“ഇങ്ങനെയൊരു ശങ്ക അവിടേയ്ക്ക് തോന്നിയാൽ…” രവി ദേവിയുടെ മനസ്സറിയാൻ ശ്രമിച്ചു.
“പെണ്ണുങ്ങൾ നിന്നിട്ട് കാര്യം സാധിക്കില്ല്യാ ന്ന് അറിയാലോ… ഇരിക്കും… കാര്യം സാധിക്കും… ദത്രേ ഉളളൂ…
ഇരുവരും പിന്നെയൊന്നും സംസാരിക്കാതെ, ആ രാത്രി നിശ്ശബ്ദം കടന്നുപോയി. ഇടയ്ക്ക് എപ്പോഴോ രവി ഒന്ന് മയങ്ങി. കണ്ണ് തുറന്നപ്പോൾ, ദേവി ജനലിൻ്റെ അരികിൽ നിൽക്കുന്നു. രവി എഴുന്നേറ്റു.
“രവിയുടെ ഉറക്കം എന്നും ഇതുപോലെയാണോ..” കുപ്പിവളകൾ ഉടയുന്ന ചിരിയോടെ അവർ പറഞ്ഞു.
“അതെ… എന്തേ പ്രത്യേകിച്ച്…” രവിക്ക് എന്തോ അപകടം മണത്തു.
“അല്ല… ഒരാൾ നല്ല ഉറക്കം… മറ്റൊരാൾ ഉണർന്ന് നിൽക്കായിരുന്നു…”
“മറ്റൊരാളോ… അതിന് ഇവിടെ നമ്മൾ രണ്ട് പേരല്ലേ ഉണർന്ന് ഇരിക്കുന്നത്…”
“അല്ല… മൂന്നാമതൊരാളും ഉണ്ട്….” അതും പറഞ്ഞ് ദേവി രവിയുടെ കവക്കൂട്ടിലേക്ക് ചൂണ്ടി. രവിക്ക് കാര്യം പിടികിട്ടി. പക്ഷേ, തൽക്കാലം ഒരു വരണ്ട ചിരിയിൽ ആ വിഷയത്തെ ഒതുക്കി.
“ഇതുപോലെ ഒരു ഒറ്റക്കൊമ്പനെ മായ വെറുതെ വിട്ട് കാണില്ലെന്ന് ഞാൻ ഊഹിക്കുന്നു.. എനിക്കവളെ അറിഞ്ഞൂടെ… ഞാൻ പറഞ്ഞത് ശരിയല്ലേ.. രവി…” ദേവിയുടെ ആ ചോദ്യത്തിന് മുൻപിൽ രവി പെട്ടു. ഇനി എന്തിന് മറച്ച് വെയ്ക്കണം. വരുന്നത് വരട്ടെ എന്ന് കരുതി, തെല്ല് മുൻപ് ദേവിയിൽനിന്നും മറച്ചുവെച്ച ആ കഥയും രവി സവിസ്തരം വിളമ്പി.
“രവി കിടന്നോളൂ….
ബാക്കിയൊക്കെ പിന്നെ…” പ്രത്യേകിച്ച് ഭാവ വ്യത്യാസം ഇല്ലാതെ അവർ പറഞ്ഞു. തൻ്റെ കൊമ്പനെ കണ്ടിട്ടും, മായയെ കളിച്ച കാര്യവും എല്ലാം വിശദമായി പറഞ്ഞിട്ടും അവരിൽ പ്രത്യേകിച്ച് ഒരിളക്കവും സംഭവിച്ചില്ല എന്ന തോന്നലിൽ രവി കിടന്നു… പിന്നീട് എപ്പോഴോ മയക്കത്തിലാണ്ടു.
തൊട്ടപ്പുറത്തെ അമ്പലത്തിൽനിന്നും മണി മുഴങ്ങുന്ന ശബ്ദം കേട്ടാണ് രവി ഉണർന്നത്. കണ്ണ് തുറന്ന് നോക്കുമ്പോൾ മുറിയിൽ അയാളും, പിന്നെ കട്ടിലിൽ രോഗിയും മാത്രം. ദേവി എപ്പോഴാണ് പോയത്?
പല്ലുതേപ്പും പ്രാഥമീക കർമ്മവും നിർവഹിച്ച് കഴിഞ്ഞ് കുളിക്കാനായി രവി കടവിലേക്ക് നടന്നു, കൈയ്യിൽ കരുതിയ തോർത്തുടുത്ത് വെള്ളത്തിലേക്കിറങ്ങിയ രവി നോക്കുമ്പോൾ, തൊട്ടപ്പുറത്തെ മറ്റൊരു സ്ത്രീ കുളിക്കുന്നു. കുളത്തിൽ, കുറച്ച് അപ്പുറത്ത് വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിയും പൊങ്ങിയും, പിന്നെ തുഴഞ്ഞും രവി അവരുടെ കുളി കണ്ടാസ്വദിച്ചു.
രവി കാണുന്നുണ്ട് എന്ന് കരുതി അവർ കുളി രീതിയിൽ മാറ്റമൊന്നും വരുത്തിയില്ല. പടവിലിരുന്ന്, ഇഞ്ച കൈയ്യിലെടുത്ത് ദേഹം മുഴുവൻ മെല്ലെ ഉരയ്ക്കുന്ന കാഴ്ച്ച രവിക്ക് ഹരം പകർന്നു. കഴുത്തും പിന്നെ കൈകൾ ഉയർത്തി കക്ഷവും ഉരയ്ക്കുമ്പോൾ ചുറ്റുവട്ടത്ത് ആരും ഇല്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തി, മുങ്ങാംകുഴിയിട്ട് അവരുടെ അരികിലെത്തി.
അവർ തെല്ല് അമ്പരന്നു എങ്കിലും, “സ്വന്തം” ആളെന്ന ബോധ്യത്തിൽ അവർ ചിരിച്ചു.
“വല്യമ്പ്രാനെ നോക്കാൻ വന്ന ആളല്ലേ… ഇത്ര ചെറുപ്പമാണെന്ന് നിരീച്ചില്യാ ട്ടോ…” മുലക്കച്ചയുടെ കെട്ട് അവർ താഴ്ത്തിക്കെട്ടി. ഇപ്പോ അവരുടെ പകുതി മുല രവിയുടെ മുന്നിൽ അനാവരണം ചെയ്യപ്പെട്ടു. മുലച്ചാലുകൾക്ക് നല്ല വീതി.
അവർ, രവി കാൺകെ, ഇരുപാദങ്ങളിലും തുടകളിലും, തുടയിടുക്കിലും ഇഞ്ചപ്രയോഗം നടത്തുമ്പോൾ, ഇടയ്ക്ക് രവിയെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. തുടർന്ന്, മുലകച്ചയ്ക്കുള്ളിലൂടെ കൈകൾ കടത്തി വിരിഞ്ഞ മാറിടത്തിലെ നിറം കുറഞ്ഞ പപ്പായകളെ കഴുകുമ്പോൾ, രവിക്ക് തുറന്ന് കൊടുക്കാനും അവർ മടിച്ചില്ല. മുട്ടിയാൽ തുറക്കപ്പെടുന്ന വാതിലാണ് ഇവരെന്ന് രവിക്ക് തോന്നി.
“കോവിലകത്ത് എന്താ ജോലി…” രവി ചോദിച്ചു.
“പാചകം…” അവർ പടികളിറങ്ങി.
“ഭക്ഷണം ഭേഷാണ് കേട്ടോ… ആളെപ്പോലെതന്നെ..” രവി സുഖിപ്പിച്ചു.
“എൻ്റെ ഭക്ഷണമല്ലേ രുചിച്ചുള്ളൂ… എന്നെ രുചിച്ചില്ലല്ലോ…” അർത്ഥം വച്ചുള്ള അവരുടെ ചോദ്യം രവിയിൽ പ്രതീക്ഷയുടെ നാമ്പിട്ടു.
“അനുവദിച്ചാൽ രുചിക്കാം…” രവി ഉള്ള കാര്യം പറഞ്ഞു.
“ആഹാ.. ആള് കൊള്ളാല്ലോ… അപ്പോ ഇതാണോ മനസ്സിലിരിപ്പ്… ” അവർ കെറിവിച്ചപ്പോൾ രവി തെല്ല് ഭയന്നു. പറഞ്ഞത് പൊല്ലാപ്പായോ?