“ഹ്മ്മ് മനസിലായി…. അച്ഛൻ നിർബന്ധിച്ചത് കൊണ്ടാ അല്ലേൽ… നീ പേടിക്കണ്ട, നമ്മൾ ആണെന്ന് തെളിവ് ഒന്നും ഇല്ലലോ….”
“പറയാൻ പറ്റില്ല അളിയാ, അവന്മാർ ഇട്ട് കുടഞ്ഞാ ചിലപ്പോ…..”
“ഹ്മ്മ് അത് ശെരിയാ, അമ്മക്ക് അത്ര ധൈര്യം ഇല്ലാത്തതാ. എന്തായാലും നാട്ടിലേലും സേഫ് ബാംഗ്ലൂർ ആണ്….”
“ഹ്മ്മ് ഇവിടുത്തെ കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം. എന്റെ അടുത്ത് വരാണെങ്കിൽ ഞാൻ ഡീൽ ചെയ്ത് വിട്ടോളാം. നീ ആന്റിനെ സേഫ് ആക്ക്….’
“ഹ്മ്മ് ഒക്കെടാ, എന്തേലും ഉണ്ടേൽ വിളിക്ക്….”
“അഹ് ടാ ശെരി…..”
“എന്താടാ… ആരാ വിളിച്ചേ….?”
“ഷിയാസാ, സേഫ് ആണോന്ന് അറിയാൻ വിളിച്ചതാ….”
“ഹ്മ്മ്…. അവന്റെ ഒരു ഷിയാസ്, അവൻ ആണ് നിനക്ക് എപ്പോഴും
എല്ലാ കുഴപ്പത്തിനും കൂട്ട്….”
“ദേ അമ്മയെ കയറിപ്പിടിച്ച ആ മറ്റവന്മാരെ എടുത്തിട്ട് പെരുക്കിയത് അവനും കൂടെയാണ്. അതിന്റെ നന്ദിയെങ്കിലും കാണിക്ക്….”
“ഓഹ് ശെരി, എല്ലാത്തിനും താങ്ക്യൂ….”
അമ്മ മുഖം തിരിച്ച് സീറ്റിൽ ചാരി കിടന്നു. അമ്മയുടെ ദേഷ്യ ഭാവം നോക്കി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഞാനും സീറ്റിലേക്ക് ചാരി കിടന്നു.
പെട്ടന്ന് ഒരു സൗണ്ടോടെ ബസ് പെട്ടന്ന് നിർത്തി. എല്ലാവരും ഞെട്ടി എഴുനേറ്റു. ഡ്രൈവർ ബസ് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്യാൻ നോക്കിട്ട് ആവുന്നില്ല. അവർ ഇറങ്ങി ബോണറ്റ് പൊക്കി നോക്കാൻ തുടങ്ങി. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് കണ്ടക്ടർ കേറി വന്നു.
“അതെ ബസ് ബ്രേക്ക് ഡൌൺ ആയി, ശെരിയാകാൻ കുറച്ചു സമയം പിടിക്കും. സ്റ്റേഷനിൽ നിന്ന് ആള് വരണം. ചിലപ്പോ വെളുപ്പിന് ആവും….”
അത് കേട്ട് ബസ്സിലെ എല്ലാവരും പിറുപിറത്തു. വലിയ ഒരു ഹൈവേയുടെ സൈഡിൽ ആണ് ബസ് നിർത്തിയിരിക്കുന്നത്. കുറച്ചു പേര് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി നിക്കുന്നു. ചിലർ ബസിൽ സീറ്റിൽ തന്നെ ഇരുന്ന് ഉറങ്ങുന്നു.
കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് ഞാനും പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി നടു നിവർത്തി.സമയം ഒൻപത് കഴിഞ്ഞതേ ഉള്ളു. പുറത്ത് ഇറങ്ങിയവരിൽ ചിലർ വേറെ ബസിന് കൈ കാണിച്ചും ലിഫ്റ്റ് അടിച്ചും എല്ലാം പോകുന്നുണ്ട്. അത്യാവശ്യക്കാർ ആയിരിക്കും.
ഇതുവരെ കേരള ബോർഡർ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഫോൺ എടുത്ത് നോക്കിയപ്പോ നാല് മിസ്സ് കാൾ കിടക്കുന്നുണ്ട്. നോക്കിയപ്പോ ഷിയാസാണ്.തിരിച്ച് വിളിക്കാൻ നോക്കിയപ്പോ റേഞ്ച് കിട്ടുന്നില്ല. വാട്സ്ആപ്പ് നോക്കിയപ്പോ അവന്റെ വോയിസ് മെസ്സേജ്സ് ഉണ്ട്. അവൻ അത് ഓപ്പൺ ചെയ്തു.
“അളിയാ അവന്മാർക്ക് നിന്നെ കുറിച്ച് എന്തോ സൂചന കിട്ടിട്ടുണ്ട്, എങ്ങനെ എന്നറിയില്ല,നിന്റെ വീട്ടിൽ ഒക്കെ ചെന്നിരുന്നു. നീ സേഫ് അല്ലേ. എന്തായാലും രാത്രി കൊണ്ട് ബോർഡർ കടന്ന് കിട്ടിയ രക്ഷപെട്ടു. എന്തേലും ഉണ്ടേൽ വിളിക്കാം….”
അത് കേട്ടപ്പോ അവന് പേടി തോന്നി. എങ്ങനേലും ബോർഡർ കഴിഞ്ഞ് കിട്ടണം. ബാംഗ്ലൂർ എത്തിയാൽ പിന്നെ സീൻ ഇല്ല.
അവിടെ നിന്ന് കുറച്ച് പേരൊക്കെ വേറെ വണ്ടികൾക്ക് കൈ കാണിച്ച് അതിൽ കേറി പോകുന്നുണ്ട്. അത് കണ്ടപ്പോ അവൻ തിരിച്ച് ബസിൽ അമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.
“അമ്മേ
നമുക്ക് വല്ല വണ്ടിയും കൈ കാണിച്ച് പോവാം, ഇവിടെ നിന്നാൽ ശെരിയാവില്ല….”
“എന്തിന് ഇത്ര തിരക്ക്, രാവിലെ അങ്ങ് എത്തിയാൽ പോരെ….?”
“അതല്ല ഷിയാസ് വിളിച്ചു, മാറ്റവന്മാർക്ക് എന്നെ പറ്റി എന്തോ സൂചന കിട്ടിയെന്നോ, നമ്മുടെ വീട്ടിൽ ഒക്കെ പോയ് നോക്കി എന്ന് പറഞ്ഞു….”
“അയ്യോ എന്റെ ദൈവമേ….”
“അമ്മ ടെൻഷൻ അടിക്കണ്ട, ബോർഡർ കഴിഞ്ഞ് കിട്ടിയാൽ പിന്നെ കുഴപ്പമില്ല, അവിടെന്ന് നമുക്ക് അമ്മായിനെ വിളിക്കാം, ദേ ആൾക്കാർ വണ്ടി ഒക്കെ കൈ കാണിച്ചു പോകുന്നുണ്ട്. വാ നമ്മുക്കും പോവാം….”
“ഹ്മ്മ്…”
ഞങ്ങൾ ബാഗ് എടുത്ത് പുറത്തേക്കിറങ്ങി. റോഡിന്റെ സൈഡിലേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു. ഈ സമയം ആയത് കൊണ്ട് വണ്ടികൾ കുറവാണ്. ഇന്റർ സ്റ്റേറ്റ് ലോറികൾ ആണ് കൂടുതൽ. സമയം പോകുന്ന കാരണം ലോറി എങ്കിൽ ലോറി എന്ന് കരുതി ഒരു ലോറിക്ക് കൈ കാണിച്ചു.ഞങ്ങളെ കണ്ടപ്പോ അവർ നിർത്തി.