അവളുടെ കണ്ണുകൾ എന്റെ മുഖത്തു തന്നെയായിരുന്നു; ഒരേസമയം പ്രതീക്ഷയും, എന്നാൽ അത് ചോദിച്ചാൽ ഞാൻ വീണ്ടും ഒഴിഞ്ഞുമാറുമോ എന്ന ആശങ്കയും ആ നോട്ടത്തിൽ എനിക്ക് വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു.
“ഹരി…”
അവൾ മെല്ലെ വിളിച്ചു. ആ വിളിയിൽ തന്നെ എനിക്കറിയാമായിരുന്നു പറയാൻ പോകുന്ന കാര്യമെന്താണെന്ന്.
“ഇന്നലെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ വെച്ച് ആ ഡോക്ടർ പറഞ്ഞ കാര്യത്തെപ്പറ്റി നമ്മൾ പിന്നീട് ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ലല്ലോ… ആ ഡോണറുടെ കാര്യം… നമ്മൾ എന്ത് തീരുമാനിക്കും?”
ഞാൻ ദോശയുടെ ഒരു കഷണം മുറിച്ചുകൊണ്ട്, മുഖമുയർത്താതെ തന്നെ മറുപടി പറഞ്ഞു:
“ഇപ്പൊ അതൊക്കെ എന്തിനാ മീരേ പറയുന്നത്? നീ ഭക്ഷണം കഴിക്ക്, നമുക്ക് പിന്നെ സംസാരിക്കാം.”
“അങ്ങനെ പറഞ്ഞാൽ മതിയോ ഹരി? എപ്പോഴും പിന്നെ ആവാം എന്ന് പറഞ്ഞ് ഒഴിഞ്ഞുമാറിയാൽ പ്രശ്നം തീരുമോ? അടുത്തയാഴ്ച ചെല്ലുമ്പോ എന്തെങ്കിലും ഒരു തീരുമാനം പറയണം എന്നല്ലേ ഡോക്ടർ പറഞ്ഞത്,”
അവൾ വിട്ടുകൊടുക്കാൻ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു.
അവൾ പാത്രത്തിലേക്ക് വെറുതെ നോക്കിയിരുന്നു, അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ സങ്കടം നിഴലിച്ചിരുന്നു:
“അജ്ഞാതനായ ഒരാളുടെ ബിജം… അത് ഓർക്കുമ്പോ എനിക്കും വിഷമമുണ്ട്, നെഞ്ച് നീറുന്നുണ്ട്; പക്ഷെ നമുക്ക് വേറെ വഴിയില്ലല്ലോ ഹരി… ഇനിയും വൈകിച്ചാൽ നടക്കില്ലെന്നാ മാഡം പറഞ്ഞത്, എന്റെ പ്രായം കൂടിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയല്ലേ…”
എന്റെ ഉള്ളിലെ അസ്വസ്ഥത പെട്ടെന്ന് ദേഷ്യമായി പുറത്തുവന്നു; മനുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകളും, മീരയുടെ ഈ ചോദ്യങ്ങളും കൂടി എന്നെ വല്ലാതെ സമ്മർദ്ദത്തിലാക്കിയിരുന്നു.
“നീ ഒന്ന് നിർത്തു മീരേ!”
ഇടിവെട്ടുന്നതുപോലെയുള്ള ആ ശബ്ദം കേട്ട് അവൾ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ഞെട്ടിവിറച്ചുപോയി; കയ്യിലിരുന്ന സ്പൂൺ തറയിൽ വീണത് പോലും അവളറിഞ്ഞില്ല.
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഭയം നിറഞ്ഞു; വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ട് ഇന്നുവരെ, കഴിഞ്ഞ ഒരിക്കൽ പോലും ഞാൻ അവളോട് ഇങ്ങനെ ശബ്ദമുയർത്തി സംസാരിച്ചിട്ടില്ല. എപ്പോഴും ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മാത്രം സംസാരിക്കുന്ന ഭർത്താവിന്റെ ഈ പുതിയ രൂപം കണ്ട് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാതെ അവൾ തറഞ്ഞിരുന്നു.
അവളുടെ ഉണ്ടക്കണ്ണുകൾ പെട്ടെന്ന് നിറഞ്ഞുതുളുമ്പി; സങ്കടവും പേടിയും കൊണ്ട് തൊണ്ടയിടറിയതുകൊണ്ട് ഒരക്ഷരം മിണ്ടാൻ കഴിയാതെ, നിറഞ്ഞുതൂവുന്ന കണ്ണുനീർ മറയ്ക്കാൻ അവൾ പാടുപെട്ടു.
നിറഞ്ഞുതൂവുന്ന അവളുടെ ആ കണ്ണുനീർ കണ്ടതും, അതുവരെ എന്റെ ഉള്ളിൽ കത്തിനിന്ന ദേഷ്യം ഒരൊറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് കെട്ടടങ്ങി; പകരം നെഞ്ചിലൊരു പിടച്ചിലുണ്ടായി. വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ഇത്രയും നാളായിട്ടും ഇന്നുവരെ ഞാനവളോട് ഒച്ചയുയർത്തിയിട്ടില്ല; എന്നെ ഒരു വാക്കുപോലും മറുത്തു പറയാത്ത, എന്നെ മാത്രം വിശ്വസിച്ചു ജീവിക്കുന്ന എന്റെ പെണ്ണാണ് മുന്നിൽ പേടിച്ചുവിറച്ച് നിൽക്കുന്നത്.
അവളുടെ ആ നിൽപ്പ് കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് എന്നോട് തന്നെ കുറ്റബോധം തോന്നി. ഞാൻ ഒരു ദീർഘശ്വാസത്തോടെ സ്വയം ശാന്തനായി; കസേരയിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റ് ഞാൻ അവളുടെ അരികിലേക്ക് ചെന്നു. എന്റെ സാമീപ്യം അറിഞ്ഞതും അവളൊന്നു കൂടി ചുരുങ്ങി.
ഞാൻ വളരെ മൃദുവായി, സ്നേഹം നിറഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു:
“സോറി മീരേ… ഞാൻ പെട്ടെന്നുള്ള ഒരു സമ്മർദ്ദം കൊണ്ട് ഒച്ചവെച്ചുപോയതാ… നീ കരയല്ലേ.”
അവൾ മുഖമുയർത്തി എന്നെ നോക്കി; ആ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോഴും ഭയവും സങ്കടവും ബാക്കിനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“എന്റെ പൊന്നല്ലേ… ഇങ്ങോട്ട് നോക്ക്,”
ഞാൻ അവളുടെ കയ്യിൽ പതുക്കെ പിടിച്ചു.
“എനിക്ക് കുറച്ച് സമയം കൂടി തരണം എന്നേ ഞാൻ പറഞ്ഞുള്ളൂ. ഞാൻ വെറുതെ ഇരിക്കുകയല്ലല്ലോ… നമുക്ക് ഏറ്റവും നല്ലൊരു വഴി ഞാൻ കണ്ടെത്തും. നിനക്ക് എന്നെ വിശ്വാസമില്ലേ? ഞാൻ പറയുന്നത് ഒന്ന് കേൾക്ക്, നമുക്ക് എല്ലാം ശരിയാക്കാം. നമ്മുടെ ആഗ്രഹം പോലെ തന്നെ കാര്യങ്ങൾ നടക്കും.”
എന്റെ ശബ്ദത്തിലെ ആ പഴയ വാത്സല്യം തിരിച്ചുകിട്ടിയപ്പോൾ അവൾക്ക് കുറച്ചൊരു ആശ്വാസമായി; എങ്കിലും ആ വിങ്ങൽ പൂർണ്ണമായി മാറിയിരുന്നില്ല.