ഗാലറിയിലെ ഇടുങ്ങിയ സീറ്റുകളിലേക്ക് അവർ എത്തിയപ്പോൾ അർജുന്റെ കൂട്ടുകാരായ കിരണും ജിത്തുവും മനോജും അവിടെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അർജുനെ കണ്ടതും അവർ ആവേശത്തോടെ കൈവീശി. എന്നാൽ അവന്റെ തൊട്ടുപിന്നിൽ നിൽക്കുന്ന സന്ധ്യയെ കണ്ടതും അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ അവിശ്വസനീയമായ ഒരു കൗതുകം വിരിഞ്ഞു.
“ഡാ അർജുനേ… ഇതാരാ? നിന്റെ ചേച്ചിയാണോ?” കിരൺ കണ്ണിറുക്കി കുസൃതിയോടെ ചോദിച്ചു.
അർജുൻ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ സന്ധ്യയെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “അല്ലടാ… ഇതെന്റെ അമ്മയാ!” തന്റെ സുഹൃത്തുക്കൾ അമ്മയെ നോക്കി അത്ഭുതപ്പെടുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവനിൽ അപ്രതീക്ഷിതമായ ഒരു അഭിമാനവും ചെറിയൊരു ആവേശവും തോന്നി.
കൂട്ടുകാരുടെ കണ്ണുകളിൽ അത്ഭുതം വിടർന്നു. “അമ്മയോ? സത്യമാണോടാ? ഇത്ര ലുക്കുള്ള ഒരു അമ്മയെ ഞങ്ങൾ ആദ്യമായാ കാണുന്നത്!” ജിത്തുവിന്റെ നോട്ടം സന്ധ്യയുടെ വിരിഞ്ഞ മാറിടത്തിലേക്കും ഒതുങ്ങിയ അരക്കെട്ടിലേക്കും പടരുന്നത് അർജുൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. തന്റെ സുഹൃത്തുക്കളുടെ ആ വന്യമായ നോട്ടം അർജുന് വല്ലാത്തൊരു ആവേശം നൽകി. തന്റെ അമ്മ വെറും ഒരു ‘അമ്മ’ മാത്രമല്ല, മറ്റുള്ളവർ കൊതിക്കുന്ന ഒരു സൗന്ദര്യമാണെന്ന സത്യം അവൻ ആ നിമിഷം സാഹചര്യങ്ങളിൽ നിന്ന് തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു.
കളി തുടങ്ങിയപ്പോൾ സ്റ്റേഡിയം ആർത്തലച്ചു. ഓരോ ഫോറും സിക്സും പോകുമ്പോൾ കാണികൾ ആവേശത്തോടെ സീറ്റുകളിൽ നിന്നും ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. ആ ബഹളത്തിനിടയിൽ അർജുന്റെയും സന്ധ്യയുടെയും സീറ്റുകൾക്കിടയിൽ ഒട്ടും അകലമില്ലായിരുന്നു.
അർജുൻ തന്റെ കാലുകൾ വിടർത്തി ഇരുന്നപ്പോൾ അവന്റെ മുട്ടുകൾ സന്ധ്യയുടെ തുടകളിൽ മുട്ടിയുരുമ്മി. മനഃപൂർവമല്ലാത്ത ഒരു സ്പർശനം പോലെ തോന്നിക്കുമെങ്കിലും അർജുൻ അത് മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചില്ല; സന്ധ്യയാകട്ടെ അത് എതിർത്തതുമില്ല.
“അമ്മേ… ചൂടെടുക്കുന്നുണ്ടോ?” അർജുൻ അവളുടെ കാതോരം വന്ന് പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു. അവന്റെ ചൂടുള്ള നിശ്വാസം സന്ധ്യയുടെ കഴുത്തിലെ രോമകൂപങ്ങളെ ഉണർത്തി. വർഷങ്ങളായി തന്നെ ആരും ഇത്ര ആർദ്രമായി ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവ് അവളിൽ ഒരു വിറയൽ പടർത്തി.
“സാരമില്ലടാ… കളി കഴിയാറായല്ലോ,” സന്ധ്യ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു തരം പരിഭ്രമവും അതോടൊപ്പം ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഒരു വശ്യതയുമുണ്ടായിരുന്നു. അർജുന്റെ കണ്ണുകളിൽ കാണുന്നത് വെറും പുത്രവാത്സല്യമല്ലെന്ന തോന്നൽ അവളെ വല്ലാതെ ഉലച്ചു.
കളി കഴിഞ്ഞ് അവർ അടുത്തുള്ള ഒരു എസി റെസ്റ്റോറന്റിലേക്ക് നടന്നു. പുറത്തെ അസഹനീയമായ ചൂടിൽ നിന്നും തണുപ്പിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ സന്ധ്യയ്ക്ക് വല്ലാത്തൊരു ആശ്വാസം തോന്നി. റെസ്റ്റോറന്റിലെ മങ്ങിയ മഞ്ഞ വെളിച്ചം അവിടെ ഒരു സ്വകാര്യ അന്തരീക്ഷം സൃഷ്ടിച്ചിരുന്നു.
അവർ ഒരു കോർണറിലെ ടേബിളിൽ മുഖാമുഖം ഇരുന്നു. അർജുൻ സന്ധ്യയെ തന്നെ കണ്ണിമയ്ക്കാതെ നോക്കിയിരിക്കുകയായിരുന്നു. സന്ധ്യയുടെ നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ മുത്തുകൾ പോലെ തിളങ്ങി. ആ കാഴ്ച അർജുനിൽ ഒരു പുതിയ ഭാവം നിറച്ചു—തന്റെ മുന്നിലിരിക്കുന്നത് തന്റെ അമ്മയാണെന്നതിലുപരി അതിമനോഹരിയായ ഒരു സ്ത്രീയാണെന്ന ബോധം അവനിൽ പടർന്നു.
“അമ്മേ… ഇന്ന് ഗാലറിയിൽ എല്ലാവരും അമ്മയെ തന്നെയാ നോക്കിയിരുന്നത്. പ്രത്യേകിച്ച് എന്റെ ഫ്രണ്ട്സ്,” അർജുൻ മേശയ്ക്ക് മുകളിലൂടെ തന്റെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് സന്ധ്യയുടെ വിരലുകളിൽ മെല്ലെ തലോടി. സാഹചര്യം നൽകിയ ഒരു ധൈര്യത്തിൽ അവൻ അറിയാതെ ചെയ്തുപോയ ഒന്നായിരുന്നു അത്.
സന്ധ്യയുടെ മുഖം ചുവന്നു. “നീ പോടാ അർജുൻ… വെറുതെ ഓരോന്ന് പറയാതെ. എന്നെ നോക്കാൻ അവിടെ എന്തിരിക്കുന്നു?” താൻ ഇപ്പോഴും സുന്ദരിയാണെന്ന അവന്റെ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തൽ സന്ധ്യയ്ക്ക് ഉള്ളിൽ വലിയൊരു സന്തോഷം നൽകി. പരാജയപ്പെട്ട തന്റെ വിവാഹജീവിതത്തിന് ലഭിച്ച ഒരു പരിഹാരമായി അവൾ ആ വാക്കുകളെ സ്വീകരിച്ചു.
“അമ്മയ്ക്കറിയില്ല അമ്മയുടെ യഥാർത്ഥ ഭംഗി,” അർജുൻ ആവേശത്തോടെ തുടർന്നു. “അച്ഛൻ വീട്ടിലില്ലാത്ത നേരത്ത് നമുക്ക് ഇടയ്ക്ക് ഇങ്ങനെ വരുന്നത് നന്നായിരിക്കും. അല്ലേ?” സന്ധ്യ ഉടനടി മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. അവൾ അർജുന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ആഴത്തിൽ നോക്കി. അർജുൻ മേശയ്ക്കടിയിലൂടെ തന്റെ കാൽപാദം സന്ധ്യയുടെ കാൽപാദത്തിൽ മെല്ലെ ഉരസി.