ജോൺ പതുക്കെ ചിരിച്ചു….
“എന്താ…?”
അഞ്ജലി ചോദിച്ചു.
“ഒന്നുമില്ല.”
അവൻ തലയാട്ടി.
“ഞാൻ ഒരു കാര്യം ആലോചിക്കുകയായിരുന്നു.”
“എന്ത്…?”
ജോൺ അവളെ നോക്കി.
“ഇന്ന് രാത്രി നീ എനിക്ക് വേണ്ടി സാരി ഉടുത്തു.”
അഞ്ജലി ചമ്മലോടെ ചിരിച്ചു.
“അത് ഇതുവരെ വിട്ടില്ലേ…?”
“ഇല്ല.”
ജോൺ ചിരിച്ചു.
“കാരണം അത് ചെറിയ കാര്യമല്ല.”
അഞ്ജലി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
ജോൺ കുറച്ചുനേരം നിശബ്ദനായിരുന്നു.
പിന്നെ വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരുപാട് ആളുകളെ കണ്ടിട്ടുണ്ട് ആൻ.”
“പക്ഷേ…”
അവൻ ഒരു നിമിഷം നിർത്തി.
“എനിക്ക് ഇഷ്ടമാണെന്ന് അറിയാവുന്ന ഒരു കാര്യം, ഞാൻ പറയാതെ തന്നെ ഓർത്ത് വച്ചിട്ട് എനിക്ക് വേണ്ടി ചെയ്തവർ വളരെ കുറവാണ്.”
അഞ്ജലി അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
ജോൺ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“നീ വിചാരിക്കുന്നതിലും കുറവ്.”
അഞ്ജലിയുടെ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
ആ നിമിഷം എന്തുകൊണ്ടോ…
അവൾ ജയിച്ചതുപോലെ തോന്നി.
കുറച്ചുനേരം രണ്ടുപേരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
“നാളെ നീ പോകും…”
അഞ്ജലി ചെറുതായി തലയാട്ടി.
“മ്മ്…”
വീണ്ടും നിശബ്ദത.
“എനിക്ക് ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്.”
ജോൺ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“പറ.”
“ഞാൻ ഇന്നലെ നിന്നെ കണ്ട അഞ്ജലിയെക്കാളും…”
അവൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“ഇന്നത്തെ അഞ്ജലിയെ ആണ് കൂടുതൽ ഇഷ്ടപ്പെട്ടത്.”
അഞ്ജലിയുടെ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
“എന്തുകൊണ്ട്…?”
“കാരണം ഇന്നാണ് നീ ആദ്യമായി മറ്റുള്ളവർക്കുവേണ്ടി ജീവിക്കുന്നത് നിർത്തിയത്.”
അഞ്ജലി കുറച്ചുനേരം അവനെ നോക്കി.
പിന്നെ മേൽക്കൂരയിലേക്ക് നോക്കി കിടന്നു.
“അറിയാമോ ജോൺ…”
അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“എനിക്ക് ഇപ്പോൾ ദുഃഖം തോന്നുന്നില്ല.”
“എന്തുകൊണ്ട്…?”
“കാരണം ഈ ട്രിപ്പ് അവസാനിക്കുകയാണ്.”
അവൾ ചിരിച്ചു.
“പക്ഷേ ഞാൻ തുടങ്ങിയിട്ടേ ഉള്ളൂ.”
ജോൺ അവളെ നോക്കി.
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ അഭിമാനം നിറഞ്ഞു.
കുറച്ചുനേരം കഴിഞ്ഞ് അവൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു.
സമയം വളരെ വൈകിയിരുന്നു.
അഞ്ജലിയും അത് മനസ്സിലാക്കി.
ആ നിമിഷം രണ്ടുപേർക്കും അറിയാമായിരുന്നു.
രാത്രി അവസാനിക്കുകയാണ്.
“എനിക്ക് പോകണം.”
ജോൺ മൃദുവായി പറഞ്ഞു.
അഞ്ജലി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
ചെറുതായി തലയാട്ടുക മാത്രം ചെയ്തു.
ജോൺ എഴുന്നേറ്റ് ഡ്രസ് ചെയ്തു വാതിലിന്റെ അരികിലേക്ക് നടന്നു.
വാതിൽ തുറക്കുന്നതിന് മുൻപ് ഒരിക്കൽ കൂടി തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
അഞ്ജലി ഇപ്പോഴും അവനെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.
“Goodbye, Ann.”
അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
അഞ്ജലി കുറച്ചുനേരം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പിന്നെ ചിരിച്ചു.
കൂടെ
ഒരു തുള്ളി കണ്ണുനീരും…
ആ ചിരിയിൽ വിഷമവും നന്ദിയും ഒരുപോലെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
“Goodbye, John.”
ജോൺ തലയാട്ടി.
പിന്നെ വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
വാതിൽ പതുക്കെ അടയുന്ന ശബ്ദം റൂമിൽ മുഴങ്ങി.
അഞ്ജലി ഒറ്റയ്ക്കായി.
കുറച്ചുനേരം അവൾ അങ്ങനെ തന്നെ ഇരുന്നു.
പിന്നെ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിലേക്ക് നടന്നു.
രാത്രിയുടെ എല്ലാ അടയാളങ്ങളും അവൾ പഴയപടി ആക്കി.
സാരി മാറ്റി.
മുടി കെട്ടിവച്ചു.
നൈറ്റ് ഡ്രസ് ധരിച്ചു.
പക്ഷേ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കിയപ്പോൾ…
അവൾ പഴയ അഞ്ജലി ആയിരുന്നില്ല.
അവൾ പതുക്കെ ബെഡിലേക്ക് വന്ന് കമിഴ്ന്നു കിടന്നു.
ആദ്യമായി വിരഹം എന്താണെന്ന് അവൾ അറിഞ്ഞു.
സമയം വീണ്ടും കടന്നുപോയി.
പക്ഷേ ഉറക്കം മാത്രം വന്നില്ല.
———————————————————
ടിംഗ്…
മൊബൈലിൽ notification ശബ്ദം കേട്ടു.
അഞ്ജലി ഫോൺ എടുത്തു.
സമയം 4:20.
John.
അവളുടെ നെഞ്ച് ഒന്നു പിടഞ്ഞു.
അവൾ message തുറന്നു.
“Raj is coming back to the room.”
അത്ര മാത്രം.
അഞ്ജലി കുറച്ചുനേരം സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു.
പിന്നെ ഫോൺ പതുക്കെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു.
എന്തുകൊണ്ടോ…
ആ നിമിഷം ആദ്യമായി അവൾക്ക് രാജേഷിനോട് ദേഷ്യം തോന്നി.
അവൻ ചെയ്തതുകൊണ്ടല്ല.
അവൻ ചെയ്യാതിരുന്നതുകൊണ്ട്.