= = =
മേശപ്പുറത്ത് കുന്നുകൂടി കിടക്കുന്ന കേസ് ഫയലുകളേക്കാൾ അവളെ അലട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നത് വല്ലാത്ത ഒരു ഏകാന്തതയായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ മൂന്ന് വർഷമായി തന്റെ ജീവിതം, പ്രദീപിന്റെ മരുന്നുകളിലും വീൽചെയറിലും തളയ്ക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
പതിവുള്ളതാണെങ്കിലും ആ ശൂന്യത അവളെ മടുപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.
പെട്ടന്ന്, താഴെ മുറ്റത്ത് നിന്നുള്ള വെള്ളത്തിന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് മായ ജനൽ പാളികൾ പതുക്കെ നീക്കി. കിരൺ തന്റെ ബൈക്ക് കഴുകുകയായിരുന്നു.
ചെറുതായി മഴ ചാറുന്നുണ്ട്. അകത്തേക്ക് പോവാൻ കിരണിനോട് പറയാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് മായ അത് കണ്ടത്.
കണ്ട കാഴ്ചയിൽ അവൾ ഒരു നിമിഷം ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ചു നിന്നുപോയി.
ചൂട് കാരണമാകാം കിരൺ തന്റെ ഷർട്ട് അഴിച്ചു മാറ്റിയിരുന്നു. കാറ്റിനനുസരിച്ച് അവന്റെ ചുരുളൻ മുടി അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് വീണുകൊണ്ടിരുന്നു.
വെള്ളം നനഞ്ഞ് തിളങ്ങുന്ന കിരണിന്റെ മസിലുകൾ വിരിയുന്നതും, കരുത്തുറ്റ കൈകൾ ചലിക്കുന്നതും മായ ഇമവെട്ടാതെ നോക്കിനിന്നു. വെള്ളം അവന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ ഒഴുകി ഇറങ്ങുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ഉള്ളിൽ വർഷങ്ങളായി ഉറങ്ങിക്കിടന്ന ഏതോ ഒരു കനൽ അവളെ പൊള്ളിച്ചു.
തന്റെ മകൻ ഒരു കുട്ടിയല്ലെന്നും, കരുത്തനായ ഒരു പുരുഷനായി അവൻ വളർന്നിരിക്കുന്നുവെന്നും അവൾ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ കണ്ടു നിന്നു.
കിരണിന്റെ ആ രൂപത്തിൽ മായ പ്രദീപിന്റെ പഴയ പ്രതാപം കണ്ടു.
വെള്ളം തെറിച്ചപ്പോൾ മുഖം തുടയ്ക്കാൻ കിരൺ തന്റെ മുടി പുറകിലേക്ക് കോതി. തലയുയർത്ത്ിയ കിരൺ അറിയാതെ മുകളിലേക്ക് നോക്കി.
ഒരു നിമിഷം, അവന്റെ കണ്ണുകൾ മായയുടെ നോട്ടവുമായി ഉടക്കി.
മായ ഞെട്ടി, എന്തിനെന്നറിയാതെ അവളുടെ വയറിനുള്ളിൽ ഒരു മിന്നൽ പിണർ പാഞ്ഞുപോയി.
അടുത്ത നിമിഷം അവൾ ജനാലയുടെ അടുത്തുനിന്ന് പിറകിലേക്ക് മാറി.
തന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് അല്പം വർദ്ധിച്ചത് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ദീര്ഘമായി ഒന്ന് നിശ്വസിച്ച് മായ ജോലിയിലേക്ക് വീണ്ടും കടന്നു.
==രണ്ട് ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം==
ഉച്ചതിരിഞ്ഞ നേരം,
പ്രദീപ് തന്റെ സഹോദരിയുടെ മകളായ ശ്രയയുടെ ക്ളിനിക്കിൽ, ഫിസിയോത്തെറാപ്പി സെഷന് പോയിരിക്കുകയാണ്.
ഒന്നിടവിട്ട ദിവസങ്ങളിൽ അയാൾ അവിടെ പോകാറുണ്ട്.
സാധാരണ ക്ളിനിക്കിൽ
കൊണ്ടുവിടുന്നതും, തിരികെ കൊണ്ടുവരുന്നതും മായയോ, കിരണോ ആയിരിക്കും. പക്ഷേ,
അന്ന് ക്ളിനിക്കിലേക്ക് പോകുന്ന വഴി ശ്രയ പ്രദീപിനേയും കൂടെ കൂട്ടിയിരുന്നു.
= = =
വീട് വല്ലാത്തൊരു നിശബ്ദതയിലായിരുന്നു.
മായ ഡൈനിംഗ് ടേബിളിലിരുന്ന് ലാപ്ടോപ്പിൽ അടുത്ത ദിവസത്തെ കേസ്, ഡ്രാഫ്റ്റ് ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. അവളുടെ തോളിൽ നിന്നും സാരിയുടെ മുന്താണി അല്പ്പം വഴുതിവീണിട്ടുണ്ട്, മുഖത്ത് വക്കീൽ ജോലിയുടെ ഗൗരവം കാണാം.
കിരൺ കിച്ചണിൽനിന്നും ഇറങ്ങി വന്നു.
കയ്യിൽ രണ്ട് ഗ്ലാസ് ഐസ്ഡ് കോഫിയുമായിട്ടാണ് അവൻ വന്നത്.
“എന്റെ വക്കീലേ, ഇപ്പോഴും ജോലിയിലാണോ? ഒന്ന് ബ്രേക്ക് എടുത്തൂടെ?”
അവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു ഗ്ലാസ് അവളുടെ ടേബിളിൽ വെച്ചു.
ലാപ്ടോപ്പിൽ നിന്നും കണ്ണെടുത്ത മായ അവനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.
“നീ ഉണ്ടാക്കിയതാണോ ഇത്?
അച്ഛൻ കണ്ടാൽ ഇപ്പൊ മിലിട്ടറി ചിട്ടയെക്കുറിച്ച് ക്ലാസ് എടുത്തേനെ.”
“അച്ഛൻ കുറച്ചുമുമ്പ് പോയതല്ലേ ഉള്ളൂ, വരാൻ സമയമായില്ലല്ലോ.” അവൻ ചിരിച്ചു.
കിരൺ അവളുടെ തൊട്ടടുത്ത് കസേര വലിച്ചിട്ടിരുന്നു.
“അമ്മേ, ഈ കേസ് ഒക്കെ കഴിഞ്ഞാൽ നമുക്ക് എവിടെയെങ്കിലും ഒന്ന് പോയിക്കൂടെ? അമ്മ ഈ ഫയലുകളുടെ നടുവിലിരുന്ന് വാടിപ്പോകുന്നു.”
അവൻ സ്നേഹത്തോടെ അവളുടെ തോളിൽ കൈവെച്ചു.
അത് ഒരു മകൻ എന്ന നിലയിലുള്ള സ്വാഭാവികമായ സ്പർശനമായിരുന്നു, പക്ഷേ, മായയുടെ ഉള്ളിൽ ആ നിമിഷം ചെറിയൊരു മിന്നൽ പാഞ്ഞ് പോയി.
അവൾ അവനെ നോക്കി.
മകന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു അമ്മയോടുള്ള സ്നേഹത്തിനപ്പുറം ഒരു ആരാധനകൂടി ഉണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് ആദ്യമായി തോന്നി.
“ഓഹ്, ഈ പ്രായത്തിൽ ഇനി എവിടെ പോകാനാ?”
മായ തമാശയായി ചോദിച്ചു.