. മീര കണ്ണ് തുറന്നു, അർജുന്റെ കയ്യിൽ ഇപ്പോഴും തന്റെ കൈ ഇഴ ചേർന്നിരിക്കുന്നത് കണ്ടു, ചിരിച്ചു.
“എണീക്ക്, ദുബായ്ക്കാരാ. സൂര്യൻ വന്നു.”
“ഉം… അഞ്ച് മിനിറ്റ് കൂടി.”
“ലീവിൽ ആരും ഉറങ്ങുകയല്ല, ജീവിക്കുകയാ.”
അവൻ കണ്ണ് തുറന്ന് ചിരിച്ചു. “ഇതാണ് ഞാൻ ജീവിക്കുന്നത്.”
❖
ഒരു മാസം തീരാൻ ഒരു ദിവസം ബാക്കി. അർജുൻ രാവിലെ നേരത്തെ ഉണർന്നു, മീര ഉറങ്ങുമ്പോൾ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. താഴെ ചെന്ന് ഗോപാലൻ ചേട്ടനെ കണ്ടു, ചേട്ടൻ അപ്പോഴേക്കും കഫേയുടെ മുറ്റം അടിച്ചുവാരുകയായിരുന്നു.
“ചേട്ടാ, ഒരു ഹെല്പ് വേണം.”