അത് കേട്ടപ്പോൾ അവൾക്കും സന്തോഷമായി.
“അത് നന്നായി. അല്ലെങ്കിൽ വന്നപാടെ തിരിച്ചു പോകേണ്ടി വന്നേനെ. ഇതാകുമ്പോൾ കുറച്ചു ദിവസം സമാധാനമായി ഇവിടെ നിൽക്കാലോ.”
അടുക്കളയിൽ നിന്നും അവൾ ഞങ്ങളെ രണ്ടുപേരെയും നോക്കി.
“വാ… രണ്ടാളും എഴുന്നേൽക്ക്. വർത്തമാനം ഒക്കെ കഴിക്കുന്നതിനിടയിലാവാം. ദോശ ചൂടോടെ കഴിച്ചാലേ രുചിയുള്ളൂ.”
മനു വിശപ്പ് കാരണം വേഗം എഴുന്നേറ്റ് ഡൈനിംഗ് ടേബിളിലേക്ക് നടന്നു. ഞാനും കസേരയിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റെങ്കിലും, പതുക്കെ അവിടെത്തന്നെ നിന്നു.
“ഹരി വരുന്നില്ലേ?” അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
“നിങ്ങൾ തുടങ്ങിയോ… ഞാനിപ്പോ വരാം.”
“എന്നാ വേഗം വാ…”
അവൾ മനുവിന്റെ പിന്നാലെ നടന്നുപോയി.
അവർ രണ്ടുപേരും ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ ഇരുന്നപ്പോൾ ഞാൻ പതുക്കെ അവിടെ നിന്നും മാറി ബാൽക്കണിയിലേക്ക് നടന്നു. ഗ്ലാസ്സ് ഡോർ വലിച്ചടച്ച്, മഴയുടെ സംഗീതത്തിനിടയിൽ ഞാൻ ഒരു സിഗരറ്റ് കത്തിച്ചു. പുകയൂതിക്കൊണ്ട് അകത്തെ കാഴ്ചകളിലേക്ക് ഞാൻ കണ്ണ് നട്ടു.
ഹാളിൽ മീര അവന് ദോശ വിളമ്പിക്കൊടുക്കുന്നുണ്ട്. മനു എന്തോ തമാശ പറയുന്നു, മീര അത് കേട്ട് ചിരിക്കുന്നു. ആ കാഴ്ചയിൽ എനിക്ക് കാണാൻ കഴിഞ്ഞത് പവിത്രമായ ഒരു സഹോദരബന്ധം മാത്രമാണ്. അതിൽ ഒരിടത്തും കാമത്തിന്റെയോ ആകർഷണത്തിന്റെയോ ഒരു കണിക പോലുമില്ല.
ബാൽക്കണിയിലെ തണുത്ത കാറ്റിൽ സിഗരറ്റ് പുക അലിഞ്ഞുചേരുമ്പോൾ, ഗ്ലാസ്സ് ഡോറിനപ്പുറം തെളിയുന്ന ആ കാഴ്ചകളിൽ എന്റെ കണ്ണുകൾ ഉടക്കി നിന്നു; മീര ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മനുവിന് ദോശ വിളമ്പുന്നതും മനു അത് ആസ്വദിച്ചു കഴിക്കുന്നതും നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ, അവരുടെ ഇടയിലുള്ള ആ പവിത്രമായ സ്നേഹം എനിക്ക് വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു. മനുവിന്റെ ഓരോ ചലനങ്ങളിലും മീരയോടുള്ള ആദരവുണ്ട്, മീരയുടെ പെരുമാറ്റത്തിൽ അവനോടുള്ള നിഷ്കളങ്കമായ വാത്സല്യവുമുണ്ട്; എന്നാൽ ആ പവിത്രത കാണുന്തോറും എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു വല്ലാത്ത അസ്വസ്ഥതയാണ് പടർന്നു കയറിയത്.
മീര നേരത്തെ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്; അവൻ ആകെ മാറിയിരിക്കുന്നു. ബാംഗ്ലൂരിലെ ജിം ലൈഫ് അവനെ മറ്റൊരു മനുഷ്യനാക്കി മാറ്റിയിരിക്കുന്നു. പണ്ട് ഞങ്ങളെ തമ്മിൽ തിരിച്ചറിയാൻ കഴുത്തിലെ ആ ചെറിയ മറുകിനെയായിരുന്നു എല്ലാവരും ആശ്രയിച്ചിരുന്നത്. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ ആ സാമ്യം തീരെയില്ല എന്ന് തന്നെ പറയാം. അവന്റെ ആ വിരിഞ്ഞ ചുമലുകളും ആരോഗ്യമുള്ള ശരീരവും കണ്ടാൽ ഏതൊരു പെണ്ണും ഒന്ന് നോക്കിപ്പോകും.
എന്റെ ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് ഇവരെ എങ്ങനെ എത്തിക്കും? ആലോചിക്കുന്തോറും എനിക്ക് ഭ്രാന്ത് പിടിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി.
മനുവിന്റെ സ്വഭാവം എനിക്കറിയാം. അവൻ വെറുമൊരു ബാച്ചിലർ അല്ല, നിത്യബ്രഹ്മചാരി ആണെന്നാണ് അവന്റെ വാദം. കല്യാണവും പെണ്ണും വേണ്ട, ഈ സ്വാതന്ത്ര്യമാണ് വലുതെന്ന് വിശ്വസിച്ച് നടക്കുന്നവൻ. അവനോട് ഇതിനെക്കുറിച്ച് ഒന്ന് സൂചിപ്പിച്ചാൽ പോലും, അവൻ അപ്പോത്തന്നെ ബാഗുമെടുത്ത് ഇറങ്ങിപ്പോകും എന്നുറപ്പാണ്.
മറുവശത്ത് മീരയാണെങ്കിൽ, ഭർത്താവാണ് ദൈവം എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന പാവം തറവാടി പെണ്ണ്. വെറുമൊരു വിശ്വാസമല്ല അത്, അവളുടെ ജീവിതം തന്നെ അതിലാണ്. ഞാനല്ലാതെ മറ്റൊരു പുരുഷനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നത് പോലും അവൾക്ക് പാപമാണ്. അങ്ങനെയുള്ള അവളോട്, “നീ മനുവിൽ നിന്നും ഒരു കുഞ്ഞിനെ സ്വീകരിക്കണം” എന്ന് ഞാൻ എങ്ങനെ പറയും?
അതത്ര എളുപ്പമല്ല. ആ വാക്ക് എന്റെ നാവിൽ നിന്ന് വീണാൽ, അവൾക്കത് താങ്ങാൻ കഴിയില്ല. എന്നെപ്പറ്റിയുള്ള അവളുടെ സങ്കൽപ്പങ്ങൾ അതോടെ തകരും. ചിലപ്പോൾ എന്നന്നേക്കുമായി എന്നെ വെറുത്ത് അവൾ ഇറങ്ങിപ്പോയെന്നും വരാം. വിവാഹമോചനം വരെ എത്തിയേക്കാവുന്ന വലിയൊരു റിസ്ക് അതിലുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് ഒരല്പം പിഴച്ചാൽ പോലും എന്റെ കുടുംബം തകരും. വളരെ സൂക്ഷിച്ചേ മതിയാകൂ.
പക്ഷേ, ഇവർക്കിടയിൽ ഇപ്പോൾ നിലനിൽക്കുന്ന ആ വലിയ മതിൽക്കെട്ട് താനേ തകരുമെന്ന് വിചാരിക്കുന്നത് മണ്ടത്തരമാണ്; അവിടെയാണ് എനിക്ക് കളത്തിലിറങ്ങേണ്ടി വരുന്നത്. വെറുമൊരു കാഴ്ചക്കാരനായി നിൽക്കാതെ, അവർക്കിടയിൽ ഞാൻ തന്നെ വഴികൾ വെട്ടിത്തുറക്കണം; വാക്കുകൾ കൊണ്ടോ നിർബന്ധം കൊണ്ടോ സാധിക്കാത്ത കാര്യങ്ങൾ സാഹചര്യങ്ങൾ കൊണ്ട് എനിക്ക് നേടിയെടുക്കണം. അവർ രണ്ടുപേരും അറിയാതെ, വളരെ തന്ത്രപരമായി ഞാൻ തന്നെ അതിനുള്ള കളം ഒരുക്കും; ഓരോ ദിവസവും അവർ പോലുമറിയാതെ അവരെ തമ്മിൽ അടുപ്പിക്കാൻ ആവശ്യമായ എല്ലാ നീക്കങ്ങളും എന്റെ ഭാഗത്തുനിന്ന് ഉണ്ടാകും.