RG: ശുശ്ശ്. മിണ്ടരുത്. അവിടിരുന്നു സംസാരിച്ചാൽ വിമല ചേച്ചി നിന്നെ ചവിട്ടി പുറത്താക്കും. ഏതായാലും ഇനിയിപ്പോ ഞാൻ പറയാതെ നീ അവിടുന്നു ഒരടി അനങ്ങാൻ പാടില്ല. അനങ്ങിയാൽ, അതെന്ത് കാരണം കൊണ്ടാണെങ്കിലും അതിനുള്ള ശിക്ഷ ഉണ്ടാകും.
ഞാൻ ഒന്നു തല പൊക്കി മഠത്തിൻ്റെ സൈഡിലേക്ക് നോക്കി. നേരെ എൻ്റെടുത്തേക്ക് നോക്കുകയല്ലെങ്കിലും എന്നെ നോട്ടമുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് മനസിലായി.
RG: എന്താണ് പതിവില്ലാതെ ലൈബ്രറിയിലൊക്കെ? വലിയ ബുക്ക് ഒക്കെ എടുത്തു മുൻപിൽ വച്ചിട്ടുണ്ടല്ലോ? ഫോണിൽ തുണ്ട് കാണാൻ ആണോ? ഒരു മറ ആയിട്ട്? അതോ ലൈബ്രറിയിൽ ആരെയെങ്കിലും വായുന്നോക്കി പാൻ്റിൽ കൈ ഇടാൻ വന്നതാണോ? അതാണല്ലോ നിൻ്റെ മെയിൻ.
നിസ്സഹായനായി ഞാൻ പിന്നെയും മാഡം ഇരിക്കുന്നടുത്തോട്ട് നോക്കി. മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ ചിരി ഉണ്ട്. ആരെങ്കിലും നോക്കിയാൽ ഫോണിൽ സംസാരിക്കുകയാണെന്ന് തോന്നു. എനിക്കല്ലേ അറിയൂ എന്താ സംഭവമെന്ന്.
RG: ടാ ചെക്കാ. എനിക്ക് നിന്നെ പേടിപ്പിച്ചു ഭീഷണിപ്പെടുത്തി വെക്കണം എന്നൊന്നും ഇല്ല. നിന്നെ പേടിപ്പിച്ചു മുള്ളിച്ചിട്ട് എനിക്കെന്തു കിട്ടാൻ? പിന്നെ അന്നു രാത്രി നമ്മുടെ കൺവെർസേഷൻ തീർന്ന രീതി വച്ച് നിനക്കത് മനസ്സിലായി കാണും എന്ന് ഞാൻ വിചാരിക്കുന്നു. എന്നും പറഞ്ഞു നിന്നെ തലയിൽ കേറി ഇരിക്കാൻ വിടാൻ പാടില്ലല്ലോ. എനിക്കിഷ്ടമാണ് ഇത് പോലെ എനിക്ക് കുറച്ചു കൺട്രോൾ ചെയ്യാൻ ഒരാളെ കിട്ടുന്നത്. ആദ്യത്തെ ആള് നീയൊന്നുമല്ല. നിനക്കറിയുന്ന വേറെയും ആളുകളുടെ അടുത്ത് ഞാൻ സംസാരിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. ബോറാകുമ്പോൾ അങ്ങ് വിടും. അത്രയേ ഉള്ളൂ.
അത് കേട്ട് എൻ്റെ മനസ്സിൽ എന്തൊക്കെയോ തോന്നി. ആദ്യം തന്നെ ഒരു ഭാരം ഒഴിഞ്ഞപോലെ. മാഡം പണി തരുമോ എന്നൊരു പേടി എനിക്കുണ്ടായിരുന്നു. ഇപ്പോഴും പണി തന്നുകൂട എന്നൊന്നുമില്ല. എന്നാലും അതല്ല പുള്ളിക്കാരിയുടെ പ്രധാന ഉദ്ദേശം എന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു ആശ്വാസം. പിന്നെ പുള്ളിക്കാരിയുടെ കൺട്രോൾ ചെയ്യാനുള്ള ഈ താല്പര്യത്തിനെപ്പറ്റി
ഒരു ക്യൂരിയോസിറ്റി. അതിനുള്ള കാരണം പുള്ളിക്കാരി കൺട്രോൾ ചെയ്തപ്പോൾ എനിക്കത് വളരെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു എന്നത് തന്നെ ആയിരുന്നു. അതായത് പുള്ളിക്കാരിക്ക് കൺട്രോൾ ചെയ്യാൻ ഫറ്റിഷ് ഉള്ളപോലെ എനിക്ക് കൺട്രോൾ ചെയ്യപ്പെടാനും ഫറ്റിഷ് ഉണ്ടോ?
RG: പിന്നൊരു കാര്യം. ഞാൻ നീ വലിയ പർവർട്ട് ആണെന്ന് കഴിഞ്ഞ ദിവസം പറഞ്ഞല്ലോ. നീ അതലോചിച്ച് ഒരുപാട് ടെൻഷനൊന്നും അടിക്കണ്ട. ചുറ്റുമുള്ള എല്ലാരും ഒരു പരിധി വരെ കടി മൂത്ത് കഴപ്പ് കേറി തന്നെയാണ് നടക്കുന്നത്. അല്ലാത്തവർ വളരെ ചുരുക്കമാണ്. ആകെയുള്ള വ്യത്യാസം അത് എത്രത്തോളം മറച്ചു പിടിച്ചു മുഖം മൂടി വച്ച് നടക്കാൻ പറ്റുന്നു എന്നതാണ്. പിന്നെ ഞാൻ നിന്നെടുത്തേക്ക് എത്താനുള്ള കാരണം അത് മറക്കുന്നതിൽ നീ അത്ര സമർത്ഥനല്ല എന്നതും, പൊതുവേ ആളുകളുടെ മറ കടന്നു കാണാനുള്ള കഴിവ് എനിക്ക് കുറച്ചു കൂടുതൽ ഉള്ളത് കൊണ്ടും കൂടെയാണ്. ഞാൻ തെളിയിച്ചുതരാം.
മാഡം സംസാരിച്ചുതുടങ്ങിയപ്പോൾ എൻ്റെ ഉറക്കച്ചടവൊക്കെ മാറിയിരുന്നു. എങ്ങനെ തെളിയിക്കാൻ എന്ന് ഞാൻ ആലോചിച്ചു. പക്ഷേ ഒന്നും ചോദിക്കാൻ പറ്റില്ലല്ലോ.
RG: ഹഹ. നിൻ്റെ മുഖം കണ്ടാലറിയാം. ഇതെന്ത് തള്ളു എന്നല്ലേ നീയിപ്പോ ആലോചിച്ചേ?
പിടിക്കപ്പെട്ടതിൻ്റെ ജാള്യത്തിൽ ഞാൻ തറയിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു.
RG: ശരി. കാണിച്ചുതരാം. ക്ലീൻ ചെയ്തോണ്ടിരിക്കുന്ന രമേശേട്ടനെ നീ ശ്രദ്ധിച്ചോ? നീ ഇവിടെ വന്നിട്ടിപ്പോ എത്ര നേരമായി? ഒരു മണിക്കൂറായി കാണുമല്ലോ? ഇതുവരെ പുള്ളി റൂം ക്ലീൻ ചെയ്തു ക്ലീൻ ചെയ്തു നീയിരിക്കുന്ന ഭാഗത്ത് എത്തിയോ? പുള്ളി അത് ലാപ്ടോപ്പ് ടേബിൾസ് ഉള്ള ഭാഗത്ത് തന്നെ കറങ്ങി കറങ്ങി പിന്നെയും തൂക്കുകയാണല്ലോ?
ഞാൻ കുറച്ചു നേരം പുള്ളിയെ ശ്രദ്ധിച്ചു. ശരിയാണ്. ആ ഒരു ഭാഗം പുള്ളി വിടുന്നില്ല. ഇടയ്ക്ക് തിരിച്ചു തുടങ്ങിയ സ്ഥലത്തേക്ക് പോകും, പിന്നെയും അത് ഭാഗത്തേക്ക് തന്നെ ക്ലീൻ ചെയ്യും. ഇടക്ക് അവിടെ തന്നെ നിന്നെ ഫോൺ എടുത്തു ഒന്നു കുത്തും.