“എൻ്റെ വയറിന് മാത്രേ ഭംഗിയുള്ളൂ…” അവർ കാലുകൾ ആട്ടി.
“ഭംഗിയില്ലാത്ത എന്താണ് ഈ ദേഹത്ത് ഉള്ളത്… ഉള്ളം കാൽ മുതൽ ഉച്ചി വരെ ഒന്നിനൊന്ന് മെച്ചം….” രവി മൂപ്പിച്ചു.
“അതിന് എൻ്റെ ഉള്ളം കാലും ഉച്ചിയുമല്ലേ കണ്ടുള്ളൂ… പിന്നെ ഈ വയറും… മറ്റൊന്നും കാണാതെ എല്ലാം ഒന്നിനൊന്ന് മെച്ചം എന്ന് എങ്ങിനെ പറയും….” അവർ മെല്ലെ ട്രക്കിലാവുന്നു എന്ന് രവിക്ക് മനസ്സിലായി. ഇനി, ഒന്ന് ആഞ്ഞ് പിടിച്ചാൽ, ഒരു ഉച്ചക്കളി ഒപ്പിക്കാം. പക്ഷേ, ഇവർ പൂർണ്ണമായും വളയുമോ എന്നൊരു സംശയം ഇല്ലാതില്ല. പക്ഷേ, ശ്രമം, അത് നടത്തി നോക്കണം. എങ്കിലേ റിസൽറ്റ് ഉണ്ടാവൂ.
“ഉണ്ണിയെ കണ്ടാൽ അറിയാം ഊരയുടെ വലുപ്പം….”
“അത് അങ്ങനെയല്ലല്ലോ… ഉണ്ണിയെ കണ്ടാൽ അറിയാം ഊരിലെ പഞ്ഞം… എന്നല്ലേ…” മായമ്മ ചിരിച്ചു.
“അത് ആ ഉണ്ണിയെ… ഇത് ഈ ഉണ്ണിയെ….” രവി അവരുടെ കാലിൽ തൊട്ട് പറഞ്ഞു.
“എന്നിട്ട്… വലുപ്പം പറയ്.. കേൾക്കട്ടെ….” അവർ രവിയെ കണ്ണുകൾകൊണ്ട് ഉഴിഞ്ഞു. രവി വിരിച്ച വലയിൽ അവർ പൂർണ്ണമായും വീണിരിക്കുന്നു.
തിണ്ണയിൽ ഇരുന്ന രവി, മായമ്മ ചാരിയിരിക്കുന്ന തൂണിൻ്റെ എതിർവശത്തുള്ള തൂണിൽ ചാരി, കാലെടുത്ത് തിണ്ണയിൽ വച്ചു. ഇരുവരുടെയും പാദങ്ങൾ മുട്ടി മുട്ടിയില്ല എന്ന നിലയിൽ !!! കമിതാക്കളുടെ ഇരിപ്പ് പോലെ.
രവി കണ്ണുകൾ അടച്ചു….
“ഞാൻ പാദം മുതൽ തുടങ്ങാം….”
“ഉം… തുടങ്ങൂ…. കേൾക്കട്ടെ..” അവരും കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
ഏതാനും മണിക്കൂറുകൾക്ക് മുൻപ് മാത്രം ഇടപഴകിയ രവിവർമ്മയെന്ന രവിയിൽനിന്നും തന്നെക്കുറിച്ചുള്ള – അല്ല തൻ്റേതിനെ കുറിച്ചുള്ള – വർണ്ണന കേൾക്കാൻ, ചെവി കൂർപ്പിച്ച് അവർ ഇരുന്നു. രവി വർണ്ണന തുടർന്നു.
“വാഴത്തട പോലെയുള്ള തുടുത്ത തുടകൾ… ”
“ഉം…” അവർ മൂളി.
“വിരിഞ്ഞ, ഒതുങ്ങിയ അരക്കെട്ട്….” രവി പുഞ്ചിരിച്ചു.
“ഉം… പക്ഷേ, ഇടയ്ക്ക് ഒരു കാര്യം പറയാൻ വിട്ടു….” അവർ രവിയെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.
“വിട്ടതല്ല….അത് പറയാം… ” രവി കാലുകൾ ആട്ടിയപ്പോൾ, മായമ്മയുടെ കാലുകളിൽ ഉരുമ്മി. മായമ്മയിൽ ഒരു മന്ദഹാസം വിടർന്നു.
“ഉം… അത് പറയൂ… അതല്ലേ കേൾക്കേണ്ടത്… ഉൾക്കാഴ്ചയുടെ ആഴം അറിയാലോ….”
“വടിച്ച്… വൃത്തിയാക്കിയ യോനിയും യോനിത്തടവും…”
“അവിടെ തെറ്റിയല്ലോ രാജാ രവിവർമ്മേ…” അവർ രവിയെ തിരുത്തി.
“അതെന്താ…. തെറ്റിയത്…” രവി ചോദിച്ചു.
“രവി പറഞ്ഞപോലെ അത്ര വൃത്തിയില്ല…”
“എങ്കിൽ, രോമം നിറഞ്ഞ യോനിയും ചാലും… പിന്നെ, വിരിഞ്ഞുന്തിയ നിതംബം… കാട് പിടിച്ച തുള….ശരിയല്ലേ..??” രവി പ്ലേറ്റ് മറിച്ച്. അതിൽ മായമ്മ വീണു.
“യോനിയിൽ, ചെങ്കൽ നിറത്തിൽ വലിയ രസമോട്ട്…”
“ചെങ്കൽ നിറമൊന്നുമില്ല… പക്ഷേ, വലുപ്പം ഏറെയുണ്ട്…” അവർ സ്വയം ചുണ്ട് നനച്ചു.
“പിന്നെ, ഒട്ടിചേർന്ന് നിൽക്കുന്ന മാറിടം… അസാര വലുപ്പത്തിൽ… ചെറിയ മുലക്കണ്ണുകൾ…”
“ഈ പറഞ്ഞത് അക്ഷരം പ്രതി ശരി…”
“ഇനി ഒരു കാര്യം കൂടി പറയട്ടെ…” രവി കണ്ണുകൾ തുറന്നു. അയാളുടെ ശ്വാസഗതി വർദ്ധിച്ചു.
“പറയൂ… ” മായമ്മയുടെ വാക്കുകൾക്ക് നേരിയ വിറയൽ.
“മനസ്സിനിണങ്ങിയ ഒരാണിൻ്റെ സാമിപ്യം ആഗ്രഹിക്കുന്ന മാനസീകാവസ്ഥ. ഒരാണിൻ്റെ ചൂട് അറിയാൻ മനസ്സ് വെമ്പുന്നു…” അതും പറഞ്ഞ് രവി അവരെ നോക്കി. അവരുടെ മാറിടം അസാധാരണമായി ഉയർന്ന് താഴുന്നു. പെട്ടെന്ന് അവർ കണ്ണുകൾ തുറന്ന്, രവിയെ നോക്കി ഒരൊറ്റ പോക്ക്!
രവി ഒന്ന് പതറി. പറഞ്ഞത് കൂടിപ്പോയോ? തെല്ല് കഴിഞ്ഞ് രവി അവർ പോയ വഴിയിലൂടെ പോയപ്പോൾ, കിടപ്പറയിലെ മെത്തയിൽ ചരിഞ്ഞ് കിടക്കുന്ന മായമ്മയെ രവി കണ്ടു. അടുത്ത ഊഴം തൻ്റേതാണ്. ഇപ്പോൾ ഇല്ലെങ്കിൽ ഇനിയൊരിക്കലും ഉണ്ടാകില്ല. മായമ്മയുടെ മനസ്സ് എന്താകും എന്ന് ഇപ്പോ അറിയണം. ഒന്നുകിൽ ഒരു വലിയ “അരുത്” എന്ന ശാസന. അല്ലെങ്കിൽ, ഒരു ചേർത്ത് നിർത്തൽ. ഇതിൽ, ആദ്യത്തെ പ്രവൃത്തിക്ക് സാധ്യത വിരളം. രവി മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. എന്തായാലും ഒരു റിസ്ക് എടുക്കുക. താൻ ഇന്നുവരെ എടുത്തിട്ടുള്ള റിസ്ക്കുകൾക്ക് ഗുണമേ ഉണ്ടായിട്ടുള്ളൂ.