വിനുവിന് അത്ഭുതം തോന്നി. അർജുൻ ഇത്ര നിസ്സാരമായി സംസാരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, അവൻ എന്തോ വലിയൊരു പ്ലാൻ തയ്യാറാക്കിയിട്ടുണ്ടെന്ന് വിനുവിന് ഉറപ്പായി.
കൊച്ചിയിലെ തിരക്കുകളും ബ്ലോക്കുകളും അതിജീവിച്ച് അവർ ഹോട്ടലിലേക്ക് എത്തുമ്പോഴേക്കും സമയം കുറെ കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
കാറിൽ നിന്നും ഇറങ്ങുമ്പോൾ അമൃതയുടെ അവസ്ഥ ദയനീയമായിരുന്നു. ശരീരത്തിലാകെ ഒരു പരവേശവും, അർജുനെ കാണാനുള്ള വല്ലാത്തൊരു വ്യഗ്രതയും അവളിൽ പ്രകടനമായിരുന്നു. സെക്യൂരിറ്റി അവരെ വണങ്ങി സ്വാഗതം ചെയ്യുമ്പോൾ അമൃതയുടെ കാലുകൾ സുഖം കൊണ്ട് വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ലിഫ്റ്റിൽ കയറി മുകളിലെ നിലയിലുള്ള ബാർ അറ്റാച്ച്ഡ് റെസ്റ്റോറന്റിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ അവൾ വിനുവിനോട് ചേർന്നുനിന്നു. ലിഫ്റ്റിന്റെ ചില്ലിൽ പ്രതിഫലിക്കുന്ന തന്റെ രൂപം കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് തന്നെ നാണം തോന്നി. ഈ ചുവന്ന സുതാര്യമായ നെറ്റ് സാരിക്കുള്ളിൽ ആ ബെൽറ്റുകളും ഹാർനെസ്സും മുറുകിക്കിടക്കുന്നത് ആരെങ്കിലും ശ്രദ്ധിക്കുമോ എന്ന് അവൾ ഭയന്നു.
“വിനു… അവൻ എവിടെ എന്ന് നോക്ക്” അവൾ കിതച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
റെസ്റ്റോറന്റിന്റെ വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച അവളെ തളർത്തി. മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, ഒരു മൂലയിലെ ടേബിളിൽ അർജുൻ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ഒരു ഡ്രിങ്ക് സിപ്പ് ചെയ്തുകൊണ്ട് അവരെ നോക്കി പതുക്കെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു.
അമൃതയുടെ ഉള്ളിലെ വൈബ്രേഷൻ അർജുൻ ആ നിമിഷം അതിന്റെ പരമാവധി വേഗതയിലേക്ക് കൂട്ടി. പെട്ടെന്നുണ്ടായ ആ ആഘാതത്തിൽ അവൾ വാതിലിൽ പിടിച്ച് ഒന്ന് തളർന്നു പോയി. പൊതുസ്ഥലത്ത് വെച്ച്, ഇത്രയും ആളുകൾക്ക് മുന്നിൽ വെച്ച് അവൻ തന്നെ എങ്ങനെയാണ് കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ പോകുന്നത് എന്ന് അവൾ ആകുലതയോടെ ചിന്തിച്ചു.
അർജുൻ കൈ ഉയർത്തി അവരെ അടുത്തേക്ക് വിളിച്ചു. ഓരോ ചുവടും വെക്കുമ്പോഴും അമൃത തന്റെ ഉള്ളിലെ ആ പ്രകമ്പനത്തെ നിയന്ത്രിക്കാൻ പാടുപെടുകയായിരുന്നു. വിനു ഒരുതരം മരവിപ്പോടെ അവളുടെ കൂടെ നടന്നു.
അർജുന്റെ മുന്നിലെ ആ ടേബിളിൽ അവർ രണ്ടുപേരും ഇരുന്നു. അർജുനെ നേരിട്ട് കണ്ട നിമിഷം കാമുകിയുടെ ഭാവമായിരുന്നു അവളിൽ ഉണ്ടായത്. ആ തീക്ഷ്ണമായ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും ഒരു നിമിഷം പോലും കണ്ണ് മാറ്റാൻ അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. അവൾ അത്രമേൽ അവനിൽ ലയിച്ചു പോയിരുന്നു.
അർജുൻ വളരെ ശാന്തനായി വിനുവിനെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചു, എന്നിട്ട് അമൃതയുടെ മുഖത്തേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങുന്ന ഒരു നോട്ടം എറിഞ്ഞു.
വൈബ്രേറ്റർ ഇപ്പോൾ ശാന്തമാണ്, പക്ഷേ അതിന്റെ സാന്നിധ്യം അമൃതയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു നേർത്ത ഭാരമായി അവൾക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു.
“നമുക്ക് ആദ്യം കുറച്ച് സ്റ്റാർട്ടേഴ്സ് ഓർഡർ ചെയ്യാം,” അർജുൻ വിനുവിനെ നോക്കി പറഞ്ഞു. “വിനുവിന് എന്താ വേണ്ടത്?”
ഭക്ഷണം ഓർഡർ ചെയ്യുമ്പോഴൊക്കെ അമൃതയുടെ കണ്ണുകൾ അർജുന്റെ ഓരോ ചലനത്തിലും തറഞ്ഞു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവൻ്റെ ഓരോ വാക്കും ആംഗ്യവും അവൾ അതീവ കൗതുകത്തോടെയും ഒരുതരം ലജ്ജയോടെയും നോക്കി കണ്ടു.
വിനു ഒരു വശത്ത് എല്ലാം ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അർജുൻ വളരെ മാന്യമായി സംസാരിക്കുമ്പോഴും അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ മിന്നിമറയുന്ന ആ വന്യമായ ഭാവം വിനു തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഭക്ഷണം എത്തുന്നതുവരെയുള്ള ആ സമയത്ത് അവർ ദുബായ് വിശേഷങ്ങളും നാട്ടിലെ കാര്യങ്ങളും സംസാരിച്ചു.
അമൃതയ്ക്ക് പക്ഷേ സംസാരത്തിൽ ശ്രദ്ധിക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. അർജുൻ ഇടയ്ക്കിടെ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ അവൾ അറിയാതെ തല താഴ്ത്തും, പിന്നെ വീണ്ടും അവനെ തന്നെ നോക്കും. ആ ചുവന്ന സാരിക്കുള്ളിൽ അവൾ വിയർക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അർജുൻ എപ്പോഴാണ് തന്റെ ഫോണിൽ വിരൽ അമർത്തുക എന്നൊരു ഭയവും പ്രതീക്ഷയും കലർന്ന അവസ്ഥയിലായിരുന്നു അവൾ.
ഭക്ഷണം ടേബിളിൽ എത്തി. അർജുൻ പതുക്കെ അമൃതയ്ക്ക് നേരെ ചാഞ്ഞു. “കഴിക്ക് അമ്മു… ഒരു ചെറിയ പാർട്ടി കൂടെ ഉണ്ട്” അവൻ്റെ ആ വാക്കുകളിൽ വരാനിരിക്കുന്ന നിമിഷങ്ങളുടെ ഒരു സൂചനയുണ്ടായിരുന്നു.