രഞ്ജിനിയുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. രമ്യ അത് കാണുകയും ചെയ്തു.
“നിനക്കെന്താ ഇറങ്ങി ഓടാനിത്ര തിടുക്കം. സ്നേഹം കൊണ്ടും പൂറ് കൊണ്ടും ആത്മാർത്ഥമായി നിന്നെ പൊതിയാൻ മാത്രം
പെണ്ണുങ്ങൾ ഇവിടില്ലേ. രാജകുമാരനെ പോലെ നിന്നെ കൊണ്ടു നടക്കുന്നില്ലേ ഇവിടുള്ള കുരുന്നു പെൺകുട്ടികൾ. അപ്പൊ പിന്നെ എന്തിന്റെ കുറവാണ്.”
രഞ്ജിനിക്ക് വേണ്ടി രമ്യ അവനോട് ഒന്ന് വിലപേശാൻ ശ്രമിച്ചു. വാഹിദിന്റെ മുഖത്ത് ആ ചെറിയ പുഞ്ചിരി നിശ്ചലമായി അവശേഷിച്ചു എന്നല്ലാതെ യാതൊരു ഭാവഭേതവും ഉണ്ടായില്ല.
രഞ്ജിനി രമ്യയെ നോക്കി കണ്ണുകൊണ്ട് നിഗൂഢമായി സംസാരിച്ചു. അവൾക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായി. കോൺട്രാക്ട് തുകയ്ക്ക് പുറമേ അവന് രഞ്ജിനിയുടെ വക കുറച്ച് അധികം തുക നൽകണം എന്ന് രമ്യയോട് രഞ്ജിനി മുമ്പ് പറഞ്ഞിരുന്നു.
അതാണ് രഞ്ജിനി തന്നെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നതെന്നു അവൾക്ക് മനസ്സിലാവുകയും ചെയ്തു. രഞ്ജിനിയോട് താൻ ഏറ്റു എന്ന രീതിയിൽ തിരികെ അതേ രീതിയിൽ മറുപടി നൽകി.
രഞ്ജിനി എഴുന്നേറ്റ് വാഹിദിന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് മേശയിൽ ചന്തിയൂന്നി അവന്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ ചേർന്ന് ഇരിപ്പൂറപ്പിച്ചു. രമ്യ പോയി വാതിലിന്റെ കുറ്റി ഇട്ടിട്ട് അവിടെയുള്ള സോഫയിൽ ഇരുന്നു മൊബൈൽ തോണ്ടി നോക്കാൻ തുടങ്ങി.
“വാഹിദ്. എങ്ങോട്ടാ ഈ ഓടുന്നത്. എന്നെ ഇട്ടേച്ചു പോയിട്ട് എത്ര പൂറിൽ കിടന്ന് ചപ്പിയാലും എന്റെ സങ്കടത്തെ കുറിച്ച് യാതൊരു ഇമോഷൻസും നിനക്കുണ്ടാവില്ലേ?
എന്നെ ഒരിക്കലും നിനക്ക് മിസ് ചെയ്യില്ലേ? അപ്പോ ജീവിതത്തിൽ കടന്ന് പോകുന്ന വെറും സാധാരണ ദിവസങ്ങളിൽ വന്നുപോകുന്ന ഒരു പൂറുമാത്രമായിട്ടേ ഞാനുമുള്ളൂ അല്ലേ?”
രഞ്ജിനിയുടെ ശബ്ദത്തിൽ വേദന നിഴലിച്ചു. കണ്ണുകളിൽ ചുടുനീർ ഊറിക്കൂടി നിന്നു. മൂക്കിന്റെ മനോഹരമായ തിളങ്ങുന്ന തുമ്പ് ചുവന്നു വിറച്ചു. കവിളുകളിൽ കാർമുകിൽ പടർന്നത് പോലെ വിഷാദം നിഴലിച്ചു.
അവളൊരു കാമക്കൊതി വ്യാപിപ്പിക്കുന്ന മായാ സൗന്ദര്യമായി അവന്റെ മുന്നിൽ വല്ലാത്ത സൗന്ദര്യത്തോടെ വാടിത്തളർന്നു
നിന്നു. നേരിയ ലിനൻ ഷർട്ടിനുള്ളിലേക്ക് കാറ്റ് പോലെ ലോലമായി വാഹിദിന്റെ കൈ നുഴഞ്ഞു കയറി ഇത്തിരി മുന്നോട്ട് തള്ളിനിൽക്കുന്ന ഇറച്ചിയിൽ പിടിച്ചു ഞെക്കിക്കൊണ്ട് ഒന്ന് കുഴച്ചു.
പൊക്കിൾ മാംസത്തിന്റെ മടക്കിനുള്ളിൽ ആഴ്ന്നു ചുരുണ്ടു. രഞ്ജിനിയുടെ പൂറിൽ പ്രളയം കുമിഞ്ഞുകൂടി പുറത്തേക്ക് കുത്തിയൊലിച്ചു.
“ആആഹ്.. വീട്ടിലേക്ക് വാ മുത്തേ. എഴുന്നേൽക്ക് പൊന്നേ. പ്ലീസ്.”
അവന്റെ തലമുടിയിൽ വിരലോടിച്ചു കൊണ്ട് രഞ്ജിനി മന്ത്രിക്കുന്ന പോലെ കെഞ്ചി. വാഹിദ് കസേരയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് അവളെ രണ്ടുകൈകൊണ്ടും കോരിയെടുത്തു വാതിൽക്കലേക്ക് നടന്നു.
അങ്ങിനെയൊരു പ്രണയ ഭാവം അവനിൽ നിന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കാതിരുന്ന രഞ്ജിനി ദുഃഖം മറന്നു പൂക്കുല കാറ്റിൽ പെട്ട് ആടിയൂലയും പോലെ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. രമ്യ സന്തോഷത്തോടെ വാതിൽ തുറന്ന് പിടിച്ചപ്പോൾ രഞ്ജിനിയെ കൈകളിൽ ചുമന്നു കൊണ്ടുപോയി രഞ്ജിനിയുടെ കാറിൽ എറിഞ്ഞിട്ട് അവൻ ചെന്നു ഡ്രൈവിങ് സീറ്റിൽ കയറി.
ആ വാഹനം ഓഫീസ് കടന്നു പുറത്തേക്ക് പോയി.
“ആ ചേട്ടൻ ഇന്ന് പോകും. ഇത്ര നാൾ ഇവിടെ ണ്ടായിട്ട് നമുക്ക് കളിച്ചു തരാൻ എത്ര പറഞ്ഞു. എന്നിട്ട് മൈന്റ് ചെയ്തത് പോലും ഇല്ല.”
വന്ദന അടുത്തിരിക്കുന്ന സഫയോട് പറഞ്ഞു. സഫ ഒന്നും പറയാതെ അവളെയൊന്നു നോക്കിയിട്ട് ജോലി തുടർന്നു. കുറച്ച് നേരം കമ്പ്യൂട്ടറിൽ കുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നിട്ട് അവൾ ജോലി നിർത്തി ദീർഘാമായി ഒന്ന് നിശ്വസിച്ചു.
പിന്നെ എഴുന്നേറ്റ് വാതിൽ തുറന്നു കേബിനിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങിപ്പോയി. അവൾക്കെന്തു സംഭവിച്ചു എന്ന ആശ്ചര്യത്തോടെ വന്ദനയും എഴുന്നേറ്റ് പിന്നാലെ ചെന്നു. സഫ നേരെ മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി ഇടതു വശത്തേക്ക് പോകുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവളും അങ്ങോട്ട് ചെന്നു.
റിസപ്ഷനിൽ ഇരിക്കുന്ന പെണ്ണിനോട് ഒന്ന്
ചിരിച്ചു കാണിച്ചിട്ട് മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങിയ വന്ദന സഫ സെക്യൂരിറ്റി ചേട്ടന്റെ റൂമിലേക്ക് കയറിപ്പോകുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അന്തംവിട്ടു കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.