ആ ചെറിയ കളിയാക്കലുകൾക്കിടയിൽ തന്നെ അന്തരീക്ഷം പഴയ സൗഹൃദത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുപോയി.
രാഹുൽ പുറത്തായിരുന്നു.
കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ് അവനും വന്നു.
അന്ന് രാത്രി പച്ചക്കറി അരിയലും പാട്ടും ചിരിയും തമാശയും കൊണ്ട് കടന്നുപോയി.
പ്രവാസജീവിതത്തിലെ സാധാരണ ദിവസങ്ങളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായൊരു രാത്രി.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ രാഹുലിന് അടിയന്തരമായി ജോലിക്ക് പോകേണ്ടിവന്നു.
അവൻ പോയതോടെ വീട്ടിൽ പെട്ടെന്ന് നിശ്ശബ്ദത നിറഞ്ഞു.
ഞാനും കീർത്തനയും മാത്രം.
“സദ്യ ഉണ്ടാക്കണ്ടേ?”
അവൾ ചോദിച്ചു.
“ഉണ്ടാക്കണം.”
ഞങ്ങൾ അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി.
ചെറിയ അടുക്കളയിൽ രണ്ടുപേർ.
ഒരാൾ പച്ചക്കറി അരിയുന്നു.
മറ്റൊരാൾ തേങ്ങ ചിരണ്ടുന്നു.
ഇടയ്ക്കിടെ കൈകൾ അറിയാതെ തമ്മിൽ തൊടുന്നു.
കണ്ണുകൾ
കൂട്ടിമുട്ടുന്നു.
പിന്നെ ഇരുവരും ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലെന്ന പോലെ തിരിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു.
പക്ഷേ ആ നിമിഷങ്ങൾ സാധാരണ നിമിഷങ്ങളായിരുന്നില്ല.
ചില സ്പർശങ്ങൾക്ക് ശബ്ദമില്ല.
എങ്കിലും അവ മനസ്സിൽ വലിയ ശബ്ദമുണ്ടാക്കും.
സദ്യ തയ്യാറായപ്പോൾ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഫ്രഷാകാൻ പോയി.
കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ് കീർത്തന തിരികെ വന്നു.
സെറ്റ് സാരി.
ഇരുണ്ട നീല ബ്ലൗസ്.
മുടിയിൽ ചെറിയൊരു പൂവ്.
ഞാൻ അവളെ നോക്കി നിന്നുപോയി.
അവൾ ചിരിച്ചു.
“ഇപ്പോഴും വായിനോട്ടം തന്നെയാണോ?”
“ഇന്ന് ഓണം അല്ലേ…”
“അതുകൊണ്ട്?”
“ഇന്ന് നീ കുറച്ച് അധികം സുന്ദരിയാണ്.”
അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
വെറും ഒരു പുഞ്ചിരി.
ആ പുഞ്ചിരി എന്റെ മനസ്സിൽ എവിടെയോ പതിഞ്ഞു.
ഞങ്ങൾ ഫോട്ടോകൾ എടുത്തു.
ഒരുമിച്ച്.
വേർതിരിച്ച്.
പിന്നെ ആ ചിത്രങ്ങൾ നോക്കി ഇരുന്നു.
ഒരു ചിത്രത്തിൽ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും വളരെ അടുത്തുനിന്നിരുന്നു.
ഞാൻ തമാശയായി പറഞ്ഞു:
“നിന്നെ ഞാൻ നേരത്തെ കണ്ടിരുന്നെങ്കിൽ…”
അവൾ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
“എന്ത്?”
“ഒരുപക്ഷേ നിന്നെ ഞാൻ കെട്ടിയേനെ.”
ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞ വാക്കായിരുന്നു.
പക്ഷേ അവൾ ചിരിച്ചില്ല.
കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“ഞാനും ചിലപ്പോൾ അങ്ങനെ ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ട്.”
ആ വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ സമയം നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി.
ഞങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ കോർത്തു.
ആ കണ്ണുകളിൽ സൗഹൃദം മാത്രമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
വർഷങ്ങളായി പറയാതെ കിടന്നിരുന്ന എന്തോ ഒന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഞാൻ പതുക്കെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി.
അവൾ പിന്നോട്ടുപോയില്ല.
ഒരു നിമിഷം.
വെറും ഒരു നിമിഷം.
പിന്നെ ഞങ്ങൾ പരസ്പരം ചേർന്നു.
ആദ്യ ചുംബനം വളരെ ചെറുതായിരുന്നു.
പക്ഷേ അതിന്റെ പിന്നാലെ വന്ന നിശ്ശബ്ദതയ്ക്ക് വലിയ നീളമുണ്ടായിരുന്നു.
ഞങ്ങൾ വീണ്ടും അടുത്തു.
ഈ പ്രാവശ്യം ചുംബനത്തിൽ സംശയത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ വികാരമുണ്ടായിരുന്നു.
കൈകൾ തമ്മിൽ ചേർന്നു.
ശ്വാസത്തിന്റെ താളം മാറി.
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഞാൻ നോക്കി.
എന്റെ കണ്ണുകളിൽ അവൾ എന്താണ് കണ്ടതെന്ന് എനിക്കറിയില്ല.
പക്ഷേ അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
ആ നിമിഷം ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും മറന്നത് ലോകത്തെ മാത്രമല്ല…
നമ്മൾ ആരാണെന്നും.
എന്താണ് ശരിയെന്നും തെറ്റെന്നും.
പുറത്ത് ഓണത്തിന്റെ പാട്ട് പതുക്കെ കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അകത്ത് ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പുകൾ മാത്രം.
ഒരു നിമിഷം അവൾ എന്നിൽ നിന്ന് അകന്നു.
“അഭി…”
“മ്മ്?”
അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
എന്റെ കൈ പിടിച്ചു.
വീണ്ടും അടുത്തേക്ക് വന്നു.
ആ സ്പർശത്തിൽ പറഞ്ഞ വാക്കുകളേക്കാൾ കൂടുതൽ അർത്ഥമുണ്ടായിരുന്നു.
ആ ദിവസം ഞങ്ങൾ പങ്കിട്ടത് വെറും ഒരു ചുംബനമല്ലായിരുന്നു.
ഒരുപാട് നാളായി അടക്കി വച്ചിരുന്ന വികാരങ്ങളുടെ ഒരു പൊട്ടിത്തെറിയായിരുന്നു.
പക്ഷേ അതിനൊപ്പം തന്നെ ഒരു കുറ്റബോധവും മനസ്സിന്റെ ഏതോ കോണിൽ ജനിച്ചിരുന്നു.
ഞങ്ങൾ നിശ്ശബ്ദമായി ഇരുന്നു.
കുറച്ച് നേരം കഴിഞ്ഞ് അവൾ പറഞ്ഞു:
“ഇത് മറക്കാൻ കഴിയുമോ?”
ഞാൻ അവളെ നോക്കി.
“ശ്രമിക്കാം.”
അവൾ ചിരിച്ചു.
“നിനക്ക് കഴിയുമോ?”
ഞാൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
കാരണം ആ ചോദ്യത്തിന്റെ ഉത്തരം എനിക്ക് അപ്പോഴേക്കും അറിയാമായിരുന്നു.