കുളി കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ ഒരു ടവ്വൽ കൊണ്ട് ശരീരം തോർത്തി. മുറിയിൽ എന്റെ പഴയ ഡ്രസ്സുകൾ ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു—ഞാൻ കോളേജിൽ ഇട്ടുവന്ന ആ ചുരിദാർ. ഞാൻ പതുക്കെ ആ അടിവസ്ത്രങ്ങൾ എടുത്തു. എന്റെ പാൻ്റീസ് ഇടുമ്പോൾ അത് എന്റെ വേദനിക്കുന്ന യോനിയിൽ തട്ടിയപ്പോൾ ഞാൻ വീണ്ടും വിറച്ചു. ഞാൻ ആ ചുരിദാർ ധരിച്ചു. ഇന്നലെ രാവിലെ ഞാനിത് ഇടുമ്പോൾ എനിക്കുണ്ടായിരുന്ന ആ ആത്മവിശ്വാസവും അഹങ്കാരവും ഇപ്പോൾ എവിടെപ്പോയി? ഇപ്പോൾ ഞാൻ ഈ വസ്ത്രത്തിനുള്ളിൽ വെറുമൊരു ഒളിച്ചോട്ടക്കാരി മാത്രമാണ്. എന്റെ നഗ്നതയും എന്റെ ഉള്ളിലെ വേശ്യയും ഈ ചുരിദാറിനുള്ളിൽ ഞാൻ മറച്ചുവെക്കുകയാണ്.
ഞാൻ താഴേക്ക് വന്നപ്പോൾ സതീഷ് സാറും ഹരി സാറും ഭക്ഷണം കഴിക്കുകയായിരുന്നു. എന്നെ കണ്ടപ്പോൾ അവർ എന്നെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചു.
“ആഹാ… നമ്മുടെ കോളേജ് കുമാരി പഴയതുപോലെ ആയല്ലോ. ആ തുണിയൊക്കെ ഇട്ടു വരുമ്പോൾ ഒരു മാന്യതയൊക്കെയുണ്ട്. പക്ഷേ ഈ തുണിക്കുള്ളിൽ ഇരിക്കുന്ന ശരീരം എത്രപേർ കണ്ടു കഴിഞ്ഞു എന്ന് ഞങ്ങൾക്കല്ലേ അറിയൂ,” ഹരി സാർ പരിഹാസത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“ഇരിക്ക് ആയിഷാ, വന്നിരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്ക്. നാളെ നിനക്ക് യാത്ര ചെയ്യാനുള്ളതല്ലേ,” സതീഷ് സാർ കസേരയിലേക്ക് ചൂണ്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ഞാൻ തലകുനിച്ച് പോയി ആ കസേരയിൽ ഇരുന്നു. എന്റെ കുണ്ടിയിലെ വേദന കാരണം എനിക്ക് നേരെ ഇരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഞാൻ പതുക്കെ ഒരു വശത്തേക്ക് ചരിഞ്ഞാണ് ഇരുന്നത്. അത് കണ്ടപ്പോൾ അവർ വീണ്ടും ചിരിച്ചു.
“എന്താടി, ഇരിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടോ? സതീഷ് നിന്റെ കുണ്ടി ശരിക്കും പൊളിച്ചു തന്നല്ലേ? അത് സാരമില്ല, കുറച്ചു ദിവസം കഴിയുമ്പോൾ ആ വേദനയൊക്കെ മാറിക്കോളും. പിന്നെ നിനക്കത് ശീലമാകും,” ഹരി സാർ പറഞ്ഞു.
ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ ആരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. എന്റെ തൊണ്ടയിലൂടെ ആഹാരം ഇറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്റെ മനസ്സു മുഴുവൻ നാളത്തെ യാത്രയെക്കുറിച്ചായിരുന്നു.
ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ സതീഷ് സാർ എന്നെ സോഫയിലേക്ക് വിളിച്ചിരുത്തി. ഹരി സാറും എന്റെ എതിരെ വന്നിരുന്നു. അവരുടെ മുഖത്ത് ഇപ്പോൾ ആ പഴയ പ്രൊഫസർമാരുടെ ഗൗരവമായിരുന്നു.
“ആയിഷാ…” സതീഷ് സാർ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. “നാളെ രാവിലെ ഞങ്ങൾ നിന്നെ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ കൊണ്ടുപോയി വിടും. നീ നിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോകും. അവിടെ ചെന്നാൽ നീ പഴയ ആ മാന്യയായ ആയിഷക്കുട്ടി തന്നെയായിരിക്കണം. ഇവിടെ നടന്ന കാര്യങ്ങൾ ഒരു സ്വപ്നം പോലെ നീ മറക്കണം. ആരുമായും നീ ഇതൊന്നും സംസാരിക്കാൻ പാടില്ല.”
ഞാൻ തലകുലുക്കി. “ഇല്ല സാർ… ഞാൻ ആരോടും പറയില്ല…”
“പറയില്ല എന്ന് ഞങ്ങൾക്കറിയാം. കാരണം പറഞ്ഞാൽ നിന്റെ ജീവിതമാണ് നശിക്കുന്നത്,” ഹരി സാർ ഇടപെട്ടു. “പക്ഷേ ഒരു കാര്യം നീ ഓർക്കണം. നീ വീട്ടിലേക്ക് പോവുകയാണെന്ന് കരുതി നിനക്ക് ഞങ്ങളിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടാമെന്ന് നീ സ്വപ്നം പോലും കാണരുത്. നീ ഇപ്പോഴും ഞങ്ങളുടെ അടിമയാണ്. ഞങ്ങളുടെ സ്വന്തം വേശ്യ. ഈ കോളേജ് തുറക്കുമ്പോൾ നീ വീണ്ടും വരും. അന്ന് ഞങ്ങൾ എന്ത് പറയുന്നോ അത് നീ അനുസരിക്കണം.”
സതീഷ് സാർ എന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങിയിരുന്ന് എന്റെ കയ്യിൽ ഇറുകെ പിടിച്ചു. “ഞാൻ എപ്പോ ഫോൺ ചെയ്താലും നീ ഫോൺ എടുക്കണം. എനിക്ക് എപ്പോൾ നിന്നെ വേണമെന്ന് തോന്നുന്നുവോ അപ്പോൾ നീ എന്റെ മുന്നിൽ കാലും വിടർത്തി കിടന്നു തരണം. അത് ചിലപ്പോൾ എന്റെ മുറിയിലാകാം, അല്ലെങ്കിൽ വേറെ ഏതെങ്കിലും ഹോട്ടലിലാകാം, അതുമല്ലെങ്കിൽ ഇതുപോലെ എന്റെ കൂട്ടുകാർക്ക് വേണ്ടിയാകാം. എന്ത് തന്നെയായാലും നീ എതിർക്കാൻ പാടില്ല. മനസ്സിലായോ?”
“മനസ്സിലായി സാർ…” എന്റെ വിധി ഞാൻ പൂർണ്ണമായും അംഗീകരിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. എനിക്ക് ഇനി ഒരു തിരിച്ചുപോക്കില്ല. ഞാൻ വെറുമൊരു കളിപ്പാട്ടം മാത്രമായി അവർക്ക് മുന്നിൽ തലകുനിച്ചു.
ആ രാത്രി വളരെ നീളമേറിയതായിരുന്നു. ആ വലിയ വീട്ടിലെ ആ മുറിയിൽ ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് കിടന്നു. എന്റെ ശരീരത്തിലെ ഓരോ പേശികളും വേദനകൊണ്ട് കരയുകയായിരുന്നു. നാളെ എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ഓർത്തപ്പോൾ എന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു വലിയ കല്ല് വെച്ചതുപോലെ തോന്നി. പപ്പയെയും മമ്മിയെയും ഞാൻ എങ്ങനെ നേരിടും? അവരോട് ഞാൻ എങ്ങനെ ചിരിക്കും? എന്റെ ഫോണിലെ ആ വീഡിയോകളും, എന്റെ ഇന്നത്തെ അവസ്ഥയും ആരെങ്കിലും അറിഞ്ഞാലുള്ള എന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ മാനക്കേട് ഓർത്ത് ഞാൻ രാത്രി മുഴുവൻ കരഞ്ഞു. എന്റെ അഭിമാനവും എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളും ആ റബ്ബർ തോട്ടത്തിൽ ഞാൻ ഉപേക്ഷിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
കൊള്ളാം