അരക്കെട്ട് ഉയർന്നു…
രവിയുടെ ദേഹത്ത് അവളുടെ നഖക്ഷതങ്ങൾ പതിഞ്ഞു.
“നിർത്താതെ ഊരിയൂരി അടിക്ക് അച്ചായാ…” തല ഇരുവശത്തേക്കും അതിവേഗം തിരിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു. പെണ്ണ് ക്ലൈമാക്സിൽ എത്തിയിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ രവിയുടെ ഊരിയടിക്കൽ അതിവേഗമായി. പെട്ടെന്ന് അവളുടെ പിടുത്തം വിട്ടു… തലയുടെ ചലനം നിന്നു. അന്തരീക്ഷത്തിൽ അവളുടെ ശ്വാസോച്ഛ്വാസം മാത്രം!!!
ഇനി നിന്നാൽ, കഥ മാറും എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ രവി, ത്രസിച്ച് നിൽക്കുന്ന ലിംഗം പതുക്കെ ഊരി, മെല്ലെ ഊർന്ന്, എഴുന്നേറ്റു. അഴിഞ്ഞ് പോയ മുണ്ട് വേഗം ധരിച്ച്, വാതിലുകൾ പഴയ പടി ചാരി, പ്രധാനവാതിലും ചേർത്തടച്ച്, രവി ബൈക്കുമെടുത്ത് വേഗം സ്ഥലം വിട്ടു.
നിലമ്പൂർ…
പച്ചപ്പ് നിറഞ്ഞ നാട്. ഏതൊരു വീടിൻ്റെ ചുറ്റും ചെറിയ കാടിനെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന മരങ്ങൾ.. തണുത്ത അന്തരീക്ഷം..
ഏകദേശം അഞ്ച് മണിയോടെ ബസ്സിറങ്ങിയ രവി, തൊട്ടടുത്ത് കണ്ട കടക്കാരനോട് എത്തേണ്ട ഇടം ചോദിച്ചു. അവർ പറഞ്ഞ വഴിയിലൂടെ രവി നടന്നു. ഇരുവശങ്ങളിലും ഒറ്റപ്പെട്ട വീടുകൾ. മലയുടെ ചെരിവിൽ, നിലം നികത്തിയ ഇടങ്ങൾ. ചിലയിടങ്ങളിൽ ധാരാളം തെങ്ങുകളും കവുങ്ങുകളും. കാണാൻ സുന്ദരമായ ഇടം.
പറഞ്ഞ് തന്ന സൂചനകൾ പ്രകാരം അമ്പലം കഴിഞ്ഞ്, മൂന്ന് വളവുകൾ. അത് കഴിഞ്ഞുള്ള മുള്ള് വേലി കെട്ടിയ വലിയ പറമ്പ്. നിറയെ വൃക്ഷലതാദികൾ. ഇരുൾമൂടിയ പ്രകൃതി. അതിനകത്ത് കോവിലകം. ഒരാഴ്ച താമസിക്കാനും സേവിക്കാനും ഉള്ള വീടിനെ ദൂരത്തുനിന്ന് രവി കണ്ടു. ഓട് ഇട്ട വലിയ വീട്. രവി നേരെ അകത്തേക്ക് വീട് ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു.
“ആരാ….” മുറ്റത്തുനിന്നും ഒരു പുരുഷശബ്ദം.
“ഞാൻ… പിന്നെ… രോഗിയെ നോക്കാനായി വരാൻ പറഞ്ഞിരുന്നു…” രവി കൈയ്യിൽ കരുതിയ ബാഗ് നിലത്ത് വച്ചു.
“ആരാ രാഘവാ അപ്പുറത്ത്…” അകത്തുനിന്നും പതിഞ്ഞ ഒരു സ്ത്രീശബ്ദം.
“വല്യംപുരാനെ നോക്കാൻ എന്നാ പറഞ്ഞത്..” രാഘവൻ അകത്തേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു.
“അകത്തേക്ക് വരാൻ പറയൂ…” വീണ്ടും അശരീരി.
“ചെല്ലാൻ പറഞ്ഞു…” രാഘവൻ അകത്തേക്ക് കൈചൂണ്ടി.
ചവിട്ട്പടിക്കരികിൽ വച്ചിരുന്ന മൊന്തയിൽനിന്നും വെള്ളമെടുത്ത് മുഖവും കാലും കഴുകി, മുണ്ടിൻ്റെ കോന്തലകൊണ്ട് മുഖം തുടച്ച്, ബാഗുമായി രവി അകത്തേക്ക് കടന്നു.
“നേരെ വലത്തോട്ട് തിരിഞ്ഞ്, അറ്റത്തുള്ള മുറിയിലേക്ക് ചെന്നോളൂ… അവിടെ ആളുണ്ട്..” നേർത്ത ശബ്ദത്തിൽ വീണ്ടും അശരീരി. അതിൻ പ്രകാരം രവി മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.
“രവിയല്ലേ….” അരികിലെ മുറിയിൽനിന്നും ഒരു കിളിനാദം. രവി ബ്രേക്കിട്ടപോലെ നിന്നു. ഇതാരാ എന്നെ പേരെടുത്ത് വിളിക്കാൻ ഇവിടെ ഒരാൾ? ശബ്ദം കേട്ട മുറിയിലേക്ക് രവി നടന്നടുത്ത് അകത്തേക്ക് തലയിട്ടു. ഒറ്റമുണ്ടും ബ്ലൗസും ധരിച്ച് ഒരു അപ്സരസ്സിനെ വെല്ലുന്ന രൂപത്തെ, ജനൽവെളിച്ചത്തിൽ രവി കണ്ടു. സമൃദ്ധമായ കേശഭാരം കോതിഒതുക്കുന്ന ഒരു നിറചരക്ക്! നിലവിളക്ക്!!
“മായ ആളെ വിട്ടിരുന്നു… വരുന്ന ആളിനെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞിരുന്നു… സ്വജനമാണ് എന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ സന്തോഷായി…” അവർ രവിക്ക് മുഖം തിരിഞ്ഞ്, മാറിടം മൂടി നിന്നിരുന്ന മുടിയെ പിന്നിലേക്കിട്ട് പറഞ്ഞു. എന്തൊരു നീളം ആ മുടിക്ക്.
“ദാ… ആ മുറി ഒരുക്കിയിട്ടുണ്ട്.. പിന്നാമ്പുറത്ത് കുളമുണ്ട്. കുളിച്ച് വന്നോളു… അപ്പോഴേക്കും കാപ്പിയും പുഴുക്കും ആവും… അത് കഴിച്ചിട്ട് ബാക്കി…”. അവർ തിരിഞ്ഞ് നിന്ന് പറഞ്ഞു. രവി, അവർ അറിയാതെ ആ തുളുമ്പുന്ന ശരീരത്തിൻ്റെ അഴകളവ് കണ്ണിനാൽ എടുത്തു. ഇവർ ആരാകും? എന്തായാലും മുന്നിൽ ഒരാഴ്ചയുണ്ട്. എല്ലാം വഴിയേ അറിയാം.
രവി, തോർത്തുമുണ്ടും, മറ്റൊരു മുണ്ടും എടുത്ത് പിന്നാമ്പുറത്തേക്ക് നടന്ന് കുളത്തിനടുത്ത് എത്തി. സൂര്യൻ പടിഞ്ഞാട്ട് ചായാനുള്ള തിടുക്കത്തിൽ.
ധരിച്ചിരുന്ന മുണ്ട് മാറ്റി, തോർത്തെടുത്ത് കുളത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങാൻ തുനിഞ്ഞതും പിന്നിൽ പുരുഷശബ്ദം.
“മുഷിഞ്ഞ വസ്ത്രങ്ങൾ കഴുകാൻ ആളുണ്ട്.. അതൊന്നും കഴുകേണ്ട എന്ന് തമ്പുരാട്ടി പറഞ്ഞു…” രവി നോക്കിയപ്പോൾ പിന്നിൽ രാഘവൻ.