“മെർലിൻ…” ഹാളിലേക്ക് കയറിച്ചെന്നു കൊണ്ട് അദ്ദേഹം ഉറക്കെ വിളിച്ചു.
അമ്മ പേപ്പർ നോക്കുന്നത് നിർത്തി വേഗം എഴുന്നേറ്റു വന്നു. “ആ സെബാസ്റ്റ്യൻ ചേട്ടാ… എന്താ ഈ വഴിക്ക്?”
കൈയിലിരുന്ന കവറുകൾ മേശപ്പുറത്തേക്ക് വെച്ച് അദ്ദേഹം ചിരിച്ചു. “നാളെ ക്രിസ്മസ് അല്ലേ? ഞങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി കുറച്ച് സാധങ്ങൾ വാങ്ങാൻ പോയതാ എടുത്തപ്പോൾ പിന്നെ കുറച്ച ഇവിടെത്തേക്കും ഇരിക്കട്ടെ എന്ന് കരുതി. നല്ല നാടൻ കോഴിയും ബീഫും ഉണ്ട്.”
“ഇതൊക്കെ എന്തിനാ ചേട്ടാ… ജോൺ വരാത്തതുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ ഈ പ്രാവശ്യം വലിയ ആഘോഷം ഒന്നും വേണ്ടെന്ന് വെച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.” അമ്മ ആ കവറുകളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു.
“അതെന്താ അങ്ങനെ? ജോൺ ഇല്ലെങ്കിലും ആഘോഷത്തിന് ഒരു കുറവും വേണ്ട. ഇതൊക്കെ എന്റെ ഒരു സന്തോഷം ആയിട്ട് കണ്ടാൽ മതി.”
അമ്മ വേഗം അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. “ചേട്ടൻ ഇരിക്ക്, ഞാൻ ഒരു ചായ എടുക്കാം.”
“അയ്യോ വേണ്ട മെർലിൻ, ഞാൻ ഇപ്പോഴേ കുടിച്ചതേയുള്ളൂ. ഇനി മറ്റൊരു ദിവസം ആവാം. സമയം പോയി, എനിക്ക് വീട്ടിൽ കുറച്ച് തിരക്കുണ്ട്.”
മുകളിൽ മറഞ്ഞുനിന്ന് ഞാൻ ഇതെല്ലാം കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എനിക്ക് താഴേക്ക് ചെല്ലാൻ ഒരു മടി.
“എവിടെ ബിജോ? അവനെ കണ്ടില്ലല്ലോ?” സെബാസ്റ്റ്യൻ അങ്കിൾ ചോദിച്ചു.
“അവൻ മുകളിൽ എവിടെയോ കാണും ചേട്ടാ. ഇപ്പോഴത്തെ പിള്ളേരല്ലേ, എപ്പോഴും ഫോണും പിടിച്ചിരിക്കും. ജോലിയുടെ കാര്യമൊന്നും ഇതുവരെ ഒരു തീരുമാനമായിട്ടില്ല.” അമ്മയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു പരിഭവം കലർന്നിരുന്നു.
“അതൊക്കെ ശരിയാകും. ഖത്തറിൽ എന്റെ ഒരു സുഹൃത്തിന് ഒരു അഡ്മിൻ വേക്കൻസി വന്നിട്ടുണ്ട്. അത്യാവശ്യം നല്ല ശമ്പളമുണ്ട്. ബിജോയ്ക്ക് താല്പര്യമുണ്ടെങ്കിൽ ഒന്ന് നോക്കാം. ജോണിനോട് ഞാൻ ഇത് വിളിച്ചു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.”
അതുകേട്ടപ്പോൾ എന്റെ നെഞ്ചൊന്ന് കാളി. ഖത്തർ! അച്ഛൻ മരുഭൂമിയിൽ കഷ്ടപ്പെടുന്നത് പോരാഞ്ഞിട്ടാണോ എന്നെയും അങ്ങോട്ട് വിടാൻ നോക്കുന്നത്? എനിക്ക് അവിടെ പോയി മണ്ണു ചുമക്കാനോ ഓഫീസ് ഫയലുകൾ നോക്കാനോ താല്പര്യമില്ല.
അങ്കിൾ അധികനേരം നിന്നില്ല. അമ്മയോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് അദ്ദേഹം കാറിലേക്ക് കയറി. അമ്മ മുറ്റത്തിറങ്ങി നിന്ന് കാർ പോകുന്നത് നോക്കി നിന്നു.
അന്ന് രാത്രി ഡിസംബർ 24. പള്ളിയിലെ ക്രിസ്മസ് ആഘോഷങ്ങൾ തകൃതിയായി നടക്കുകയായിരുന്നു. പള്ളി മുഴുവൻ തിളങ്ങുന്ന വെള്ള വിളക്കുകളും, ചുവപ്പ്-പച്ച ക്രിസ്മസ് ലൈറ്റുകളും, വലിയ ക്രിസ്മസ് ട്രീയും അലങ്കരിച്ചിരുന്നു. മിഡ്നൈറ്റ് കുർബാന കഴിഞ്ഞതിനു ശേഷം പള്ളിയങ്കണം ജനനിബിഡമായിരുന്നു.
ഗായകസംഘം “സൈലന്റ് നൈറ്റ്”, “ജിങ്കിൾ ബെൽസ്”, “ഹാപ്പി ക്രിസ്മസ്” തുടങ്ങിയ കരോളുകൾ പാടി നിന്നു. കുട്ടികൾ സാന്റാക്ലോസിന് ക്യൂ നിന്ന് സമ്മാനങ്ങൾ വാങ്ങുകയും, പള്ളി ഹാൾ മുഴുവൻ ക്രിസ്മസ് കേക്കിന്റെയും ഹോട്ട് ചോക്ലേറ്റിന്റെയും മധുര മണം പരക്കുകയും ചെയ്തു.
ചിരിയും സംസാരവും ഉയർന്നു നിന്ന ഈ ഉത്സവ രാത്രിയിൽ എല്ലാവരും ആഹ്ലാദത്തിലായിരുന്നു. എന്നാൽ ആ ഉത്സവത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ താരമായിരുന്നു എന്റെ അമ്മ — മെർലിൻ ആയിരുന്നു.
കടും ചുവപ്പ് പട്ടുസാരി അമ്മയുടെ കൊഴുത്ത ശരീരത്തോട് ചേർന്ന് ഇറുകെ പൊതിഞ്ഞിരുന്നു. ഇറുകിയ ബ്ലൗസിലൂടെ അമ്മയുടെ വലിയ മുലകൾ സാരിക്കിടയിലൂടെ തെളിഞ്ഞു നിന്നു. മുടി ഭംഗിയായി ഒരു വശത്തേക്ക് കെട്ടിവെച്ച്, കണ്ണുകളിൽ കണ്മഷി, ചുണ്ടുകൾക്ക് തിളങ്ങുന്ന ലിപ്സ്റ്റിക്, കഴുത്തിലും കൈകളിലും സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങൾ — അമ്മയുടെ ശരീരം അണിയിച്ചൊരുക്കിയ ഒരു മാദകത്തിടമ്പുപോലെ തിളങ്ങി നിന്നു.
പള്ളിയിലെ പുരുഷന്മാർ അമ്മയെ കണ്ട് കണ്ണുകൾ അടക്കാൻ മറന്നു. ചെറുപ്പക്കാർ മുതൽ മദ്ധ്യവയസ്കരും വയസ്സായവരും വരെ അമ്മയുടെ ചന്തിയിലും മുലകളിലും കണ്ണുകൾ ഓടിച്ചു. ചിലർ മെല്ലെ തലകൾ തിരിച്ച് നോക്കി, ചിലർ നേരെ നിന്ന് ലജ്ജയില്ലാതെ അമ്മയുടെ ശരീരം ആർത്തിയോടെ നോക്കി ആസ്വദിച്ചു.