ആ ഒരാഴ്ച കടന്നുപോയത് ഒരു യുഗത്തിന് തുല്യമായിരുന്നു. പുറമെ ഞാൻ അതൊന്നും വകവെക്കുന്നില്ലെന്ന് അച്ചുവിനെ കാണിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ഉള്ളിൽ ഞാൻ വല്ലാത്തൊരു ആകാംക്ഷയിലായിരുന്നു.
എന്നെ വിളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ ചോദിക്കാതെ തന്നെ അവൾ ഓരോ വിശേഷങ്ങളും എന്നോട് പങ്കുവെച്ചു. എഡിറ്റിങ് പൂർത്തിയായതും, മ്യൂസിക് ഫൈനൽ ചെയ്തതും, റിലീസ് ഷെഡ്യൂൾ ചെയ്തതുമെല്ലാം അവൾ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു.
അവളുടെ ആ ഉത്സാഹം കാണുമ്പോൾ, എനിക്കും ആ വീഡിയോ കാണാൻ ഒരു ഉൾപ്രേരണ തോന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
റിലീസിന് രണ്ട് ദിവസം മുൻപ് ഒരു കവർ പോസ്റ്റർ പുറത്തുവന്നു. അതിൽ അച്ചുവും സിദ്ധാർത്ഥും വളരെ മാന്യമായ നാടൻ ലുക്കിലായിരുന്നു. ആ പോസ്റ്റർ കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിലെ ആശങ്കകൾക്ക് നേരിയൊരു ആശ്വാസം ലഭിച്ചു.
അനാവശ്യമായ ഗ്ലാമർ ഒന്നുമില്ലാത്ത ഒരു നല്ല മ്യൂസിക് വീഡിയോ ആയിരിക്കുമതെന്ന് ഞാൻ കരുതി.
അങ്ങനെ ആ കാത്തിരിപ്പിനൊടുവിൽ റിലീസ് ദിവസം വന്നെത്തി. ഞാൻ ഓഫീസിൽ തിരക്കിലായിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ വീഡിയോ റിലീസ് ആയ വിവരം ഞാൻ അറിഞ്ഞു. പക്ഷേ, ജോലിയുടെ സമ്മർദ്ദം കാരണം അപ്പോൾ അത് തുറന്നുനോക്കാൻ എനിക്ക് സാധിച്ചില്ല. ആ ക്ഷമ അവിടെയും പരീക്ഷിക്കപ്പെട്ടു.
ജോലി കഴിഞ്ഞ് ഫ്ലാറ്റിൽ എത്തിയ ഉടനെ, കോട്ടും ബാഗും മാറ്റിവെച്ച് ഞാൻ ലാപ്ടോപ്പ് എടുത്തു. യൂട്യൂബിൽ നോക്കുമ്പോൾ അമ്പരപ്പിക്കുന്ന കാഴ്ചയായിരുന്നു; വെറും മൂന്ന് മണിക്കൂർ കൊണ്ട് വീഡിയോ 1 മില്യൺ വ്യൂസ് പിന്നിട്ടിരിക്കുന്നു! അവൾ പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ പാട്ട് ഇന്റർനെറ്റിൽ തരംഗമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.
അവളുടെ അധ്വാനവും ആത്മവിശ്വാസവും ഫലം കണ്ടതിൽ എനിക്ക് ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു സന്തോഷം തോന്നി.
ഞാൻ ഹെഡ്സെറ്റ് ചെവിയിൽ വെച്ചു. കമ്പ്യൂട്ടറിന്റെ സ്ക്രീനിലേക്ക് കണ്ണുകൾ നട്ടു.
എ.ആർ. റഹ്മാന്റെ ‘നെഞ്ചിനിലെ… നെഞ്ചിനിലെ… ഊഞ്ചലെ….’ എന്ന പാട്ടിന്റെ ആ പുതിയ ഈണം ഹെഡ്സെറ്റിലൂടെ മെല്ലെ ഒഴുകാൻ തുടങ്ങി. സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞത് അതിമനോഹരമായ ഒരു ഗ്രാമീണ ദൃശ്യമായിരുന്നു. പച്ചപ്പും വയൽവരമ്പുകളും നിറഞ്ഞ ആ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് ഒരു സൈക്കിളിൽ വന്നിറങ്ങുന്ന അച്ചു.
അല്പം വലിയ ബോർഡറുള്ള ഒരു നാടൻ സാരിയായിരുന്നു അവളുടെ വേഷം. ആ ലുക്കിൽ അവൾ ശരിക്കും ഒരു ദേവതയെപ്പോലെ തിളങ്ങി. മുടിയിഴകൾ കാറ്റിൽ പാറിപ്പറക്കുമ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്തെ ആ നിഷ്കളങ്കമായ ചിരി കണ്ട് എന്റെ ഹൃദയം ഒന്ന് പിടഞ്ഞു.
പെട്ടെന്ന് ക്യാമറ അല്പം മാറി, പാതയോരത്തെ ഒരു ചെറിയ ചായക്കടയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. അവിടെ ചായ കുടിച്ചുനിൽക്കുന്ന സിദ്ധാർത്ഥ്. അവൻ അച്ചുവിനെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു. ആ ആദ്യ നോട്ടത്തിൽ തന്നെ അവനവളോട് പ്രണയം തോന്നുന്നതായി അവളുടെ മുഖഭാവങ്ങളിലൂടെ നന്നായി വ്യക്തമാകുന്നുണ്ട്.
അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ അവളോടുള്ള ആരാധനയും പ്രണയവും നിറഞ്ഞുനിന്നു.
പിന്നീടുള്ള രംഗങ്ങൾ വളരെ വേഗതയുള്ളതായിരുന്നു. ഓരോ ദിവസവും അവൾ കോളേജിലേക്ക് പോകുന്ന വഴിയിൽ സിദ്ധാർത്ഥ് അവളുടെ പിന്നാലെ വരുന്നു.
അവളോട് സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതും, നാണം കൊണ്ട് അവൾ മുഖം തിരിക്കുന്നതും, ചിലപ്പോഴൊക്കെ അവൾ അവനെ അവഗണിച്ചു നടന്നുപോകുന്നതുമൊക്കെ ആ പാട്ടിന്റെ താളത്തിനൊത്ത് വളരെ മനോഹരമായി കോർത്തിണക്കിയിട്ടുണ്ട്.
അച്ചുവിന്റെ ആ നാടൻ സൗന്ദര്യവും സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ പ്രണയാതുരമായ നോട്ടങ്ങളും തമ്മിലുള്ള കെമിസ്ട്രി കാണുമ്പോൾ, ഇത് വെറും അഭിനയം മാത്രമാണോ എന്ന് എനിക്ക് തോന്നിപ്പോയി.
ഓരോ ഫ്രെയിമിലും അവൾ അത്രയേറെ സ്വാഭാവികമായിരുന്നു. പാട്ടിന്റെ വരികൾക്കൊത്തുള്ള അവളുടെ ഓരോ ചലനവും എന്നെ വല്ലാതെ ആകർഷിച്ചു.