ഞാൻ ബാഗ് തറയിലേക്ക് ഇട്ടിട്ട് കട്ടിലിലേക്ക് വീണു പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. എന്റെ ശബ്ദം പുറത്തുകേൾക്കാതിരിക്കാൻ ഞാൻ തലയിണയിൽ മുഖമമർത്തിയാണ് കരഞ്ഞത്. ഒരു മണിക്കൂറോളം ഞാൻ ആ കിടപ്പ് കിടന്നു. എന്റെ കണ്ണീർ വറ്റിത്തീരുന്നതുവരെ.
പിന്നീട് ഞാൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് ബാത്ത്റൂമിലേക്ക് പോയി. വസ്ത്രങ്ങൾ ഓരോന്നായി അഴിച്ചു മാറ്റിയപ്പോൾ എന്റെ ശരീരത്തിലെ പാടുകൾ വീണ്ടും എന്റെ കണ്ണിൽപ്പെട്ടു. ആ റബ്ബർ തോട്ടത്തിൽ നിന്നും ഹരി സാർ അടിച്ച ചൂരൽപ്പാടുകൾ എന്റെ തുടയിലും കുണ്ടിയിലുമായി ചുവന്നും നീലിച്ചും കിടപ്പുണ്ട്.
എന്റെ വെളുത്ത മുലകളിൽ വിനോദും രാജീവും കടിച്ചതിന്റെയും നഖം ആഴ്ത്തിയതിന്റെയും പാടുകൾ. ഇതൊക്കെ ഉമ്മയോ വാപ്പയോ കണ്ടാൽ എന്ത് സംഭവിക്കും? ഞാൻ വേഗത്തിൽ ഷവറിന് താഴെ നിന്നു. ഇളം ചൂടുവെള്ളം എന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് വീണപ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു ആശ്വാസം തോന്നി.
സോപ്പിട്ട് ശരീരം മുഴുവൻ നന്നായി കഴുകി. എന്റെ യോനിക്കുള്ളിലേക്ക് വിരൽ കടത്തി ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും കഴുകി വൃത്തിയാക്കി. ആ മൃഗങ്ങളുടെ ഗന്ധം എന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നും പൂർണ്ണമായും അകറ്റാൻ ഞാൻ ശ്രമിച്ചു.
കുളി കഴിഞ്ഞ് ഒരു ലൂസായ കോട്ടൺ നൈറ്റി ഇട്ട് ഞാൻ താഴേക്ക് പോയി. ഊണുമേശയിൽ വാപ്പയും ഉമ്മയും എനിക്കൊപ്പം ഇരുന്നു. ഡൈനിങ്ങ് ചെയറിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ എന്റെ കുണ്ടിയിലെ വേദന കാരണം ഞാൻ വല്ലാതെ ബുദ്ധിമുട്ടി.
“എന്താ മോളെ, ഇരിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടോ?” വാപ്പ എന്റെ ആ ഇരിപ്പ് കണ്ട് ചോദിച്ചു.
ഞാൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. “ഏയ്… ഇല്ല വാപ്പാ… അത് യാത്ര ചെയ്ത് കാല് കഴക്കുന്നതുകൊണ്ടാ…” ഞാൻ ഒരുവിധം കള്ളം പറഞ്ഞു ഒപ്പിച്ചു.
നെയ്ച്ചോറിന്റെ രുചി എനിക്ക് അനുഭവിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. എങ്കിലും ഞാൻ ഉമ്മയെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി കുറച്ചധികം കഴിച്ചു. ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ തിരികെ മുറിയിലേക്ക് തന്നെ പോയി. പിന്നീടുള്ള രണ്ട് ദിവസങ്ങൾ ഞാൻ പൂർണ്ണമായും മുറിയിൽ തന്നെ അടച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.
യാത്രയുടെ ക്ഷീണമാണെന്ന് പറഞ്ഞ് ഞാൻ വീട്ടുകാരിൽ നിന്നും ഒഴിഞ്ഞുമാറി. എന്റെ ശരീരത്തിലെ ആ മുറിവുകൾ കരിയാൻ എനിക്ക് സമയം ആവശ്യമായിരുന്നു. ഞാൻ എന്റെ ബാഗിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു പെയിൻ കില്ലർ ഓയിന്റ്മെന്റ് എടുത്ത് രാത്രികളിൽ ആ ചൂരൽപ്പാടുകളിലും മുലകളിലെ മുറിവുകളിലും പുരട്ടി മസാജ് ചെയ്തു.
രണ്ട് ദിവസത്തെ വിശ്രമം എന്റെ ശരീരത്തിനും മനസ്സിനും വലിയൊരു മാറ്റം നൽകി. ശരീരത്തിലെ പാടുകൾ നേരിയ തോതിൽ മങ്ങിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. കുണ്ടിയിലെ വേദന കുറഞ്ഞു. അതിനേക്കാളുപരി എന്നെ സന്തോഷിപ്പിച്ച മറ്റൊരു വാർത്ത കൂടി എനിക്ക് ലഭിച്ചു.
ഞാൻ വെറുതെ ഫോണിൽ ഇൻസ്റ്റാഗ്രാം നോക്കുമ്പോഴാണ് ഹരി സാറിന്റെ ഒരു സ്റ്റോറി എന്റെ കണ്ണിൽപ്പെട്ടത്. ദുബായ് എയർപോർട്ടിൽ നിന്നുള്ള ഒരു ചിത്രം. കൂടെ ആ നാല് മൃഗങ്ങളും—രാജീവ്, വിനോദ്, പ്രമോദ്, ബിജു. “Send off to our business partners back to Dubai” എന്നായിരുന്നു ക്യാപ്ഷൻ.
ആ സ്റ്റോറി കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ നെഞ്ചിൽ നിന്നും വലിയൊരു ഭാരം ഇറങ്ങിപ്പോയതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി. അവർ പോയി! ആ നാല് ക്രൂരന്മാർ ദുബായിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോയിരിക്കുന്നു. അതായത് ഇനി കുറച്ചുകാലത്തേക്ക് അവരുടെ ശല്യം എനിക്കുണ്ടാകില്ല.
സതീഷ് സാറും ഹരി സാറും അവിടെയുണ്ടെങ്കിലും, ആ നാലുപേർ പോയത് എനിക്ക് വലിയൊരു ആശ്വാസമായി. എന്റെ മനസ്സിലെ ഭയം പതുക്കെ മാറിവരുന്നതായി എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു. ആ പഴയ ധൈര്യവും ഉന്മേഷവും എന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് പതുക്കെ തിരികെ വരാൻ തുടങ്ങി.
ഞാനൊരു സാധാരണ പെൺകുട്ടിയാണ്, എനിക്ക് എന്റെതായ ഒരു ജീവിതമുണ്ട്. കഴിഞ്ഞത് കഴിഞ്ഞു, ഇനി പഴയതുപോലെ ജീവിക്കണം എന്ന് ഞാൻ എന്റെ മനസ്സിനെ പറഞ്ഞുപഠിപ്പിച്ചു..
കൊള്ളാം