ഖത്തർ ഓണം – 1
[ ഖത്തർ മല്ലു ]
ഇത് എന്റെ ആദ്യ കഥയാണ്.
എഴുതിത്തുടങ്ങുമ്പോൾ തന്നെ പറയട്ടെ—തെറ്റുകൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ ക്ഷമിക്കണം.
ചില കഥകൾ നമ്മൾ എഴുതുന്നതല്ല… ജീവിതം തന്നെ പതിയെ നമ്മുടെ കൈകളിലേക്ക് ഏൽപ്പിക്കുന്നതാണ്.
ചില പരിചയങ്ങൾ യാദൃശ്ചികമായി തുടങ്ങും. ചില നിമിഷങ്ങൾ നമ്മൾ മറക്കാൻ ശ്രമിച്ചാലും ഓർമ്മകൾ അവയെ വീണ്ടും വീണ്ടും തിരികെ കൊണ്ടുവരും.
ഇത് അത്തരമൊരു കഥയാണ്.
എന്റെ പേര് അഭിറാം. എല്ലാവരും എന്നെ അഭി എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്.
ഖത്തറിൽ ഒരു സിവിൽ എഞ്ചിനീയറായി ജോലി ചെയ്യുകയായിരുന്നു ഞാൻ. പ്രവാസജീവിതത്തിന്റെ പതിവ് തിരക്കുകൾക്കിടയിലും, നാട്ടിലെ ഓർമ്മകളും കുടുംബവും സുഹൃത്തുക്കളുമൊക്കെ മനസ്സിന്റെ ഏതോ കോണിൽ എപ്പോഴും ജീവിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
അങ്ങനെയിരിക്കെയാണ് ഒരു ദിവസം LinkedIn-ൽ ഒരു connection request വന്നത്.
പേര്—കീർത്തന.
പ്രൊഫൈൽ തുറന്ന് നോക്കി.
ഒരു സാധാരണ മലയാളി പെൺകുട്ടി. അധികം ചിന്തിക്കാതെ request accept ചെയ്തു.
അൽപസമയത്തിനകം message വന്നു.
Keerthana:
“Hi…”
ഞാൻ message കണ്ടെങ്കിലും ഉടനെ reply ചെയ്തില്ല.
അറിയാത്ത ഒരാളോട് പെട്ടെന്ന് സംസാരിക്കാൻ ചെറിയൊരു മടി. അതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ, പതിവ് മലയാളി ജാഡയും.
വൈകുന്നേരം കഴിഞ്ഞാണ് ഒടുവിൽ reply ചെയ്തത്.
അവൾ ഖത്തറിൽ ജോലി അന്വേഷിക്കുകയാണെന്ന് പറഞ്ഞു. എന്റെ പരിചയത്തിൽ ഒരു vacancy കിട്ടിയാൽ അറിയിക്കാമെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞു.
സംഭാഷണം അവിടെ അവസാനിക്കേണ്ടതായിരുന്നു.
പക്ഷേ എന്തോ തോന്നി.
ഞാൻ ചോദിച്ചു:
“നാട്ടിൽ എവിടെയാണ്?”
“തൃശൂർ. സർ?”
“മലപ്പുറം.”
പഠിച്ച കോളേജ് ചോദിച്ചു. വർഷം ചോദിച്ചു.
2016–2020.
ഞാൻ ചിരിച്ചു.
“അപ്പോൾ നമ്മൾ same year ആണല്ലോ.”
അവൾ വീണ്ടും vacancyയെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു.
“കണ്ടാൽ പറയണേ.”
“Okay.”
“👍”
അത്രയായിരുന്നു.
ഒരു ചെറിയ പരിചയം.
പക്ഷേ ജീവിതത്തിലെ ചില വലിയ കഥകൾ തുടങ്ങുന്നത് ഇത്രയും ചെറിയ വാക്കുകളിൽ നിന്നാണ്.
അടുത്ത ദിവസം എന്റെ ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ കമ്പനിയിൽ vacancy കണ്ടപ്പോൾ ആദ്യം ഓർമ്മ വന്നത് കീർത്തനയെയാണ്.
ഞാൻ അത് അവൾക്ക് അയച്ചു.
അവൾക്ക് ജോലി ലഭിച്ചു.
പിന്നെ നന്ദി പറയാൻ message.
ഞാൻ തമാശയായി പറഞ്ഞു:
“ഒരു treat വേണം.”
അവൾ ചിരിച്ചു.
“Salary കിട്ടിയിട്ട് തരാം.”
അവിടെ നിന്നാണ് LinkedIn-ലെ പരിചയം WhatsApp-ലേക്ക് മാറിയത്.
പിന്നെ phone calls.
ജോലി.
നാട്.
കോളേജ്.
പ്രവാസജീവിതം.
പതിയെ, അറിയാതെ, ഞങ്ങളുടെ സംഭാഷണങ്ങൾക്ക് ഒരു പ്രത്യേക അടുപ്പം വന്നു.
അവൾ വിവാഹിതയാണെന്ന കാര്യം എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ ആ സൗഹൃദത്തിന് ഒരു പരിധിയുണ്ടെന്ന് ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു.
എങ്കിലും ചില ബന്ധങ്ങൾക്ക് മനസ്സ് സ്വന്തം നിയമങ്ങളാണ് എഴുതുന്നത്.
അങ്ങനെയിരിക്കെയാണ് ഓണം എത്തിയത്.
ഖത്തറിൽ ഓണം വരുമ്പോഴാണ് നാടിന്റെ കുറവ് കൂടുതൽ മനസ്സിലാകുന്നത്.
പൂക്കളത്തിന്റെ മണം.
വീട്ടുമുറ്റം.
സദ്യയുടെ രുചി.
കൂട്ടുകാരുടെ ചിരി.
ചെണ്ടയുടെ ശബ്ദം.
ഇവിടെയെല്ലാം അതിന്റെ ഓർമ്മകൾ മാത്രം.
“ഓണത്തിന് എന്താ പരിപാടി?”
ഞാൻ ചോദിച്ചു.
“ഒന്നുമില്ല.”
അവൾ പറഞ്ഞു.
എനിക്കും പരിപാടികളൊന്നുമില്ലായിരുന്നു.
“എങ്കിൽ നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് ഓണം ആഘോഷിച്ചാലോ?”
ആദ്യം restaurant food order ചെയ്യാമെന്നായിരുന്നു തീരുമാനം.
പക്ഷേ ഓണം restaurant food കൊണ്ട് തീർക്കാൻ മനസ്സ് സമ്മതിച്ചില്ല.
“നമുക്ക് തന്നെ സദ്യ ഉണ്ടാക്കാം.”
അങ്ങനെ തീരുമാനിച്ചു.
തലേന്ന് ഞാൻ അവളുടെ ഫ്ലാറ്റിലെത്തി.
ബെൽ അടിച്ചു.
വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ മുന്നിൽ കീർത്തന.
വീട്ടിലെ ലളിതമായ വേഷം. അലസമായി കെട്ടിയ മുടി. മേക്കപ്പില്ലാത്ത മുഖം.
അവളെ അങ്ങനെ കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ ഒരു നിമിഷം മിണ്ടാതെ നിന്നുപോയി.
അവൾ എന്റെ നോട്ടം ശ്രദ്ധിച്ചു.
“എന്താടാ?”
ഞാൻ ചിരിച്ചു.
“ഒന്നുമില്ല.”
“വായിനോക്കി നിൽക്കാതെ അകത്തേക്ക് വാ.”
അവളുടെ പതിവ് തമാശ.
ഞാനും തിരിച്ചടിച്ചു.