പ്രീതി അവന്റെ നെഞ്ചിൽ മുഖമമർത്തി വിറയലോടെ പറഞ്ഞു, “സാറേ… ഞങ്ങൾക്ക് പേടിയാ… എല്ലാവരും കൂടി ഞങ്ങളെ…”
ശ്രീനാഥ് അവളുടെ മുടിയിൽ തലോടി. “ആരും നിങ്ങളെ ഒന്നും ചെയ്യില്ല. നാളെ നിങ്ങൾ പഴയതുപോലെ എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വരണം. അവിടെ നിങ്ങളെ ആരും ശല്യം ചെയ്യില്ല. എനിക്ക് നിങ്ങളെ വേണം.”
അവന്റെ നെഞ്ചിലെ ആ ചൂടിൽ, ആ കരുതലിന്റെ സ്പർശനത്തിൽ അവരുടെ സങ്കടം പതുക്കെ അടങ്ങി. ലതിക അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നന്ദിയോടെ നോക്കി. ആ ദരിദ്രമായ വീടിനുള്ളിൽ, പാതിവഴിയിൽ മുറിഞ്ഞുപോയ മോഹങ്ങൾ വീണ്ടും നാമ്പെടുക്കുകയായിരുന്നു.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ തന്നെ ലതികയും പ്രീതിയും ശ്രീനാഥിന്റെ പടിക്കൽ എത്തി. ഇത്തവണ രണ്ടുപേരും ചുരിദാറാണ് ധരിച്ചിരുന്നത്. വരുംവഴി അമ്പലത്തിൽ കയറി തൊഴുത്, നെറ്റിയിൽ തുടുത്ത ചന്ദനക്കുറിയുമായാണ് അവർ വന്നത്. ആ ചന്ദനഗന്ധം അവരുടെ പുതിയ പ്രതീക്ഷകളുടെ സുഖമുള്ള അടയാളമായിരുന്നു.
കണ്ണീരും ദാരിദ്ര്യവും മാത്രം നിറഞ്ഞ തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ, ആ തറവാട് വീടും ശ്രീനാഥും മാത്രമാണ് ഏക ആശ്വാസമെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു. തങ്ങൾക്ക് കിട്ടുന്ന ഈ ചെറിയ സുഖം ഇനിയെങ്കിലും മുറിഞ്ഞുപോകാതിരിക്കാൻ അവർ മനമുരുകി പ്രാർത്ഥിച്ചു.
വാതിൽ തുറന്ന ശ്രീനാഥ് അവരെ കണ്ടതും അവന്റെ മുഖത്ത് ഒരായിരം സൂര്യന്മാർ ഉദിച്ചതുപോലെ പ്രകാശം പടർന്നു.
“നിങ്ങൾ വരുമെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു,” അവൻ സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു.
അകത്തേക്ക് കയറിയ ഉടനെ ശ്രീനാഥ് അവരെ രണ്ടുപേരെയും ചേർത്തുപിടിച്ചു. ലതികയുടെയും പ്രീതിയുടെയും നെറ്റിയിലെ ചന്ദനക്കുറി മായാതെ അവൻ മാറി മാറി ഉമ്മ വെച്ചു. ആ ഉമ്മകളിൽ കാമത്തേക്കാൾ ഉപരി ഒരു വലിയ കരുതലിന്റെ ചൂടുണ്ടായിരുന്നു.
“സാറേ… ഒരുപാട് പ്രാർത്ഥിച്ചാ വന്നത്. ഇനിയൊരു തടസ്സവും ഉണ്ടാവരുതേ എന്ന്,” ലതിക അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞു പറഞ്ഞു.
“ഇനി ആരും വരില്ല ലതികേ. ഇന്ന് ഈ വീടിന്റെ വാതിലുകൾ നിങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി മാത്രമുള്ളതാണ്,” അവൻ പ്രീതിയുടെ കവിളിൽ പതുക്കെ നുള്ളിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
പ്രീതി നാണത്തോടെ പുഞ്ചിരിച്ചു. അവളുടെ ചുരിദാറിന്റെ ഷാൾ പതുക്കെ തോളിൽ നിന്നും വഴുതി വീഴാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ തവണ മുറിഞ്ഞുപോയ ആവേശത്തിന്റെ ബാക്കി ഭാഗം ഇന്ന് പൂർത്തിയാകാൻ പോകുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവ് അവളിൽ ഒരു ചെറിയ വിറയൽ ഉണ്ടാക്കി.
ശ്രീനാഥ് പ്രീതിയുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് സോഫയിലേക്ക് ഇരുത്തി. “നമുക്ക് നിർത്തിയ ഇടത്തുനിന്ന് തുടങ്ങിയാലോ?” ലതിക അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു. എന്നാൽ അവന്റെ മനസിൽ വേറൊരു ആശയമായിരുന്നു.
ശ്രീനാഥ് പ്രീതിയെ തന്നിലേക്ക് വലിച്ച് ചേർത്ത് ആ സോഫയിലേക്ക് അങ്ങോട്ട് ഇരുന്നു. അവന്റെ കൈകൾ അവളുടെ തോളിലൂടെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു. ലതികയെ നോക്കി അവൻ സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു, “ലതികേ, നീ പോയി നല്ലൊരു ചായ ഇട്ടുകൊണ്ട് വാ. നമുക്ക് സമാധാനമായി ഇരുന്ന് കുടിക്കാം.”
ലതിക ഒരു അർത്ഥഗർഭമായ ചിരിയോടെ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. ഹാളിൽ ഇപ്പോൾ ശ്രീനാഥും പ്രീതിയും മാത്രം.
ശ്രീനാഥ് അവളെ തന്റെ മടിയിലേക്ക് എടുത്തു ഇരുത്തി. പ്രീതിയുടെ ചുരിദാറിന്റെ നേർത്ത തുണിക്കിടയിലൂടെ അവളുടെ ഉടലിന്റെ ചൂട് അവൻ അറിഞ്ഞു. അവന്റെ ഒരു കൈ അവളുടെ വയറിലൂടെ പതുക്കെ ചലിച്ചു തുടങ്ങി. വിരലുകൾ കൊണ്ട് അവൻ അവളുടെ വയറിൽ വട്ടം വരച്ചു. പ്രീതിയുടെ ശ്വാസം പതുക്കെ വേഗത്തിലായി. അവൻ അവളുടെ കഴുത്തിന് പിന്നിൽ മുഖമമർത്തി പതുക്കെ ചുംബിച്ചു.
എങ്കിലും പ്രീതിയുടെ ഉള്ളിൽ എവിടെയോ ഒരു ചെറിയ വിറയൽ ബാക്കിയായിരുന്നു. ശ്രീനാഥിനോട് വലിയ സ്നേഹവും കടപ്പാടും തോന്നുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ഒരു പുരുഷന്റെ ഇത്രയും അടുത്ത സ്പർശനം അവളിൽ ഇപ്പോഴും ഒരു അപരിചിതത്വത്തിന്റെ കണിക ബാക്കിവെച്ചിരുന്നു. അവൻ അവളുടെ കാതോരത്ത് മന്ത്രിച്ചു, “പേടിക്കണ്ട മോളേ… ഞാൻ നിന്റെ കൂടെയില്ലേ.”
അവൻ തന്റെ കൈ പതുക്കെ മുകളിലേക്ക് ചലിപ്പിച്ചു, അവളുടെ മാറിടത്തിന് താഴെയായി അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. പ്രീതിയുടെ ഹൃദയം പടപടാ മിടിക്കുന്നത് അവന്റെ കൈവെള്ളയിൽ അറിയാമായിരുന്നു. അവൻ അവളുടെ കവിളുകളിൽ തലോടി, മുഖം തന്നിലേക്ക് ഉയർത്തി. അവളുടെ ആ ചന്ദനക്കുറി തൊട്ട നെറ്റിയിൽ അവൻ പതുക്കെ അധരങ്ങൾ ചേർത്തു. ആ സ്പർശനത്തിൽ അവളുടെ ഉള്ളിലെ പേടി പതുക്കെ അലിയാൻ തുടങ്ങി.