അവിടെ കിടന്ന കസേരയിൽ ഞാൻ നിഷയെ പിടിച്ചുയിരുത്തി..
എന്റെ മൊബൈൽ എടുത്തു രാജേന്ദ്രൻ അങ്കിളിനെ വിളിച്ചു…
ഒറ്റ റിങ്ങിൽ രാജേന്ദ്രൻ കോൾ എടുത്തു…
“എന്താ സേതു “..
ഞാൻ നിഷയുടെ അരികിൽ നിന്നും കുറച്ചു മാറിനിന്നും.
“അങ്കിളും പ്രകാശിനെ പൊക്കിയായിരുന്നോ “..
“ഇല്ലടാ നീ പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു ഞാൻ ആ ഡീൽ വിട്ടു “..
“ആളെ ആരോ പൊക്കിയിട്ടുണ്ട്,അയാളുടെ മക്കൾ എനിക്കും വേണ്ടപ്പെട്ട ഒരാളാണ് “..
“എന്നിക്കു അറിയില്ലടാ “..
“ശെരിയെന്നാൽ “..
“ഓക്കേ മോനെ “..രാജേന്ദ്രൻ കോൾ കട്ട് ചെയ്തു..
ഞാൻ തിരിച്ചു നിഷയുടെ അടുത്തേക്കും ചെന്നു..
“ഗോപു എന്റെ അച്ഛൻ “.അവൾ വീണ്ടും കരച്ചിൽ ആയി എന്റെ നെഞ്ചിലേക്കും വീണും..
“പേടിക്കാതെ ഇരിക്കും അച്ഛൻ ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല “.. ഞാൻ അവളെ വീണ്ടും കസേരയിൽ പിടിച്ചുയിരുത്തി..
പുറകെ നിഷയുടെ മൊബൈൽ റിങ് ചെയ്തു..
ഞാൻ അവളുടെ കൈയിൽ നിന്നും മൈബൈൽ വാങ്ങി.
“ഹലോ ഇതാരാണ് “..
“എന്തടി ക്യാഷ് റെഡിയായില്ലേ “..ഒരു പരുകൻ ശബ്ദമാണ് മറുപുറത്തുനിന്നും കേട്ടത്..
“ഞാൻ പ്രകാശിന്റെ ഫാമിലി ഫ്രണ്ടണ്,നിങ്ങൾ എന്തിനാണ് അയാളെ പിടിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്നുതും “..
“എന്നാ ഫാമിലി ഫ്രണ്ട് കേട്ടോ,ഒന്നും രണ്ടുമല്ല 5 കോടി രൂപയാണ് ഈ നാറി ഞങ്ങൾക്കും തരാനുള്ളത് “..അടുത്ത നിമിഷം നിഷയുടെ അച്ഛന്റെ കരച്ചിൽ ഞാൻ കെട്ടും..
“നിങ്ങളുടെ ക്യാഷ് ഞാൻ തരാം അദ്ദേഹതെ നിങ്ങൾ വിട്ടേക്കും “..
“ആദ്യം ക്യാഷ് എന്നിട്ട് നമ്മക്ക് തീരുമാനിക്കാം “..
“ഓക്കേ “ഞാൻ കോൾ കട്ട് ചെയ്തു..
“ഗോപു “.നിഷ എന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ചു..
“നിഷ എന്റെ കാറിലേക്കും പോയിയിരിക്കും ഞാൻ ഇപ്പോൾ വരാം “.ഞാൻ കാറിന്റെ താക്കോൽ കൊടുത്തു അവളെ പുറത്തേക്കും പറഞ്ഞുവിട്ടു..
അവൾ പോയ പുറകെ ഞാൻ എറിനെ വിളിച്ചു..
ഒറ്റ റിങ്ങിൽ അവനും കോൾ എടുത്തു..
“പറ സേതു “..
“പ്രകാശിനെ ആരാണ് പൊക്കിയത് “..
“സായിപ്പ്,വിൽസനെ വിളിച്ചാൽ മതി “.അത്രയും പറഞ്ഞു ഏറിൻ കോൾ കട്ട് ചെയ്തു..
ഞാൻ കാറിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു..നിഷ കോ ഡ്രവിങ് സിറ്റിൽ കണ്ണടച്ച് കിടക്കുയായിരുന്നു..
അവളെ വിളിക്കാതെ ഞാൻ കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു..
എന്റെ റേൻജ് റോവർ നിന്നത് ഒരു തിരപ്രേദേശത് ആയിരുന്നു.സ്പാർട്ടൻ ക്ലബ് എന്നാ കെട്ടിട്ടന്റെ മുന്നിൽ നിന്നും ഞാൻ ഹോൺ മുഴക്കി..
30വയസ് തോന്നിക്കുന്ന ഒരു യുവാവ് പുറത്തേക്കും ഇറങ്ങി വന്നു..
ഹോണിന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് നിഷ എഴുന്നേറ്റുയിരുന്നു..
“ഗോപു നമ്മൾ ഇതു എവിടായെയാണ് “..
അവൾ ചുറ്റുനോക്കി ചോദിച്ചു..
“മേഡം പേടിക്കണ്ട അവൻ ഇപ്പോൾ വരും “.. വിൽസൺ അവളോട് മറുപടി പറഞ്ഞു..
‘നിങ്ങൾ ആരാ “.നിഷ പേടിയോടെ അവനോട് ചോദിച്ചു..
“കുറച്ചു കാലം മേഡം ഇപ്പോൾ ഇരിക്കുന്ന ഈ കാറിന്റെ സാരഥി ഞാൻ ആയിരുന്നു “.വിൽസൺ അവളോട് മറുപടി പറഞ്ഞു ക്ലബിന്റെ അകത്തേക്കു മാറഞ്ഞു..
സേതുവിന്റെ കാർ കിടക്കുന്നതിന്ന് സ്ഥലതും നിന്നു 2 കിലോമിറ്റർ മാറിയുള്ള ഒരു ഐസ്ഫാക്ടറി…
“എന്താ സേതു ഈ വഴിയിൽ വീണ്ടും “..സായിപ്പ് അവനോട് ചോദിച്ചു ഇരുന്നു കസേരയിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു അവന്റെ മുന്നിലേക്ക് വന്നു നിന്നു..
“നീ ഇവിടെ പിടിച്ചു വെച്ചുയിരിക്കുന്ന ആളെ കൊണ്ടു പോകാൻ വന്നതാ “..സേതു മറുപടി പറഞ്ഞു..
“അവന്റെ കാർ ഉള്ളതുകൊണ്ട് നിന്നെ പേടിക്കണോ “..
സായിപ്പ് സേതുവിനെ നോക്കി പുച്ഛിച്ചു ചിരിച്ചു..
“അണ്ണൻ എനിക്കും കാർ തരുന്നതിന്ന് മുന്നേ ഞാൻ ഈ തിരത്തും വന്നു കളിച്ചിട്ട് പോയതാ “..
“ഗോവയിൽ നിന്നും പുതിയ കുറച്ചു പിള്ളേര് വന്നിട്ടുണ്ട് നീ ഒന്നും കളിച്ചു നോക്കും “..സയിപ്പ് പുറകിലേക്ക് മാറി…
ഫാക്ടറിയുടെ പലഭാഗത്തും നിന്നും ആയുധധാരികളായ ചെറുപ്പക്കാർ വെള്ളിച്ചത്തിലേക്കും വന്നു നിന്നും…
സേതു വന്നുനിരന്ന എല്ലാവരെയും ഒന്നും നോക്കി..
എല്ലാം പിള്ളേരാണ്.അവമാരും കൈയിൽ ആയുധ കൊണ്ട് വന്നിട്ടുണ്ട്.
“സായിപ്പേ വിഴുന്നവരുടെ എണ്ണം നീ എടുതോ ഞാൻ ബാക്കി ഉണ്ടെങ്കിൽ ഇത് നിന്റെ അവസാനത്തെ കളിയാണ് “..