“അമ്മേ…എനിക്ക് ഇംഗ്ലീഷ് ഗ്രാമറിൽ ചില മനസ്സിലാകാത്ത ഭാഗങ്ങളൊക്കെയുണ്ട്…അതൊക്കെ സ്മിത ചേച്ചി ഒന്ന് പറഞ്ഞു തരുമോ എന്ന് ചോദിക്കുമോ….” അന്ന് വൈകിട്ട് അമ്മ ഈ വിഷയം മറന്നു പോകുന്നതിന് മുമ്പ് എൻറെ അഭിപ്രായം പറഞ്ഞു വെച്ചു.
“അതെന്തിനാ? ” അപ്രതീക്ഷിതമായി അമ്മ ചോദിച്ചു
“ദൈവമേ… അമ്മ മറന്നുപോയെന്ന് തോന്നുന്നു” എൻറെ മനസ്സിൽ ഒരു വെള്ളിടി വീണു
“ ഇന്നു രാവിലെ പറഞ്ഞ കാര്യമല്ലേ…ആ ഞാൻ ചോദിക്കാം” അമ്മയ്ക്ക് ഓർമ്മയുണ്ട്.
അമ്മ ഇതിനി എപ്പോൾ ചോദിക്കുമെന്ന് എനിക്കറിയില്ല. നിർബന്ധിച്ചാൽ ഒരുപക്ഷേ അമ്മയ്ക്ക് സംശയം തോന്നാം. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ മൗനം പാലിച്ചു. ഇപ്പോൾ മിണ്ടാതിരിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്. ഒരു ദിവസം കടന്നുപോയി. എന്തെങ്കിലും ഒരു മറുപടി പറയും എന്നുള്ള പ്രതീക്ഷയിൽ ഞാൻ അമ്മയ്ക്ക് ചുറ്റും ഒന്ന് രണ്ട് തവണ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടന്നു നോക്കി. പക്ഷേ ഒന്നുമുണ്ടായില്ല.
രണ്ടുദിവസം കഴിഞ്ഞ്, എനിക്ക് ബ്രേക്കഫാസ്റ്റ് തരുന്നതിനിടയിൽ പെട്ടെന്ന് എന്തോ ഓർത്തത് പോലെ അമ്മ പറഞ്ഞു.
“എടാ മോനെ….അമ്മ ഒരു കാര്യം വിട്ടുപോയി, നിന്നോട് ഇന്ന് വൈകിട്ട് ഇംഗ്ലീഷ് പഠിക്കാൻ ചെല്ലാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്, അപ്പുറത്തെ സ്മിത..…. ഇന്നലെ പറഞ്ഞതാ…. ഞാൻ അതങ്ങ് വിട്ടു പോയി”
എൻറെ കണ്ണുകൾ വികസിച്ചു, ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂടി. ഇവിടെയും എനിക്ക് അഭിനയിച്ചേ പറ്റൂ .
“അമ്മ ഫീസ് ഒരുപാട് ആകുമോ….”
“ഏയ് ഇല്ലടാ…വേറെ ഒന്ന് രണ്ട് കുട്ടികളെയും കൂടി കിട്ടുമോ എന്ന് ആ കൊച്ചു നോക്കുന്നുണ്ട്. അതും വീട്ടിൽ വെറുതെ ഇരിക്കുകയല്ലേ”
അന്ന് കോളേജിൽ നിന്നും വരുന്ന വഴി ചെറിയ ചില തയ്യാറെടുപ്പുകൾ ഞാൻ നടത്തി. ജംഗ്ഷനിൽ ഇറങ്ങി ഒരു സ്പ്രേ മേടിച്ചു. മുടിയൊക്കെ ഒന്ന് വെട്ടി. ഇന്നലെതന്നെ ഈ വിവരം അമ്മ പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ, കുറച്ചുകൂടി തയ്യാറാകാമായിരുന്നു.
കൃത്യം ആറുമണിക്ക് തന്നെ ഞാൻ സ്മിത ചേച്ചിയുടെ വീട്ടിലെത്തി, കോളിംഗ് ബെൽ അടിച്ചു. വാതിൽ തുറന്നത് ചേച്ചിയുടെ അമ്മായിയമ്മയാണ്, അതായത് രവിചന്ദ്രന്റെ അമ്മ.
“ആ വിഷ്ണു മോനോ. ഇരിക്ക്..ട്യൂഷന് വന്നതല്ലേ…അവൾ കുളിക്കാൻ പോയി ഇപ്പം വരും”
വീടിൻറെ ഉമ്മറപ്പടിയിലുള്ള ഒരു കസേരയിൽ ഞാനിരുന്നു. ഭിത്തിയിൽ കുറെ ഫോട്ടോകൾ തൂക്കിയിട്ടുണ്ട്. കൂട്ടത്തിൽ രവിചന്ദ്രന്റെയും സ്മിത ചേച്ചിയുടെയും കല്യാണ ഫോട്ടോ. രവിചന്ദ്രനോട് ദേഷ്യത്തിന് കുറവ് വന്നിട്ടില്ലെങ്കിലും ഒരർത്ഥത്തിൽ അയാൾ ഉള്ളതുകൊണ്ടാണ് സ്മിത ചേച്ചി ഈ നാട്ടിലേക്ക് വരാൻ കാരണമായത് ഇന്ന് ഞാൻ ഓർത്തു. ഞാൻ ഇരിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് കുറച്ചു സമയമായി.
“ആ വിഷ്ണു എത്തിയോ….” ഒടുവിൽ വാതിൽ പടിയിൽ ദേവി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ഞാൻ എണീറ്റു.
മുടിയിഴകൾ ഉണങ്ങിയിട്ടില്ല. ഒരു മാക്സി ആണ് ഇട്ടിരിക്കുന്നത്. ചേച്ചി ഇത്രയും അടുത്ത് കാണുന്നത് ആദ്യമായാണ്. എൻറെ ഹൃദയം പതിയെ പെരുമ്പറ കൊട്ടി തുടങ്ങി.
“വിഷ്ണു വരൂ…..നമുക്ക് മുകളിലത്തെ നിലയിലേക്ക് പോകാം അവിടെ ബാൽക്കണിയിൽ ക്ലാസ് എടുക്കുന്നതാണ് നല്ലത്…ഇവിടെ എപ്പോഴും പുറത്തുനിന്നുള്ള ആൾക്കാരൊക്കെ വരും…..”
ഞാൻ ചേച്ചിയെ പിന്തുടർന്നു. ചേച്ചി സ്റ്റെയർകെയ്സ് കയറിയപ്പോൾ, പതിഞ്ഞ താളത്തിൽ ചേച്ചിയുടെ പിൻഭാഗം ചലിക്കുന്നത് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. അവരുടെ വീടിൻറെ മുകളിലത്തെ നിലയിൽ ഞാൻ ആദ്യമായാണ് കയറുന്നത്. രവിചന്ദ്രൻറെയും സ്മിത ചേച്ചിയുടെയും മുറിയുടെ ഒരു വാതിൽ തുറക്കുന്നത് ബാൽക്കണിയിലേക്കാണ്. അവിടെ രണ്ട് കസേരയും ടീപോയും കിടക്കുന്നുണ്ട്. ചേച്ചി എന്നോട് ഇരിക്കാൻ പറഞ്ഞു. ക്ലാസ് തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഒരു കാര്യം ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. ചേച്ചി ഭയങ്കര സീരിയസ് ആണ്. ചിരിക്കുന്നത് വല്ലപ്പോഴും മാത്രമേ ഞാൻ കണ്ടിട്ടുള്ളൂ. പക്ഷേ എനിക്ക് ചിരി വേണ്ടല്ലോ, ആ പുഞ്ചിരി മാത്രം മതി ഒരു ദിവസം മുന്നോട്ടു കൊണ്ടുപോകാൻ.
കുറച്ചുദിവസത്തെ ട്യൂഷൻ ക്ലാസ് കൊണ്ട് എൻറെ ഭയം മാറി. ചേച്ചിയോട് ക്ലാസിലെ ചില തമാശകൾ പറയുന്നതിനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം എനിക്ക് കിട്ടിത്തുടങ്ങി. പക്ഷേ അതു മാത്രമേയുള്ളൂ. അവർ വളരെ ആവശ്യത്തിനു മാത്രമേ സംസാരിക്കൂ. ഞാൻ ചില തമാശ കാര്യങ്ങൾ പറയുമ്പോൾ ചുണ്ടിന്റെ കോണുകൊണ്ട് ഒന്നു മന്ദഹസിക്കും അത്രതന്നെ. കൂടുതൽ സമയവും ചേച്ചി പാഠഭാഗങ്ങൾ വിശദീകരിക്കും, നോട്ടുകൾ എനിക്ക് പറഞ്ഞു തരും. ചില ഹോംവർക്ക് തരും. അതൊക്കെ അടുത്ത ദിവസം ഒന്ന് ഓടിച്ചു നോക്കും. ഞാൻ എത്ര തെറ്റിച്ചാലും എന്നെ വഴക്ക് പറയില്ല.