പിറ്റേന്ന് രാവിലെ വളരെ നേരത്തെ തന്നെ ഞാൻ ഉണർന്നു. എന്റെ ബാഗ് ഒക്കെ പാക്ക് ചെയ്തു. ഞാൻ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന് എന്റെ മുഖം ഒന്ന് കൂടി നോക്കി. ആ പഴയ കുസൃതിയും അഹങ്കാരവും നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ ഇപ്പോൾ കുഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അതിൽ നിറയെ ഭയവും നിസ്സഹായതയും മാത്രമാണ്. ഞാൻ എന്റെ ദുപ്പട്ടയെടുത്ത് കഴുത്ത് നന്നായി മറച്ചു. ആ ലെതർ കോളറിന്റെ പാട് പുറത്തുകാണാതിരിക്കാൻ ഞാൻ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ചു.
താഴെ എത്തിയപ്പോൾ സതീഷ് സാറും ഹരി സാറും റെഡിയായി നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവർ രണ്ട് പേരും സാധാരണ വേഷത്തിലായിരുന്നു. പുറത്ത് നോക്കിയാൽ അവർ മാന്യരായ അധ്യാപകർ. പക്ഷേ അവരുടെ ഉള്ളിലെ മൃഗങ്ങളെ ഞാൻ കണ്ടു കഴിഞ്ഞതാണ്.
“റെഡിയായോ ആയിഷാ? വാ, പോകാം. ട്രെയിനിന് സമയമായി,” സതീഷ് സാർ കാറിന്റെ താക്കോലെടുത്തുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ഞാൻ എന്റെ ബാഗുമായി കാറിന്റെ പുറകിലത്തെ സീറ്റിൽ കയറി ഇരുന്നു. ഇന്നലെ ഇതേ സീറ്റിൽ ഞാൻ നഗ്നയായി, അവരിൽ നിന്നും ക്രൂരതകൾ ഏറ്റുവാങ്ങുകയായിരുന്നു എന്നോർത്തപ്പോൾ എനിക്ക് വീണ്ടും വിറയൽ വന്നു. ഹരി സാർ മുന്നിൽ സതീഷ് സാറിന്റെയൊപ്പം കയറി. കാർ ആ വലിയ വീടിന്റെ ഗേറ്റ് കടന്ന് പുറത്തേക്ക് പോയി.
യാത്രയിലുടനീളം വല്ലാത്തൊരു നിശബ്ദതയായിരുന്നു. ആരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. കാറിന്റെ ഗ്ലാസ്സിലൂടെ ഞാൻ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ടൗണിലെ തിരക്കുകൾ, ആളുകൾ തങ്ങളുടെ ദൈനംദിന ജീവിതവുമായി പോകുന്നു. അവർക്കൊന്നും അറിയില്ല ഈ കാറിലിരിക്കുന്ന ഈ പെൺകുട്ടി കഴിഞ്ഞ രണ്ട് ദിവസമായി എന്ത് നരകമാണ് അനുഭവിച്ചതെന്ന്. ഈ ലോകത്ത് ഞാൻ എത്രത്തോളം ഒറ്റപ്പെട്ടവളാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.
അര മണിക്കൂർ യാത്രയ്ക്ക് ശേഷം കാർ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷന്റെ മുന്നിൽ വന്നു നിന്നു. തിരക്കേറിയ സ്റ്റേഷൻ. ഞാൻ കാറിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങി എന്റെ ബാഗ് എടുത്തു. സതീഷ് സാർ ഗ്ലാസ്സ് താഴ്ത്തി എന്നെ നോക്കി.
“ശരി ആയിഷാ, അപ്പൊ പറഞ്ഞതൊക്കെ ഓർമ്മയുണ്ടല്ലോ? വീട്ടിൽ പോയി നന്നായിട്ട് എൻജോയ് ചെയ്യ്. കോളേജ് തുറക്കുമ്പോൾ നമുക്ക് വീണ്ടും കാണാം. പിന്നെ, നിന്റെ ആ ശരീരത്തിലെ പാടുകളൊക്കെ വേഗം മാറാൻ വല്ല മരുന്നും പുരട്ടിക്കോ. അടുത്ത തവണ വരുമ്പോൾ എനിക്ക് നിന്നെ നല്ല ഫ്രഷ് ആയിട്ട് കിട്ടണം,” സതീഷ് സാർ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
ഹരി സാർ വിരൽ ചൂണ്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “ഞങ്ങൾ വിളിക്കുമ്പോൾ നിന്റെ ഫോൺ സ്വിച്ച് ഓഫ് ആയിരിക്കരുത്. ഓർമ്മയിരിക്കട്ടെ.”
“ശരി സാർ…” ഞാൻ ഒരു യന്ത്രത്തെപ്പോലെ മറുപടി പറഞ്ഞു.
കാർ മുന്നോട്ടെടുത്ത് ആ തിരക്കിലേക്ക് മറയുന്നത് ഞാൻ നോക്കിനിന്നു. എന്റെ ജീവിതം നശിപ്പിച്ച ആ രണ്ട് കഴുകന്മാർ എന്റെ കാഴ്ചയിൽ നിന്നും മറഞ്ഞു. ഞാൻ പതുക്കെ എന്റെ ബാഗും തൂക്കി റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് നടന്നു.
പ്ലാറ്റ്ഫോമിൽ വലിയ തിരക്കായിരുന്നു. ആളുകൾ ട്രെയിൻ കാത്തുനിൽക്കുന്നു. ഞാൻ ഒരു ഒഴിഞ്ഞ ബെഞ്ചിൽ പോയി ഇരുന്നു. എന്റെ കുണ്ടിയിലെ വേദന കാരണം ഞാൻ വളരെ പതുക്കെയാണ് ഇരുന്നത്. ചുറ്റുമുള്ള ആളുകൾ ചിരിക്കുന്നതും സംസാരിക്കുന്നതുമൊക്കെ ഞാൻ കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എനിക്കും അവരെപ്പോലെ ഒരു സാധാരണ ജീവിതം ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ ഞാൻ അവരിൽ നിന്നൊക്കെ വളരെ അകലെയാണ്. ഞാൻ ഒരു രഹസ്യം ചുമക്കുന്നവളാണ്. എന്റെ ശരീരത്തിൽ ആറു പേരുടെ കാമത്തിന്റെ അഴുക്ക് പുരണ്ടിരിക്കുന്നു.
ദൂരെ നിന്നും ട്രെയിൻ വരുന്നതിന്റെ സൈറൺ കേട്ടു. വലിയ ശബ്ദത്തോടെ ട്രെയിൻ പ്ലാറ്റ്ഫോമിലേക്ക് വന്നു നിന്നു. ആളുകൾ തിക്കിത്തിരക്കി കയറാൻ തുടങ്ങി. ഞാൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് എന്റെ കോച്ചിലേക്ക് കയറി. വിൻഡോ സീറ്റിൽ ഞാൻ പോയി ഇരുന്നു. ട്രെയിൻ പതുക്കെ അനങ്ങിത്തുടങ്ങി. പ്ലാറ്റ്ഫോം പുറകിലേക്ക് മറയുന്നത് ഞാൻ നോക്കിനിന്നു.
എന്റെ വീട് ലക്ഷ്യമാക്കി ട്രെയിൻ കുതിച്ചുപായുകയാണ്. പുറത്തെ കാഴ്ചകൾ വളരെ വേഗത്തിൽ മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പക്ഷേ എന്റെ മനസ്സിലെ കാഴ്ചകൾ ആ ഇരുണ്ട മുറിയിലും ആ റബ്ബർ തോട്ടത്തിലും തന്നെ തങ്ങിനിൽക്കുകയായിരുന്നു.
കൊള്ളാം