“എനിക്ക് അമ്മയെ വേണം… അമ്മയില്ലാതെ ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ല…” അവൻ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
അവന്റെ നിസ്സഹായത പ്രിയയുടെ ഹൃദയം തകർത്ത്, അവൾ അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ആ സ്പർശനത്തിൽ അവരുടെയിടയിലെ ദേഷ്യം മാറി, കാമം ഉണർന്നു. എന്നാൽ പ്രിയ മുറിയിൽ നിന്ന് പിന്മാറുകയായിരുന്നു, ഉറച്ച് പറഞ്ഞു: “ഇങ്ങനെ ഒരിക്കലും സംഭവിക്കരുത്, ഞാൻ നിന്റെ അമ്മയാണ്, ഒക്കെ മനസ്സിലായോ?”
പോയിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, കിച്ചു അവളെ ശക്തമായി കെട്ടിപ്പിടിച്ചു, ചുംബിക്കുകയും ചെയ്തു. പ്രിയ അതിനെതിരെ കുലുക്കി, “നീ ഇതെന്താ ചെയ്യുന്നത്!”എന്ന് പറഞ്ഞു,
മുഖം അടക്കി ഒരെണ്ണം പൊട്ടിച്ചു, . കണ്ണിൽ അവൾക്ക് വേദനയും സങ്കടവും നിറഞ്ഞു. അവൾ നിലവിളിച്ചു, മുറിയിൽ പോയി.
അവിടെ നിന്നു കിച്ചു തന്റെ തെറ്റു മനസ്സിലാക്കി. അടുത്ത ദിവസം പ്രിയയെ സമീപിച്ച് ക്ഷമ ചോദിച്ചു: “അമ്മേ, ഞാൻ ഇങ്ങനെ ആവർത്തിക്കില്ല. ഒരിക്കലും ഇങ്ങനെയൊരു സംഭവം ആവാതിരിക്കാൻ ഞാൻ ഉറപ്പുനൽകുന്നു.” പ്രിയ മൃദുവായി, പക്ഷേ കടുപ്പത്തോടെ, “ഇതുപോലെയുള്ള കാര്യങ്ങൾ ഒരിക്കലും ആവരുത്,” എന്ന് പറഞ്ഞു.
പ്രണയം ഒരു നിമിഷത്തിൽ അല്ല, പതുക്കെ വളരുന്ന അനുഭവമാണ്; അത് അവൾ മനസ്സിലാക്കി. അതിനാൽ അവൾ കിച്ചുവിന്റെ സമീപനം ശ്രദ്ധിച്ച് ഒഴിവാക്കി.
അവളും കിച്ചുവും തമ്മിൽ നിന്നുള്ള ഈ സങ്കീർണ്ണമായ ബന്ധം, ഒരു വലിയ ദുരൂഹതയോടെ, പതുക്കെ പുത്തൻ രൂപത്തിലേക്ക് മാറി. പ്രിയയ്ക്ക് മനസ്സിലായിരുന്നു, ഇങ്ങനെ ഒരു ബന്ധത്തിലേക്ക് അകപ്പെട്ടാൽ ജീവിതം എത്രമാത്രം പാളിപ്പോകുമെന്നത്. അതിനാൽ അവൾ തന്റെ പ്രവർത്തിയിൽ മകന്റെ മനസ്സിനെയും സംരക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
അതിനുശേഷം, ദിവസങ്ങൾ സാധാരണ രീതിയിലാണ് കടന്നുപോയത്.
എന്നാൽ, പ്രിയയും കിച്ചുവും തമ്മിൽ മാറ്റം സംഭവിച്ചു. അവർ പരസ്പരം കൂടുതൽ അടുപ്പത്തോടെ, സന്തോഷത്തോടെ കഴിഞ്ഞു.
അവളും മകന്റെ കൂടെ ഇങ്ങനെ ഒരു ബന്ധത്തിലേക്ക് പെട്ടുപോകുന്നത് ഒരിക്കലും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നില്ല.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നു പോയി , പ്രഭാതം പൊട്ടി വിടർന്നു
വിവേക് തന്റെ കാപ്പി ഗ്ലാസ്സിലേക്ക് നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. “നീ എപ്പോഴും ഇങ്ങനെ കൃത്യത പാലിക്കുന്നത് എനിക്ക് ഇഷ്ടമാണ് പ്രിയ.
പ്രിയ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരിയോടെ അദ്ദേഹത്തിന് കാപ്പി വിളമ്പി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ശാന്തതയുണ്ടായിരുന്നു, എന്നാൽ ആ ശാന്തതയ്ക്ക് പിന്നിൽ വിവേകിന് മനസ്സിലാകാത്ത ഒരു വേലിയേറ്റം നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിവേക് ഓഫീസിലേക്ക് ഇറങ്ങിയ നിമിഷം, വീടിന്റെ അന്തരീക്ഷം പെട്ടെന്ന് മാറി. നിശബ്ദമായ ഇടനാഴികളിൽ തന്റെ
കാലൊച്ചകൾ മുഴങ്ങിക്കേൾക്കുമ്പോൾ കിച്ചുവിന്റെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിക്കാൻ തുടങ്ങി.
അവൻ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ പ്രിയ ബാക്കി പാത്രങ്ങൾ കഴുകിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ തോളിലെ സാരി തുമ്പ് അല്പം ഊർന്നു കിടക്കുന്നു. കിച്ചു പതുക്കെ അവളുടെ പിന്നിലൂടെ നടന്നു ചെന്ന്, തന്റെ കൈവിരലുകൾ അവളുടെ അരക്കെട്ടിൽ മൃദുവായി തൊട്ടു. പ്രിയ ഒന്ന് ഞെട്ടിയെങ്കിലും അവൾ പെട്ടെന്ന് പിന്നിലേക്ക് മാറിയില്ല. അവളുടെ ശ്വാസഗതിയിൽ ചെറിയൊരു വ്യത്യാസം വന്നു. “കിച്ചു… നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത്?” അവൾ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു, പക്ഷേ അവളുടെ വാക്കുകളിൽ പഴയ ദേഷ്യമോ കർക്കശതയോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
“അമ്മേ, ഈ സാരിയുടെ നിറം നിനക്ക് നന്നായി ചേരുന്നുണ്ട്,” കിച്ചു അവളുടെ കാതുകളിൽ മന്ത്രിച്ചു കൊണ്ട് പതുക്കെ അവളുടെ തോളിൽ ചുംബിച്ചു. പ്രിയ ഒന്ന് വിറച്ചു, അവളുടെ കൈകൾ പാത്രങ്ങളിൽ നിന്ന് വിട്ടു. അവൾ അവനെ തള്ളിമാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, അവളുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ അമർന്നത് ഒരുതരം കീഴടങ്ങലിന്റെ സൂചനയായിരുന്നു. “കിച്ചു… നിർത്തൂ… നിന്റെ അച്ഛൻ ഇപ്പൊ വരും ഞാൻ പറഞ്ഞു കൊടുക്കും ,” അവൾ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി, പക്ഷേ അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ആ പഴയ കർക്കശതയില്ലായിരുന്നു. പകരം, ഒരുതരം വിറയലായിരുന്നു അവിടെ.