റസിയ കണ്ണുകൾ അടച്ചുതന്നെ കിടന്നു. അവൾ എതിർക്കുകയോ, അവനെ നോക്കുകയോ ചെയ്തില്ല. പകരം മുജീബിൻ്റെ ഓരോ സ്പർശനത്തെയും അവൾ ഉള്ളിൽ ആവാഹിക്കുകയായിരുന്നു. അവൻ്റെ വിരലുകളുടെ ചൂട് തൻ്റെ മാറിടങ്ങളിൽ പടരുമ്പോൾ അവളിൽ ഒരു നടുക്കം അനുഭവപ്പെട്ടു. ആ സ്പർശനം നൽകിയ സുഖം അവളുടെ മസ്തിഷ്കത്തെ കീഴ്പ്പെടുത്തി.
അവരുടെ പ്രായമോ ബന്ധമോ ഒന്നുമല്ല, മറിച്ച് ആ നിമിഷത്തിൻ്റെ ലഹരി മാത്രമാണ് അപ്പോൾ അവിടെ അവശേഷിച്ചത്. മുജീബിൻ്റെ വിരലുകൾ കൂടുതൽ വേഗത്തിൽ അവളുടെ ശരീരത്തിൽ പാറി നടന്നു. പെട്ടെന്നാണ് റസിയ അത് തിരിച്ചറിഞ്ഞത് – അവളുടെ ഉടലിൻ്റെ താഴ്ഭാഗത്ത്, ആ സംഗമസ്ഥാനത്ത് ഒരു നനവ് പടരുന്നു.
ആഗ്രഹത്തിൻ്റെയും ദാഹത്തിൻ്റെയും ആ ലഹരിയിൽ അവളുടെ ശരീരം അവൾ പോലുമറിയാതെ പ്രതികരിക്കുകയായിരുന്നു. ആ നനവ് പടരുന്നത് അറിഞ്ഞിട്ടും അവൾ മൗനം പാലിച്ചു, ആ നിമിഷത്തിൻ്റെ തീവ്രതയിൽ അവൾ സ്വയം അലിഞ്ഞുചേർന്നു.
മുജീബിൻ്റെ സ്പർശനം കൂടുതൽ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, റസിയയുടെ ഉള്ളിൽ വീണ്ടും ആ പഴയ ഭയം തലപൊക്കി. വികാരങ്ങളുടെ വേലിയേറ്റത്തിനിടയിലും അവളുടെ മനസ്സാക്ഷി ഒരു മതിൽക്കെട്ടായി അവിടെ നിലകൊണ്ടു. അവൾ പെട്ടെന്ന് അവൻ്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു മാറ്റി.
“വേണ്ട മുജീബേ… എനിക്ക്… എനിക്ക് പറ്റുന്നില്ല,” അവൾ കിതച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അവളുടെ ഉള്ളിൽ ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ ആ തിരിച്ചറിവുകൾ അവളെ തളർത്തുകയായിരുന്നു. മദ്യത്തിൻ്റെ നേർത്ത ലഹരി ആ കുറ്റബോധത്തെ മറികടക്കാൻ പര്യാപ്തമല്ലെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. തൻ്റെ വിവേകത്തെ പൂർണ്ണമായും തളർത്തുന്ന, ചിന്തകളെ മരവിപ്പിക്കുന്ന എന്തോ ഒന്ന് ഇപ്പോൾ അനിവാര്യമാണെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. എങ്കിൽ മാത്രമേ അവന് മുന്നിൽ പൂർണ്ണമായി കീഴടങ്ങാൻ തനിക്ക് കഴിയൂ എന്ന് അവൾ ഉറപ്പിച്ചു.
“നമുക്ക്… നമുക്ക് ആ ബിയർ ബാക്കിയുണ്ടോ? അതെടുക്കൂ,” അവൾ അല്പം ആവേശത്തോടെ ചോദിച്ചു.
മുജീബ് വേഗം കവറിലേക്ക് നോക്കി, പക്ഷേ നിരാശയായിരുന്നു ഫലം. “ബിയർ തീർന്നു റസിയാ… ആ ലിക്കർ മാത്രമേ ഇനി ബാക്കിയുള്ളൂ.”
ഒരു നിമിഷം അവൾ മടിച്ചു. കടുപ്പമേറിയ മദ്യം കഴിച്ചു ശീലമില്ലാത്തവളാണ് താൻ പക്ഷേ, തൻ്റെ ഉള്ളിലെ ഈ വിഷാദത്തെയും പേടിയെയും തുരത്താൻ മറ്റ് വഴികളില്ലെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.
“സാരമില്ല, അത് ഒഴിക്കൂ…” അവൾ ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
മുജീബ് രണ്ട് ഗ്ലാസ്സുകളിലായി വിദേശ മദ്യം പകർന്നു. റസിയ ആ ഗ്ലാസ്സ് കയ്യിലെടുത്തു. അതിൻ്റെ രൂക്ഷമായ ഗന്ധം അവളുടെ മൂക്കിലേക്ക് അടിച്ചുകയറി. ആദ്യത്തെ സിപ്പിൽ തന്നെ തൊണ്ട പൊള്ളുന്നതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. എങ്കിലും, കണ്ണുകൾ അടച്ച് അവൾ ആ രണ്ട് ‘സ്മോൾ’ വേഗത്തിൽ കുടിച്ചു തീർത്തു.
നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ മാറ്റങ്ങൾ പ്രകടമായി. അവളുടെ തലയിലെ ഭാരമെല്ലാം ഒഴിഞ്ഞുപോയി. നെഞ്ചിൽ കനച്ചു നിന്നിരുന്ന ആ വിഷാദവും ഭയവും മഞ്ഞുപോലെ ഉരുകിത്തീർന്നു. കണ്ണുകളിലെ കണ്ണുനീർ മാറി, അവിടെ ഒരു വന്യമായ തിളക്കം വന്നു.
അവൾ പതുക്കെ അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ പഴയ ആകുലതകളോ സങ്കടങ്ങളോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മദ്യം അവളുടെ സദാചാരബോധത്തെയും ഭയത്തെയും പൂർണ്ണമായും കീഴ്പ്പെടുത്തിയിരുന്നു. അവൾ തൻ്റെ തോളിൽ നിന്നും താഴേക്ക് വീണ ഷമ്മീസ് ശരിയാക്കാൻ പോലും ശ്രമിച്ചില്ല.
“ഇപ്പോൾ… ഇപ്പോൾ എനിക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലടാ,” അവൾ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു പുതിയ ആത്മവിശ്വാസവും ഒപ്പം പ്രലോഭനവും നിറഞ്ഞു നിന്നു. വിഷാദത്തിൻ്റെ കറുത്ത നിഴലുകൾ മാഞ്ഞുപോയി.
മുജീബിൻ്റെ കൈകൾ റസിയയെ മെല്ലെ കട്ടിലിലേക്ക് നയിച്ചു. അദൃശ്യമായ ഏതോ കൈകൾ അവളുടെ ഭയത്തെ ദൂരെയെറിഞ്ഞതുപോലെ, അവൾ യാതൊരു വിമുഖതയുമില്ലാതെ അവനൊപ്പം ചേർന്നു. ബെഡ്ഷീറ്റിൻ്റെ തണുപ്പിലേക്ക് അവൾ ചരിഞ്ഞു കിടന്നപ്പോൾ, മുജീബ് അവൾക്ക് അഭിമുഖമായി കിടന്നു.
ആ നിമിഷം ആ മുറിയിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചം അവരുടെ നിഴലുകളെ ഭിത്തിയിൽ വലുതാക്കി കാണിച്ചു. രണ്ടുപേരും പരസ്പരം കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. റസിയയുടെ കണ്ണുകളിൽ ആഗ്രഹവും, കാമവും ഇഴചേർന്നു നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.