ഒരു വിരൽ തൊടലിൽ പോലും, നിഷിദ്ധത്തിന്റെ ആനന്ദ ലഹരി ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു എന്ന വെളിപ്പെടുത്തലായിരുന്നു അത്!!
ഇപ്പോൾ അവരുടെ ചുറ്റും പരന്നുനിന്ന ഗന്ധം,, ഭക്ഷണത്തിന്റേതോ, വിയർപ്പിന്റേതോ ഒന്നുമല്ലായിരുന്നു,,
എല്ലാത്തിനും മുകളിൽ നിറഞ്ഞിരുന്നത്,
നിഷിദ്ധമായ ലഹരിയുടെ മത്തുപിടിപ്പിക്കുന്ന മാസ്മര ഗന്ധം മാത്രമായിരുന്നു!!
പാത്രത്തിലേക്ക് വീണ്ടും കറി വിളമ്പുമ്പോൾ, തന്റെ കൈ വിറങ്ങലിക്കുന്നത് അച്ചു വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു,,,
ആ വിറപ്പ് അക്കുവിന്റെ കണ്ണുകൾ കാണുന്നുണ്ടെന്ന് തോന്നിയ നിമിഷം,
കൈ മാത്രമല്ല, മനസ്സുതന്നെ ദുർബലമായി പൊളിഞ്ഞു പോകുന്നതുപോലെ അവൾക്കു തോന്നി,,,
ഇങ്ങനെ വിറക്കുന്നെൻ്റെ ആത്മവിശ്വാസം അവൻ വായിച്ചെടുക്കുമോ?
അങ്ങനെ ആയാൽ,, പിന്നെ എങ്ങനെ ഞാൻ അവനെ തടയും?
ആ ഭയത്തിനകത്ത് തന്നെ മറ്റൊരു ഭയം കൂടി അലിഞ്ഞു വന്നു,,
അവൻ വീണ്ടും തന്നെ തന്റെ കരങ്ങളിൽ ഒതുക്കാൻ ശ്രമിച്ചാൽ,,,
തനിക്ക് എത്രത്തോളം ചെറുത്തുനിൽക്കാനാകും?
അല്ലെങ്കിൽ, ചെറുത്തുനിൽപ്പെന്ന പേരിൽ തന്റെ സ്വന്തം ശരീരം തന്നെ വീണ്ടും ‘തന്നെ’ ചതിക്കുമോ??
അവന്റെ നെഞ്ചോട് കൂടുതൽ ഇഴുകിച്ചേർന്ന്, അവന്റെ സ്പർശം തേടി വിറച്ച് നില്ക്കുമോ??
മനസ്സ് “വേണ്ട” എന്ന് വിളിച്ചു കൂവുമ്പോഴും,,,
ശരീരം “കൂടുതൽ” എന്ന് അപേക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നൂ,,,
ദുർബലമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന തന്റെ മനസ്സ്,,, ശരീരത്തിന്റെ ആർത്തിയോട് കടുത്ത യുദ്ധം ചെയ്യുന്ന നിമിഷം!!
അച്ചു ഭയപ്പെടുന്നത് അക്കുവിന്റെ കരങ്ങളെ അല്ല,,, മറിച്ച്,,
അവൾക്കുള്ളിൽ തന്നെ പൊട്ടിത്തെറിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന
ആ അപരിചിതയായ സ്ത്രീയെ ആയിരുന്നു,,,
അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഉണർന്നു തുടങ്ങുന്ന അവളിലെ ‘വേശ്യപ്പെണ്ണിനെ’ ആയിരുന്നു!!
********
“ചേച്ചി, കുറച്ച് നേരം ഇവിടെ ഇരിക്കുമോ?”
അത്താഴത്തിന് ശേഷം തന്റെ മുറിയിലേക്ക് നീങ്ങുന്ന അച്ചുവിന്റെ കാൽപ്പാടുകളെ തടഞ്ഞുവെച്ചത് അക്കുവിന്റെ ആ വാക്കുകളായിരുന്നു.
ഒഴിഞ്ഞുമാറാൻ കാരണങ്ങൾ കണ്ടെത്തി അവനിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടാനാണ് മനസ്സ് ആദ്യം പറഞ്ഞത്,, പക്ഷേ, അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ തെളിഞ്ഞിരുന്ന ആ യാചനഭാവം കണ്ടപ്പോൾ, അവൾക്ക് ‘ഇല്ല’ എന്നു പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല,,,
ടു-സീറ്റർ സോഫയിൽ അക്കു ഇരിക്കുന്നിടത്ത് ആവശ്യത്തിന് സ്ഥലം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, ‘അച്ചു’ അവന്റെ വലതുവശത്തെ വലിയ സോഫയുടെ മൂലയിൽ തന്നെ ഇരുന്നു,, അവനിൽ നിന്നും പറ്റാവുന്നത്ര അകലം പാലിച്ചുകൊണ്ട്!!
മുഖാമുഖം ഇരുന്നെങ്കിലും, ഇടയ്ക്കിടെ കണ്ണുകൾ വെട്ടിച്ചുകളയുന്നതല്ലാതെ, കുറച്ചുനേരത്തേക്ക് ഒരുവാക്കുപോലും അവർക്കിടയിൽ ഒഴുകിയില്ല,,,
ഒരുപാട് ദിവസത്തെ പിണക്കത്തിനുശേഷം വീണ്ടും മുഖാമുഖം കാണുന്ന പഴയ സുഹൃത്തുക്കൾക്കിടയിൽ ഉടലെടുക്കുന്ന അത്ഭുതകരമായ വീർപ്പുമുട്ടലുപോലെയായിരുന്നു ആ മൗനം!
അല്ലെങ്കിൽ, ഒരുപക്ഷേ, നേരത്തെ അവർക്കിടയിൽ പെട്ടെന്നു തീപിടിച്ചു പോയ അനുഭവങ്ങൾ ഓർമ്മയിൽ തെളിഞ്ഞു പോകുമ്പോൾ ഉള്ള ചമ്മലാകാം സംസാരത്തിനിടയിൽ തടസ്സമായി നിന്നത്,,
“എന്താ… സംസാരിക്കാനുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞത്?”
പരിസരം മുഴുവൻ മൂടിയിരുന്ന നിശ്ശബ്ദതയുടെ ഭാരത്തിൽ ശ്വാസം മുട്ടിയപ്പോൾ, അച്ചു തന്നെയാണ് ആദ്യം സംസാരിച്ചു തുടങ്ങിയത്,,,
അക്കു തല കുറച്ച് ചായിച്ച്, അധരങ്ങളിൽ ഒരു കൃത്രിമ പുഞ്ചിരി വരുത്താൻ ശ്രമിച്ചു,,, അവന്റെ മനസ്സിലെ സമ്മർദ്ദം മറച്ചു പിടിക്കാൻ എന്ന പോലെ,,
“ഏയ് ചേച്ചീ… അങ്ങനെയൊന്നുമില്ല. കുറെ ദിവസമായി നമ്മൾ ശരിക്കൊന്നു സംസാരിച്ചിട്ടില്ലല്ലോ.,അതുകൊണ്ടാണ്,,”
വാക്കുകൾക്കപ്പുറം അവന്റെ കണ്ണുകളിലാണ് അച്ചുവിന്റെ മനസ്സ് കുടുങ്ങിയത്,,, ആ കണ്ണുകളിൽ തെളിഞ്ഞിരുന്നത് ഒളിച്ചു വച്ചാലും മറഞ്ഞിരിക്കാത്ത ചില മിശ്രിത വികാരങ്ങൾ ആയിരുന്നു,, ആഗ്രഹങ്ങളും കുറ്റബോധവും തമ്മിൽ ചേർന്ന് നിന്ന ഒരു തീപ്പൊരി!!