അവളുടെ കൈകൾ മുജീബിൻ്റെ കവിളിൽ തഴുകി. മുജീബിന് അത്ഭുതം തോന്നി. തൻ്റെ ഉള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച അതേ വികാരങ്ങൾ റസിയയും തിരിച്ചറിയുന്നു. അവൻ മെല്ലെ അവളുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു. ആ തണുത്ത റൂമിൽ, ബിയറിൻ്റെ മയക്കത്തിൽ, അവരുടെ ചുണ്ടുകൾ പരസ്പരം അടുത്തുവന്നു പെട്ടെന്നാണ് അത് സംഭവിച്ചത്.
ആ നിമിഷം വരെ അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന പ്രണയത്തിൻ്റെ ആ ലഹരി പെട്ടെന്ന് മരവിച്ചുപോയി. റസിയയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു മിന്നൽപ്പിണർ പോലെ ആ തിരിച്ചറിവ് ആഞ്ഞടിച്ചു. തങ്ങൾക്കിടയിലെ ബന്ധത്തിൻ്റെ അതിർവരമ്പുകൾ അവളുടെ ഓർമ്മയിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറി.
അവൾ പെട്ടെന്ന് അവനിൽ നിന്നും കൈകൾ വലിച്ചെടുത്തു. ആ കണ്ണുകളിൽ കണ്ട പ്രണയം മാഞ്ഞുപോയി, പകരം ഭയവും കുറ്റബോധവും അവിടെ നിറഞ്ഞു. അവൾ അവനിൽ നിന്നും അകന്നുമാറി കട്ടിലിൻ്റെ മറുഭാഗത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞുകിടന്നു.
“നമ്മൾ… നമ്മൾ എന്താണ് ഈ ചെയ്യുന്നത് മുജീബേ?” അവൾ വിതുമ്പലോടെ ചോദിച്ചു.
ശബ്ദമില്ലാതെ അവൾ കരയാൻ തുടങ്ങി. ആ വിതുമ്പലുകൾ ആ മുറിയുടെ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചു. തൻ്റെ സഹോദരനെപ്പോലെ കണ്ടിരുന്ന ഒരാളോടുള്ള ഈ വികാരം തെറ്റാണെന്ന വീണ്ടുവിചാരം അവളെ വല്ലാതെ വേട്ടയാടി. ആ തണുത്ത എസി മുറിയിൽ അവൾ തളർന്നുപോയി.
മുജീബ് ഒരു നിമിഷം സ്തബ്ധനായി ഇരുന്നുപോയി. ആ നിമിഷം വരെ അനുഭവിച്ച സ്വർഗ്ഗം തകർന്നു വീണതുപോലെ അവന് തോന്നി. അവളുടെ കരച്ചിൽ കേട്ട് അവന് എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു. ഒരു വലിയ നിരാശ അവൻ്റെ മനസ്സിനെ മൂടി.
ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവൻ കട്ടിലിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റു. റൂമിലെ ആ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന അന്തരീക്ഷത്തിൽ നിന്നും പുറത്തുകടക്കാൻ അവൻ ആഗ്രഹിച്ചു. അവൻ പതിയെ ബാൽക്കണിയിലേക്ക് നടന്നു. പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി അവൻ ഒരു സിഗരറ്റ് കത്തിച്ചു. പുകച്ചുരുളുകൾ അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് പടരുമ്പോൾ, അവൻ്റെ ഉള്ളിലും നിരാശയുടെയും കുറ്റബോധത്തിൻ്റെയും പുകപടലങ്ങൾ ഉയരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ബാൽക്കണിയിലെ ഇരുട്ടിൽ സിഗരറ്റിൻ്റെ ചുവന്ന തുമ്പ് ഒരു മിന്നാമിനുങ്ങിനെപ്പോലെ എരിഞ്ഞുതീരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ പുകച്ചുരുളും പുറത്തേക്ക് വിടുമ്പോൾ മുജീബ് തൻ്റെ ഉള്ളിലെ അസ്വസ്ഥതകളെയും നിരാശയെയും കൂടിയാണ് പുറന്തള്ളാൻ ശ്രമിച്ചത്. ആകാശത്ത് മേഘങ്ങൾക്കിടയിൽ മറഞ്ഞ ചന്ദ്രനെപ്പോലെ, അവൻ്റെ മനസ്സും കുറ്റബോധത്തിൻ്റെയും ആഗ്രഹത്തിൻ്റെയും ഇടയിൽ പെട്ടുപോയിരിക്കുന്നു. എസിയുടെ തണുപ്പുള്ള മുറിക്കുള്ളിൽ നിന്നും ബാൽക്കണിയിലെ രാത്രി കാറ്റിലേക്ക് ഇറങ്ങിയിട്ടും അവൻ്റെ ഉള്ളിലെ ചൂട് അടങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.
മുറിക്കുള്ളിൽ, റസിയ വിതുമ്പലടക്കി കിടക്കുകയായിരുന്നു. കണ്ണുനീർ തുള്ളികൾ തലയിണയിൽ പടർന്നു പിടിക്കുമ്പോഴും അവളുടെ മനസ്സ് ഒരു യുദ്ധക്കളമായിരുന്നു. തൻ്റെ ഉടലിനോട് ചേർന്നുനിന്ന മുജീബിൻ്റെ ഗന്ധം ഇപ്പോഴും അവളുടെ നാസാരന്ധ്രങ്ങളിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്നു. പെട്ടെന്നുണ്ടായ ആ പിൻവാങ്ങൽ അവനെ എത്രത്തോളം വേദനിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടാകുമെന്ന് അവൾ ചിന്തിച്ചു. വെളുത്ത ഷമ്മീസിനുള്ളിൽ തൻ്റെ ശരീരം വിറയ്ക്കുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞു. ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ താൻ അവന് നൽകിയ പ്രതീക്ഷകളും, പിന്നീട് നൽകിയ മുറിവും അവളെ വേട്ടയാടി.
നാഴികമണികൾ നിശബ്ദമായി നീങ്ങി. താൻ കാരണം അവൻ ആ ഇരുട്ടിൽ ഏകനായി ഇരിക്കുന്നത് ഓർത്തപ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ സ്നേഹത്തിൻ്റെ മറ്റൊരു തരംഗമുണർന്നു. അവൾ മെല്ലെ കട്ടിലിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റു. പാദസരങ്ങളില്ലാത്ത അവളുടെ പാദങ്ങൾ തറയിൽ സ്പർശിക്കുന്നത് പോലും കേൾപ്പിക്കാതെ അവൾ ബാൽക്കണിയിലേക്ക് നടന്നു.
ബാൽക്കണിയുടെ വാതിക്കൽ അവൾ നിന്നു. സിഗരറ്റ് പുകയുടെ ഗന്ധം അവളിലേക്ക് പടർന്നു. മുജീബ് തിരിഞ്ഞുനോക്കിയില്ല, പക്ഷേ അവളുടെ സാമീപ്യം അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു. റസിയ പതിയെ അവൻ്റെ പിന്നിലെത്തി, ആ വീതിയുള്ള തോളുകളിൽ തൻ്റെ കൈകൾ വെച്ചു.
“മുജീബേ…” അവളുടെ സ്വരം ആർദ്രമായിരുന്നു. “നീ എന്നോട് ദേഷ്യത്തിലാണോ?”