അമ്മ റെന്റൽസ് 1

Amma Rentals Part 1 | Author : Bijo John

[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]

---

വീടിന്റെ മട്ടുപ്പാവിലിരുന്ന് ഞാൻ എന്റെ പഴയ ആൻഡ്രോയിഡ് ഫോണിലേക്ക് നോക്കി പല്ലുകടിച്ചു. ഡിസ്പ്ലേയുടെ സൈഡിൽ ഒരു വിള്ളലുണ്ട്. രാഹുൽ ഇന്നലെ പുതിയ ഐഫോൺ 17 പ്രോ മാക്സുമായി വന്നപ്പോൾ ഉണ്ടായ ആ പുച്ഛം എനിക്കിപ്പോഴും ഓർമ്മയുണ്ട്.

അച്ഛൻ ജോൺ ഗൾഫിൽ മരുഭൂമിയിലൂടെ ട്രക്ക് ഓടിച്ചുണ്ടാക്കുന്ന പണം കൃത്യമായി അമ്മ മെർലിന്റെ അക്കൗണ്ടിലേക്കാണ് വരുന്നത്. എനിക്കൊരു ആഡംബര ജീവിതം നയിക്കാൻ കൊതിയുണ്ട്—വിലകൂടിയ ഫോണുകൾ, ബ്രാൻഡഡ് ഷർട്ടുകൾ, ഗെറ്റപ്പുകൾ…

കോഴ്സ് കഴിഞ്ഞെങ്കിലും ഇതുവരെ ജോലി ഒന്നും ആയില്ല… ചില്ലറ ആവശ്യങ്ങൾക്കായി അമ്മയുടെ അടുത്ത പണം ചോദിച്ചു ചെല്ലുമ്പോൾ തുടങ്ങും അവരുടെ പരാതികൾ.

താഴെ ഹാളിലെ ഫാനിന്റെ കറക്കം മാത്രം കേൾക്കാവുന്ന നിശബ്ദത.
അമ്മ കൃഷിമസ്സ്‌ പരീക്ഷയുടെ പേപ്പറും പരിശോധിക്കുകയാണ്. തെറ്റായ ഉത്തരങ്ങൾക്ക് താഴെ ചുവന്ന വരകൾ വീഴുമ്പോൾ അമ്മ അറിയാതെ നെറ്റി ചുളിക്കുന്നുണ്ട്.

എന്റെ അമ്മ മെർലിൻ, പ്രായം 46. മുഖം കാണാൻ സിനിമ സീരിയൽ നടി ആശാ അരവിന്ദിന്റെ പോലിരിക്കും, ഫിഗർ 34C-28-40. അമ്മയുടെ ഉയരം 5.2, ഭാരം 52 കിലോ. അമ്മയുടെ ശരീരം കുറച്ചു തടിച്ചിട്ടാണ്, ചന്തി കുറച്ച് വലുതും പുറത്തേക്ക് തള്ളിയതുമാണ്.

അമ്മ ഇരിക്കുമ്പോൾ വയറിൽ മടക്കുകൾ ഉണ്ടാവും, ആ മടക്കുകളിലൂടെ വിയർപ്പ് ഒഴുകി വരും. താഴോട്ട് തൂങ്ങിയിരിക്കുന്ന മുലകളാണ് അമ്മയുടേത്. അമ്മ ഒരു നല്ല ടീച്ചറാണ്.

 

ഞാൻ പതുക്കെ സോഫയുടെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു.

“അമ്മേ…” ഞാൻ വളരെ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ വിളിച്ചു.

അമ്മ മറുപടി നൽകിയില്ല. ഒരു കുട്ടിയുടെ ഉത്തരക്കടലാസിൽ വലിയൊരു പൂജ്യം ഇട്ടുകൊണ്ട് അവർ അടുത്ത പേപ്പറിലേക്ക് കടന്നു. “എന്താ?

“അമ്മേ… എനിക്കൊരു അൻപതിനായിരം രൂപ വേണം. എന്റെ ഫോൺ ഡിസ്‌പ്ലേ മൊത്തം പോയി. എനിക്കൊരു പുതിയ ഐഫോൺ വാങ്ങാനാണ്.”

അമ്മ പെട്ടെന്ന് എഴുത്ത് നിർത്തി. ചുവന്ന പേന മേശപ്പുറത്ത് വെച്ച് അവർ തന്റെ കണ്ണട ഊരി മാറ്റി. ആ കണ്ണുകളിൽ വിരിഞ്ഞ പരിഹാസം എന്നെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥനാക്കി.

“അൻപതിനായിരം രൂപയോ? എന്തിനാ ? നിന്റെ അച്ഛൻ അവിടെ മരുഭൂമിയിൽ ട്രക്ക് ഓടിച്ച് കഷ്ടപ്പെടുന്നത് നിനക്ക് വിലകൂടിയ കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ വാങ്ങിത്തരാനല്ല.”

“അമ്മേ, രാഹുലിന്റെ കയ്യിലൊക്കെ പുതിയ ഐഫോൺ മോഡലുകളാണ്. എല്ലാവരും എന്നെ പുച്ഛത്തോടെയാണ് നോക്കുന്നത്. എനിക്കൊരു വിലയുമില്ലാത്ത പോലെ…”

“പുച്ഛിക്കുന്നവർ പുച്ഛിക്കട്ടെ! നീ വല്ല ജോലിക്കും പോകുന്നുണ്ടോ? ” അമ്മ വീണ്ടും ഉത്തരക്കടലാസ് കയ്യിലെടുത്തു. “ഈ പേപ്പറിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്ന ഉത്തരങ്ങൾ പോലെ തന്നെയാണ് നിന്റെ ആവശ്യങ്ങളും—യാതൊരു അർത്ഥവുമില്ലാത്തവ. നീ പോയി വല്ല പണിയും നോക്ക്.”

“എപ്പോഴും ഇത് തന്നെയാണല്ലോ പറയുന്നത്!” എന്റെ ശബ്ദം അറിയാതെ ഉയർന്നു. ഉള്ളിൽ സങ്കടവും ദേഷ്യവും ഒരുപോലെ ഇരച്ചുകയറി.

“മതി… പറഞ്ഞത് കേട്ടല്ലോ. എന്റെ സമയം കളയാതെ പോ” അമ്മ വീണ്ടും ഒരു തെറ്റായ ഉത്തരത്തിന് നേരെ ക്രൂരമായി ചുവന്ന വര വരച്ചു.

അമ്മയുടെ ആ നിഷേധം എന്റെ ഉള്ളിൽ വലിയൊരു മുറിവായി മാറി. എന്റെ ആഗ്രഹങ്ങളേക്കാൾ അമ്മയ്ക്ക് വില ആ ഉത്തരക്കടലാസുകൾക്കാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. ആ ചുവന്ന മഷി കൊണ്ട് അവർ എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെയും വെട്ടിത്തിരുത്തുകയാണോ?

അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ ഉള്ളിൽ തറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത് കൊണ്ട് ഞാൻ മട്ടുപ്പാവിലെ ഒഴിഞ്ഞു കിടന്ന കസേരയിൽ തന്നെ അഭയം പ്രാപിച്ചു. അപ്പോഴാണ് മുറ്റത്ത് ഒരു വണ്ടി വന്നു നിൽക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടത്. നോക്കിയപ്പോൾ അച്ഛന്റെ അകന്ന ബന്ധുവായ സെബാസ്റ്റ്യൻ അങ്കിളാണ്.

അങ്കിളിനെ കണ്ടാൽ തന്നെ ഒരു പ്രൗഢിയാണ്. വെളുത്ത ജൂബയും മുണ്ടും, കണ്ണിൽ നേർത്ത ഫ്രയിമുള്ള ഗ്ലാസ്. ഗൾഫിൽ കുറേക്കാലം ബിസിനസ് ഒക്കെ നടത്തിയിട്ട് ഇപ്പോൾ നാട്ടിൽ സെറ്റിൽഡ് ആണ്. കാറിന്റെ ഡിക്കി തുറന്ന് അദ്ദേഹം രണ്ടു വലിയ കവറുകൾ പുറത്തെടുത്തു.