ഞാനൊന്ന് പരിഭവിച്ചു….!
“എന്തുവാ…അതും കറക്കാറായോ…?”
മുണ്ടിനുള്ളിലേക്ക് ചൂഴ്ന്നു നോക്കിക്കൊണ്ട് വശ്യമായൊരു ചിരിയോടെ അവർ ചോദിച്ചു….!
“ഓഹ് ഇനിയിപ്പോ പറഞ്ഞിട്ടെന്താ…”!!
നിരാശ ഭാവിച്ചുകൊണ്ട് തൊഴുത്തിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങി….!
“നിക്കെടാ ചെക്കാ… നല്ലോണം മൂത്ത് നിക്കുവാന്നോ..?”!!
വീണ്ടും അതേ ചിരി….!
“ആന്ന്…ഒന്ന് വായിലെടുപ്പിക്കാമെന്ന് കരുതിയതായിരുന്നു..!”!!
“അതിപ്പോ നേരത്തെ വന്നാലും പറ്റത്തില്ലെടാ കണ്ണാ.. ചേച്ചിയ്ക്ക് ഡേറ്റായി..!”!!
ആ മുഖമൊന്നു മങ്ങി…!
“ഏഹ്..!”!
ഞാനാകെ ഡൌണായി.!!
“ഒരു നാലഞ്ചു ദിവസം കഴിയാതെ നോക്കേ വേണ്ട..!”!!
ഒഛെ… കഷ്ടമായിപ്പോയല്ലോ… ഇനിപ്പോ മറ്റന്നാൾ വരെ എന്ത് ചെയ്യും. ഞാൻ വിഷണ്ണനായി….!
‘എന്നാലും ഒന്ന് ഊമ്പി തന്നൂടെ..?”!!
അവസാന പ്രതീക്ഷയെന്നോണം ചോദിച്ചു….!
“തരാമായിരുന്നു. പക്ഷെ, നിൻ്റെ പഴം കാണുമ്പോഴേ എനിക്ക് ഒലിക്കും…ഈ സമയത്ത് അത് വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടാഡാ..”!!
അവരുടെ മുഖത്ത് എന്നെ നിരാശനാക്കുന്നതിലുള്ള വിഷമത തെളിഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു….!
മൈര്..അപ്പൊ അതുമില്ല….!!!
മൂഞ്ചിപ്പോയതിന്റെ ക്ഷീണത്തോടെ ഞാൻ കുറച്ചുമാറിയുള്ള തട്ടിലിരുന്നു…..!
പശുക്കൾക്കുള്ള പെല്ലെറ്റിൻ്റെ ചാക്കുകൾ അട്ടിയിടാനായി രണ്ടടി ഉയരത്തിൽ ചെറിയൊരു തട്ട് പോലെ അടിച്ചുണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ട്. അതിലിരുന്നാൽ ചേച്ചിയുടെ തുറിച്ചു നിൽക്കുന്ന ചിൻഭാഗവും മുലയുടെ വശവും വ്യക്തമായി കാണാം. അതെങ്കിലത്…തൽകാലം കണ്ടു രസിക്കുകയെങ്കിലും ചെയ്യാല്ലോ….!
പാല് കുറക്കുന്നതിനിടയിൽ പലവട്ടം ലിസിച്ചേച്ചി തലചെരിച്ച് ആ നോട്ടം കൊണ്ട് എന്നെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. രണ്ടെണ്ണം കഴിഞ്ഞിട്ടും മൂന്നാമത്തെതിനുള്ള കുത്തിക്കഴപ്പാണെന്ന് അവർക്കറിയില്ലല്ലോ…..!
മേമയുടെ കെട്ടിപ്പിടുത്തം മൂലം സഞ്ചിയിൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നതു ചില്ലറയൊന്നുമല്ല. അതിനി സ്വയം കളയേണ്ടി വരുമല്ലോ എന്നോർത്തപ്പോ ലിസിച്ചേച്ചിയോട് ഒരു കാര്യവുമില്ലാതെ തെല്ലൊരു ഈർഷ്യ തോന്നി….!
പക്ഷെ വലിയൊരു അപകടത്തിൽ നിന്നും പടച്ചോൻ കഷ്ടിച്ചു രക്ഷപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു എന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ വെറും അഞ്ചു മിനിട്ടെ വേണ്ടി വന്നൊള്ളു…..!
ആദ്യത്തെ പശുവിനെ കുറന്നു കഴിഞ്ഞതേയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.. പിന്നിലൊരു അനക്കം പോലെ തോന്നിയപ്പോ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയതാണ്. എവിടുന്നോ ഒരു ചൂടുള്ള ഷോക്ക് തലയിലേക്ക് കയറിപ്പോയി….!
അടുക്കള മുറ്റത്തൂടെ എന്നിൽ നിന്നും വെറും അഞ്ചോ ആറോ മീറ്റർ അടുത്തായി ദേ മേമ നടന്നു വരുന്നു…!!!
ഈശ്വരാ.. ശാരീരിക പ്രശ്നമില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ലിസിച്ചേച്ചി
ഊമ്പിക്കൊണ്ടിരിക്കേണ്ട സമയമാണ്….!
എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു കാളലുയർന്നു….!
എല്ലാം തകർന്നേനെ..! ഊമ്പലും കളിയും പെരുന്നാളും മിഷേലും മായേച്ചിയും ലിസിച്ചേച്ചിയും..ഇവിടുത്തെ വാസവും എല്ലാം..! അതിനേക്കാൾ എത്രയോ ഉയരത്തിൽ എന്നെന്നേക്കുമായുള്ള ഏറ്റവും വലിയ നഷ്ടം…എൻ്റെ മേമ..!!!!
ആലോചിക്കാനേ വയ്യ…..!
എത്ര വലിയ അപകടത്തിൽ നിന്നാണ് രക്ഷപ്പെട്ടത്…..!
ആ സുഖത്തിൽ മുഴുകി രണ്ടുപേരും മേമയുടെ വരവ് കാണില്ലായിരുന്നെന്നുറപ്പായിരുന്നു..! തലനാരിഴയ്ക്കാണ് ഒഴിവായിപ്പോയത്…..!!!
ലിസിച്ചേച്ചിയും മേമയെ കണ്ടു കഴിഞ്ഞു. അവരെന്നെ അർത്ഥവത്തായി ഒന്ന് നോക്കി….!