“മോൻ വിഷമിക്കണ്ട. നിന്റെ പഠനം മുടങ്ങാൻ പാടില്ല. നമുക്ക് നോക്കാം ഒരാളെ, എനിക്ക് നിന്റെ പ്രൊജക്റ്റ് എന്താണെന്ന് അറിയണം”
ആദിലിന്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. അവൻ അത് പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. “സത്യമാണോ അമ്മേ?”
“ഉം…” രശ്മി ഒന്ന് മൂളി. “പക്ഷേ ഇപ്പോൾ വേണ്ട. നിധി ഇപ്പോൾ വരും, അവൻ ഇല്ലാത്തപ്പോൾ നമുക്ക് സംസാരിക്കാം. എനിക്ക് കുറച്ച് പേടിയൊക്കെയുണ്ട്, നിന്റെ നല്ലതിന് വേണ്ടിയല്ലേ…”
രശ്മി തിരികെ നടക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു വല്ലാത്ത വിറയൽ അനുഭവപ്പെട്ടു.
രാത്രി ആ വീട് വല്ലാത്തൊരു നിശബ്ദതയിലായിരുന്നു. ജനലിലൂടെ വരുന്ന കാറ്റിന് പാടത്തെ മണ്ണുരുകിയ ഗന്ധം. കട്ടിലിൽ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നിട്ടും രശ്മിക്ക് ഉറക്കം വന്നില്ല.
അവളുടെ മനസ്സിൽ ആദിൽ പറഞ്ഞ ആ വലിയ തുകയായിരുന്നു—മുപ്പത് ലക്ഷം.
മഹേഷേട്ടൻ എത്ര കഷ്ടപ്പെട്ടാലും ഇത്രയും വലിയൊരു തുക ഒരുമിച്ച് കാണാൻ കഴിയില്ല. ആദിലിന്റെ പഠനം, നിധിലിന്റെ ഭാവി, ഈ വീടിന്റെ കടങ്ങൾ…
എല്ലാം ആ ഒരു പ്രോജക്റ്റിലൂടെ തീരുമെങ്കിൽ അത് വലിയൊരു ഭാഗ്യമല്ലേ? ആദിൽ പറഞ്ഞ ആ മെഡിക്കൽ വാക്കുകൾ—ലിബിഡോ, സൈക്കോളജിക്കൽ ചേഞ്ചസ്—അതൊക്കെ എന്താണെന്ന് അവൾക്ക് വലിയ ധാരണയില്ലെങ്കിലും, തന്റെ മകൻ പറയുന്നത് ഒരു വലിയ ശാസ്ത്രീയ കാര്യമാണെന്ന്
അവൾ പതുക്കെ വിശ്വസിച്ചു തുടങ്ങി.
പെട്ടെന്നാണ് മഹേഷിന്റെ ഫോൺ വന്നത്.
“ഹലോ, രേഷു… ഉറങ്ങിയില്ലേ നീ?” മഹേഷിന്റെ തളർന്ന ശബ്ദം ദൂരെ എവിടെയോ ഉള്ള ഒരു ഹൈവേയിൽ നിന്നാണ് വരുന്നത്.
“ഇല്ല, കിടന്നു. ആദൂനെ കാര്യത്തിൽ വലിയ ടെൻഷനിലാണ്,” രശ്മി പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“അവനെന്താ? കോളേജിൽ വല്ല പ്രശ്നവുമുണ്ടോ?”
“അതല്ല, അവനൊരു വലിയ പ്രോജക്ട് കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. ഗവൺമെന്റ് ഫണ്ട് ഒക്കെയുള്ള വലിയ കാര്യമാണ്. പക്ഷേ അത് പൂർത്തിയാക്കാൻ അവന് ഒരു സ്ത്രീയുടെ സഹായം വേണം.
ചില വിവരങ്ങളൊക്കെ ചോദിച്ചറിയാൻ. ഇവിടെ ആരെങ്കിലും കിട്ടുമോ എന്ന് അവൻ നോക്കുകയാ, പക്ഷെ ആരും കിട്ടുന്നില്ല”
മഹേഷ് അപ്പുറത്ത് ചിരിച്ചു. “അതെന്താ.. നമ്മുടെ സ്മിത ഒക്കെ ഇല്ലേ.. അവളോടൊക്കെ ചോദിച്ചു നോക്ക്.. അല്ലങ്കിൽ നീ തന്നെ ഹെല്പ് ചെയ്യ്, അവനെ നീ അവന് വേണ്ടത് ചെയ്തു കൊടുക്ക്.
ഞാൻ ഇവിടെ ദൂരെ അല്ലെ, എനിക്ക് ഇപ്പോൾ ഒന്നും ചെയ്യാൻ പറ്റില്ലല്ലോ” മഹേഷ് വളരെ നിഷ്കളങ്കമായി പറഞ്ഞു.
രശ്മി പതുക്കെ മറുപടി പറഞ്ഞു, “അതല്ല മഹേഷേട്ടാ… ഇതിന് ഒരു സ്ത്രീയെ വേണം. ഞാൻ നോക്കട്ടെ, ടൗണിൽ വല്ലവരും ഉണ്ടോ എന്ന്.
ഇവിടെ നാട്ടീന്ന് പെണ്ണുങ്ങളോട് ചോദിക്കാൻ എനിക്ക് തന്നെ മടിയാണ്. ടൗണിൽ പോയി നോക്കിയാൽ ചിലപ്പോൾ ആളെ കിട്ടുമായിരിക്കും.”
മഹേഷ് ചിരിച്ചു. “നീ എന്തിനാ പേടിക്കുന്നത്? നീ നോക്കി ചെയ്യ്. അവന്റെ പഠനം മുടങ്ങരുത്. അത് മാത്രം നോക്കിയാൽ മതി. ശരി, എനിക്ക് നാളെ അതിരാവിലെ ലോഡ് ഇറക്കാനുണ്ട്, ഞാൻ വെയ്ക്കുന്നു.”
“ശരി, ഞാൻ നോക്കാം,” രശ്മി ഫോൺ വെച്ചു.
മഹേഷ് ഫോൺ
വെച്ചു കഴിഞ്ഞിട്ടും രശ്മിക്ക് ഉറക്കം വന്നില്ല. ‘നീ നോക്കി ചെയ്യ്’ എന്ന മഹേഷിന്റെ വാക്കുകൾ അവളുടെ കാതിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ടൗണിൽ പോയി ആളെ നോക്കാം എന്ന് മഹേഷിനോട് പറഞ്ഞെങ്കിലും, 30 ലക്ഷം രൂപയുടെ ആ പ്രോജക്റ്റിന് മറ്റൊരാളെ വിശ്വസിച്ച് ഏൽപ്പിക്കാൻ അവൾക്ക് പേടിയായിരുന്നു.
മഹേഷിന്റെ ആ വാക്കുകൾ രശ്മിക്ക് വലിയൊരു ധൈര്യം നൽകി. തന്റെ ഭർത്താവിനോട് കാര്യങ്ങൾ മുഴുവൻ വിശദമായി പറയാൻ അവൾക് തോന്നിയില്ല, മഹേഷ് എന്ത് പറയും എന്ന പേടി ഉണ്ടായിരുന്നു അവൾക്ക്.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ
നിധിൽ പതിവുപോലെ വേഗം തയ്യാറായി സ്കൂളിലേക്ക് പോയി. വീട് വീണ്ടും ശാന്തമായി. ആദിൽ തന്റെ മുറിയിൽ ലാപ്ടോപ്പും തുറന്നിരിക്കുകയാണ്. അവന്റെ ഉള്ളിൽ കാമത്തിന്റെ കനലുകൾ എരിയുന്നുണ്ടെങ്കിലും പുറമെ അവൻ വളരെ അസ്വസ്ഥനായി കാണപ്പെട്ടു.
രശ്മി പതുക്കെ അവന്റെ മുറിയിലേക്ക് വന്നു. ഇന്നലെ നൈറ്റി ധരിച്ചാണ് വന്നതെങ്കിൽ ഇന്ന് അവൾ ഇളം മഞ്ഞ നിറത്തിലുള്ള ഒരു സാരിയാണ് ഉടുത്തിരിക്കുന്നത്. .