റിട്ടയർമെൻ്റിലേക് അടുക്കാറായ വർഷത്തിലായിരുന്നു ദൂരെയുള്ള സ്കൂളിൽനിന്നും അവർ മലയാളം പഠിപ്പിക്കാനായി വരുന്നത്. അവസാന വർഷങ്ങൾ വീടിനടുത്തുള്ള സ്കൂളിൽ മാറ്റം കിട്ടണം എന്ന ആഗ്രഹത്താൽ വന്നതായിരുന്നു അവർ.
ഒരുദിവസം മഴയത്ത് സ്കൂളിലേക്ക് വന്നിരുന്ന തന്നെ ചേർത്ത് പിടിച്ച്, ഒരു കുടക്കീഴിൽ, മഴ നനയാതെ ക്ലാസിലേക്ക് ആക്കിയതായിരുന്നു തുടക്കം. പിന്നെ, വീട്ടിൽ പോയി ഊണ് കഴിച്ചിരുന്ന അവർ, തന്നെ വിളിച്ചുകൊണ്ടുപോയി വയറ് നിറയെ ഭക്ഷണം നൽകി. താമസിച്ചിരുന്ന അഗതിമന്ദിരത്തിലെ ഭക്ഷണവുമായി താരതമ്യം ചെയ്താൽ ടീച്ചറുടെ ഊണ് ഓണസദ്യയായിരുന്നു.
വിഭവങ്ങൾ അധികമില്ലാത്ത ഉച്ചയൂണ്. കുത്തരി ചോറിനൊപ്പം തൈരും, അച്ചാറും പപ്പടവും!!! രവിക്ക് അതുതന്നെ ധാരാളം. ചമ്രംപടിഞ്ഞിരുന്ന് കഴിക്കുന്ന ടീച്ചറിൻ്റെ അരികിൽ, രവിയും ചമ്രംപടിഞ്ഞ് ഇരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിച്ചിരുന്ന ദിനങ്ങൾ. അവരുടെ വിയർപ്പിൻ്റെ ഒരു പ്രത്യേക ഗന്ധം അവരറിയാതെ രവി ആസ്വദിച്ചിരുന്നു !!! അതായിരുന്നു രവി ആദ്യം അനുഭവിച്ച, ആസ്വദിച്ച സ്ത്രീഗന്ധം.
ഒരു വെള്ളിയാഴ്ച ദിവസം. ഉച്ചയ്ക്ക് ലഭിക്കുന്ന നീണ്ട ഇടവേളകൾ ആൺപെൺ വ്യത്യാസമില്ലാതെ കളിക്കായി മാറ്റിവയ്ക്കുന്ന ഭൂരിപക്ഷം കുട്ടികൾ. അതിലൊരാളായി രവിയും ചേരാൻ മുതിരുന്ന സമയം.
“രവി… നീ കഴിച്ചോ??” അത് വഴി പോയ ടീച്ചർ ചോദിച്ചു.
“ഇല്ല… പോയി കഴിക്കണം…” രവി പറഞ്ഞു. ഉച്ചയ്ക്ക് ഇടവേള അധികമായതിനാൽ, മന്ദിരത്തിലേക്ക് പോയി കഴിക്കുക എന്നതായിരുന്നു ചിട്ട.
“എങ്കിൽ വായോ…” നിവർത്തിപ്പിടിച്ച കുടയിലേക്ക് അവർ വിളിച്ചു. രവിക്ക് ടീച്ചറേക്കാൾ ഉയരം കൂടുതൽ ഉള്ളതുകൊണ്ട് കുട രവി വാങ്ങി പിടിച്ചു.
ഇരുവശവും മരങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഇടവഴിയിലൂടെ ഇരുവരും മെല്ലെ നടന്നു. ടീച്ചറുടെ വിയർപ്പിൻ്റെ ഗന്ധം രവിയുടെ മൂക്കിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. അവരുടെ കക്ഷത്തിൽനിന്നും ഉയരുന്ന ഗന്ധത്തിൻ്റെ കാഠിന്യം രവി തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
“ടീച്ചർ നല്ലപോലെ വിയർക്കും… അല്ലെ…” ആ യാത്രയിൽ രവി ചോദിച്ചു.
“ഉം… എന്തേ ചോദിച്ചേ… ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടോ…” ടീച്ചർ കൈ രവിയുടെ തോളത്ത് വച്ചു.
“ഏയ്…” രവി തലയാട്ടി.
“പിന്നെന്തിനാ നീ ചോദിച്ചത്….” ടീച്ചർ രവിയുടെ കഴുത്തിൽ സ്നേഹരൂപേണ വിരലോടിച്ചു.
“അത് പിന്നെ… ടീച്ചറിൻ്റെ മണം… എനിക്കിഷ്ടാ….” രവി വിക്കിവിക്കി പറഞ്ഞു.
“അമ്പട കള്ളാ… അപ്പോ പഠിക്കുന്നതിനിടയിൽ ഇതൊക്കെയാണോ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്… നീ ആള് കൊള്ളാലോ…” ടീച്ചർ ചിരിച്ചു. രവിയും കൂടെ ചിരിച്ചുവെങ്കിലും അയാളുടെ ഉള്ളിൽ ചെറിയ പേടി ഉടലെടുത്തു. പക്ഷേ കുപ്പിവള ഉടയുമ്പോലെയുള്ള അവരുടെ ചിരിയിൽ രവി തെല്ല് ആശ്വസിച്ചു.
“എടാ രവി… നിൻ്റെ ചുക്കാമണി ദേ പുറത്തേക്ക് തലയിട്ട് നോക്കുന്നു… വിശന്നിട്ടാണോ..” ചമ്രം പടിഞ്ഞിരുന്ന് ഊണ് കഴിക്കുമ്പോൾ, ടീച്ചർ പറഞ്ഞു. അപ്പോഴാണ് രവി കവക്കൂട്ടിലേക്ക് നോക്കിയത്. ശരിയാണ്. തൻ്റെ കാക്കിട്രൗസർ നെടുനീളെ കീറിയിരിക്കുന്നു. മാത്രമല്ല, സാധാരണയിൽ കവിഞ്ഞ് വലുപ്പമുള്ള തൻ്റെ മൂത്രക്കുഴലിൻ്റെ അഗ്രം പുറത്തേക്ക് തലനീട്ടി കിടക്കുന്നു.
രവി എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ടീച്ചർ തടഞ്ഞു.
“നീ ഭക്ഷണം കഴിക്കു… ശേഷം ഞാൻ തുന്നിത്തരാം…” ടീച്ചർ പറഞ്ഞെങ്കിലും രവിക്ക് നേരിയ നാണം വിരിഞ്ഞു. എങ്ങിനെയോ ഭക്ഷണം അകത്താക്കി രവി കഴിച്ച പാത്രവുമായി എഴുന്നേറ്റു. മന്ദിരത്തിലെ ശീലം – കഴിച്ച പാത്രം കഴുകുക. ടീച്ചർക്കും അതിനോട് എതിർപ്പുണ്ടായിരുന്നില്ല.
“നിൻ്റെ ട്രൗസർ ഊരിത്താ…” പാത്രങ്ങൾ കഴുകി, എല്ലാം വൃത്തിയാക്കി ടീച്ചർ മുറിയിലേക്ക് വന്നു. രവി അവരെ പിൻതുടർന്നു.
“നീ നാണിക്കേണ്ട… ഇവിടെ ആരും ഇല്ലെടാ… അമ്മയും അമ്മായിയും നാട്ടിലേക്ക് പോയിരിക്കുകയാ..” രവിയുടെ ജാള്യത കണ്ട് ടീച്ചർ പറഞ്ഞു.
“ഒരു തോർത്ത് തരാമോ ടീച്ചറെ…” രവി ട്രൗസറിൻ്റെ ബട്ടൺ അഴിച്ചു.
“എടാ.. ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ… ഇവിടെ നമ്മളല്ലേയുള്ളൂ… നീ അഴിക്ക്… ” ടീച്ചർ സൂചിയിൽ നൂൽ കയറ്റിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. വരുന്നത് വരുന്നിടത്ത് വച്ച് കാണാം എന്ന് മനസ്സിൽ കരുതി, രവി ട്രൗസർ ഊരി ടീച്ചറുടെ കൈയ്യിൽ കൊടുത്തു. കട്ടിലിൽ ഇരുന്ന ടീച്ചർ ട്രൗസർ വാങ്ങി തുന്നൽ ആരംഭിച്ചു.