എന്റെ കൈയിൽ ഇപ്പോഴും അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂട് ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ സാവധാനം തലയാട്ടി.
“ശരി…”
അന്തരീക്ഷം ശാന്തമായി.
പക്ഷേ, ആ നിശ്ശബ്ദതയിൽ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേർക്കും അറിയാമായിരുന്നു—ഇവിടെ സംഭവിച്ചതൊന്നും ഇനി അത്ര എളുപ്പത്തിൽ മറക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന്.
ഏഞ്ചൽ ഒന്നുപോലും തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ, ആകെ പരിഭ്രമിച്ച് തന്റെ മുറിയിലേക്ക് വേഗത്തിൽ നടന്നുപോയി. വാതിൽ അടച്ച് പൂട്ടി
ഞാൻ കുറച്ചു സമയം അവിടെത്തന്നെ തനിച്ചിരുന്നു. ഉള്ളിൽ വിചിത്രമായ ഒരേസമയം കുറ്റബോധവും അടങ്ങാത്ത ചിന്തകളും കലുഷിതമായിരുന്നു. ഞാൻ സാവധാനം എഴുന്നേറ്റ് ടിവി ഓഫാക്കി.
ഹാളിലെ ഇരുട്ടിലൂടെ സ്വന്തം മുറിയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ ആ രാത്രിയിലെ ഓരോ നിമിഷവും തിളച്ചു മറിയുകയായിരുന്നു.
പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങൾ ആ വീട്ടിൽ ഒട്ടും സാധാരണമായിരുന്നില്ല.
ആ സംഭവത്തിനു ശേഷം ഞങ്ങളുടെ വീടിന്റെ അന്തരീക്ഷം ആകെ മാറിപ്പോയിരുന്നു. അന്നുവരെ എപ്പോഴും വഴക്കിടുകയും ഒന്നിച്ച് ചിരിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്ന ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ പെട്ടെന്നൊരു വലിയ മതിൽ ഉയർന്നതുപോലെ തോന്നി. അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ ഏഞ്ചൽ എന്നോട് ഒരു വാക്കുപോലും സംസാരിച്ചില്ല.
രാവിലെ പ്രഭാതഭക്ഷണത്തിന് മേശപ്പുറത്തിരിക്കുമ്പോൾ പോലും അവൾ എന്റെ നേരെ നോക്കാൻ മടിച്ചു. എന്തെങ്കിലും ആവശ്യത്തിന് എന്റെ അടുത്ത് വരേണ്ടി വന്നാൽ പോലും അച്ഛന്റെയോ അമ്മയുടെയോ സാന്നിധ്യത്തിൽ മാത്രം അവൾ കാര്യം പറഞ്ഞു. എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കാതിരിക്കാൻ അവൾ പരമാവധി ശ്രദ്ധിച്ചു. ഞാൻ എന്തെങ്കിലും സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചാൽ, ഒന്നുകിൽ കേൾക്കാത്ത ഭാവത്തിൽ നടന്നുപോവും, അല്ലെങ്കിൽ ചെറിയൊരു മറുപടിയിൽ കാര്യം ഒതുക്കി സ്വന്തം മുറിയിലേക്ക് വലിഞ്ഞുനിൽക്കും.
അവളുടെ ആ അകൽച്ച എന്നിൽ വലിയൊരു കുറ്റബോധവും അതോടൊപ്പം വല്ലാത്തൊരു അസ്വസ്ഥതയും ഉണ്ടാക്കി. ഹാൾ കാണുമ്പോൾ, ടിവി കാണുമ്പോൾ, ഒക്കെ ആ രാത്രിയിലെ ഓർമ്മകൾ എന്റെ മനസ്സിലേക്ക് കടന്നുവന്നു. അവൾ എന്നെ വെറുത്തുപോയോ എന്ന ഭയം ഒരു വശത്ത്,
എന്നാൽ ആ രാത്രിയിൽ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ട ആ ചെറിയ താൽപ്പര്യം വീണ്ടും ഓർമ്മയിലെത്തുമ്പോൾ മറ്റൊരു വികാരം…
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ഏഞ്ചൽ എന്നെ പൂർണ്ണമായും അവഗണിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഒറ്റപ്പെടുന്ന നിമിഷങ്ങളിൽ അവളുടെ മുഖത്ത് ആ പഴയ നാണവും ചെറിയൊരു പരിഭ്രമവും ഞാൻ വ്യക്തമായി കണ്ടിരുന്നു. ഞങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ആ നിശ്ശബ്ദത സാധാരണ ഒരു പിണക്കമല്ലെന്നും, അത് കൂടുതൽ ആഴമുള്ള ഏതോ ഒരു വികാരത്തിലേക്ക് വഴിമാറുകയാണെന്നും എനിക്ക് പതുക്കെ മനസ്സിലായി.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോകുന്തോറും അവളോട് ഒന്ന് സംസാരിക്കാൻ ഒരു വഴി തപ്പുകയായിരുന്നു ഞാൻ. ഒടുവിൽ എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ബുദ്ധി ഉദിച്ചു.
ഒരു ദിവസം രാത്രി എല്ലാവരും കിടക്കാൻ ഒരുങ്ങുന്ന സമയം. ആരും കാണാതെ ഞാൻ എന്റെ മുറിയിലെ ഫാനിന്റെ സ്വിച്ച് ബോർഡിൽ ചെറിയൊരു തകരാറുണ്ടാക്കി wire വിച്ഛേദിച്ചു. ഫാൻ അനങ്ങാതായെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തിയ ശേഷം ഞാൻ നേരെ അമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
“അമ്മേ, എന്റെ മുറിയിലെ ഫാൻ വർക്ക് ചെയ്യുന്നില്ല. ഇന്നത്തെ രാത്രി മാത്രം ഞാൻ ഏഞ്ചലിന്റെ റൂമിൽ കിടന്നോട്ടെ? അവിടെ എസി ഉള്ളതല്ലേ…” പാവത്താനെപ്പോലെ ഞാൻ ചോദിച്ചു.
അമ്മ ഒട്ടും സംശയിക്കാതെ, “ആ ശരി, നീ അങ്ങോട്ട് പൊയ്ക്കോ. നാളെ രാവിലെ ഇലക്ട്രീഷ്യനെ വിളിച്ച് ഫാൻ നന്നാക്കാം” എന്ന് പറഞ്ഞു.
അമ്മയുടെ അനുവാദം കിട്ടിയ സന്തോഷത്തിൽ ഞാൻ തലയിണയുമെടുത്ത് ഏഞ്ചലിന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. വാതിൽ തുറന്ന് ഞാൻ അകത്തു പ്രവേശിച്ചതും കട്ടിലിൽ കിടക്കുകയായിരുന്ന ഏഞ്ചൽ പെട്ടെന്ന് ഞെട്ടി എഴുന്നേറ്റിരുന്നു.
“നീ എന്താ ഇവിടെ?” അവൾ ദേഷ്യവും അമ്പരപ്പും കലർന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു.
“എന്റെ റൂമിലെ ഫാൻ കേടായി. അമ്മയോട് ചോദിച്ചിട്ടാ ഞാൻ വന്നത്,” ഞാൻ വാതിലടച്ച് പൂട്ടി, അവളുടെ ഭാവം ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ട് പതുക്കെ പറഞ്ഞു.