എനിക്ക് കഴിയില്ല.
പിന്നീട് ഞങ്ങൾ സദ്യ കഴിച്ചു.
വാഴയിലയിൽ വിളമ്പിയ ചോറും കറികളും പായസവും.
പക്ഷേ ആ സദ്യയുടെ രുചിയേക്കാൾ കൂടുതൽ ഓർമ്മയിൽ നിന്നത് അവളുടെ കണ്ണുകളായിരുന്നു.
വൈകുന്നേരം ഞാൻ അവിടെ നിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോൾ അവൾ വാതിൽക്കൽ നിന്നു.
“Take care, അഭി.”
“നീയും.”
വാതിൽ പതുക്കെ അടഞ്ഞു.
ലിഫ്റ്റിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരേയൊരു ചിന്ത.
ചില മനുഷ്യർ ജീവിതത്തിൽ എത്തുന്നത് നമ്മളെ സന്തോഷിപ്പിക്കാനാണോ…
അതോ നമ്മളിൽ എന്നും മായാത്ത ഒരു ഓർമ്മയായി മാറാനാണോ?
എനിക്കറിയില്ല.
പക്ഷേ 2026-ലെ ആ ഓണം…
എന്റെ ജീവിതത്തിലെ മറ്റേതൊരു ഓണത്തെയും പോലെയായിരുന്നില്ല.
ആ ദിവസം ഞങ്ങൾ സദ്യ മാത്രമല്ല ഒരുക്കിയത്.
ഒരു ഓർമ്മയും ഒരുക്കി.
കാലം എത്ര കഴിഞ്ഞാലും മായാത്ത ഒരു ഓർമ്മ.
ചില ഓർമ്മകൾക്ക് പൂക്കളുടെ മണമുണ്ടാകും.
ചിലതിന് സദ്യയുടെ രുചിയും.
ചിലതിന് ഒരു ചുംബനത്തിന്റെ ചൂടും.
എന്റെ ആ ഓണത്തിന്…
ഇവ മൂന്നും ഉണ്ടായിരുന്നു.