ജോ: “എനിക്ക് പേടിയായിരുന്നു വിജി. വിജി എന്നെ എങ്ങനെ കാണുമെന്ന് ഓർത്ത്…”
വിജി: (അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ആഴത്തിൽ നോക്കി) “നീ എന്നെ ഒരു ഡോക്ടറായും ചേച്ചിയായും മാത്രമാണോ കാണുന്നത് ജോ? നിന്റെ ഉള്ളിലെ ആ ആഗ്രഹം എനിക്ക് മനസ്സിലാകില്ല എന്ന് കരുതിയോ?
ഈ അടച്ചുപൂട്ടപ്പെട്ട വീട്ടിൽ നമ്മൾ രണ്ടുപേരും മാത്രമുള്ളപ്പോൾ, നീ എന്തിനാണ് നിന്റെ വികാരങ്ങളെ ഇങ്ങനെ പൂട്ടിയിടുന്നത്?”
വിജിയുടെ വാക്കുകൾ ഒരു മന്ത്രം പോലെ ജോയെ കീഴ്പ്പെടുത്തി. അവളുടെ പക്വതയാർന്ന സംസാരം അവനെ അവളിലേക്ക് കൂടുതൽ അടുപ്പിച്ചു.
വിജി: “എനിക്കും ഒരു തുണ വേണം ജോ. നിന്റെ ഈ കരുത്തുള്ള കൈകൾ എന്നെ പൊതിഞ്ഞു പിടിക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ട്. ഇനി നമ്മൾക്കിടയിൽ മറകളൊന്നും വേണ്ട.”
അവൾ പതുക്കെ ജോയെ തന്നിലേക്ക് വലിച്ചടുത്തു. ജോയുടെ നിയന്ത്രണങ്ങൾ ഓരോന്നായി അഴിഞ്ഞു വീണു. അവൻ വിജിയുടെ കഴുത്തിടുക്കിലേക്ക് മുഖം അമർത്തി. അവളുടെ പെർഫ്യൂമിന്റെയും ഉടലിന്റെയും ഗന്ധം അവനെ ഉന്മത്തനാക്കി. വിജി അവനെ മുറുകെ പുണർന്നു.
ആ വലിയ തറവാട് വീടിന്റെ മുകളിലത്തെ മുറിയിൽ, ലോകം മറന്നുകൊണ്ട് അവർ പരസ്പരം കെട്ടുപുണർന്നു കിടന്നു. പ്രായവും ബന്ധങ്ങളും നിയമങ്ങളും ആ ആലിംഗനത്തിൽ അപ്രസക്തമായി.
രണ്ട് ശരീരങ്ങൾ ഒന്നായി മാറുമ്പോഴും അവരുടെ മനസ്സുകളിൽ പ്രണയത്തിന്റെ തീവ്രമായ തരംഗങ്ങൾ അലയടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ രാത്രി അവർക്കിടയിലെ നിഷിദ്ധമായ എല്ലാ അതിരുകളും മാഞ്ഞുപോയി.
ആ രാത്രിക്ക് ശേഷം അവരുടെ ബന്ധം കേവലം വൈകാരികതയ്ക്കപ്പുറം ആഴത്തിലുള്ള ഒരു അർപ്പണമായി മാറി. വീടിന്റെ ഓരോ കോണിലും അവരുടെ പ്രണയത്തിന്റെ നിഴലുകൾ പതിഞ്ഞു. ഒളിപ്പിച്ചു വെക്കേണ്ട ഒന്നല്ല, മറിച്ച് തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാകേണ്ട ഒന്നാണ് ഈ ബന്ധമെന്ന് ജോ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
മഴ പെയ്തു തോർന്ന ഒരു സായാഹ്നത്തിൽ, തറവാടിന്റെ മുകളിലത്തെ ബാൽക്കണിയിൽ വിജിയുടെ തോളിൽ കൈചേർത്ത് നിൽക്കുകയായിരുന്നു ജോ. ആകാശത്ത് തെളിഞ്ഞ അസ്തമയ സൂര്യന്റെ ചുവപ്പ് വിജിയുടെ മുഖത്ത് പ്രതിഫലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ജോ: “വിജി… എനിക്കിനി നിന്നെ പിരിഞ്ഞു കഴിയാൻ കഴിയില്ല. ലോക്ക്ഡൗൺ തീരാറായി. ചാച്ചനും അമ്മയും തിരിച്ചുവരും. നീ തിരികെ ബാംഗ്ലൂരിലേക്ക് പോകും. അത് ചിന്തിക്കാൻ പോലും എനിക്ക് വയ്യ.”
വിജി അവനെ സങ്കടത്തോടെ നോക്കി. അവൾക്കും ആ വേർപിരിയൽ അസാധ്യമായിരുന്നു. “ജോ… നമ്മൾ തമ്മിലുള്ള പ്രായവ്യത്യാസം, സമൂഹം, വീട്ടുകാർ… ഇതെല്ലാം നിനക്കറിയാമല്ലോ?”
ജോ അവളുടെ കൈകൾ മുറുകെ പിടിച്ചു. അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ മുന്നിൽ മുട്ടുകുത്തി ഇരുന്നു. ആ പ്രവർത്തിയിൽ ഒരു പുരുഷന്റെ ദൃഢനിശ്ചയവും പ്രണയത്തിന്റെ ആഴവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ജോ: “വിജി, നീ എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്നത് ഒരു യാദൃശ്ചികതയായിരിക്കാം, പക്ഷേ നിന്നെ നിലനിർത്തുന്നത് എന്റെ തീരുമാനമാണ്. നീ എന്റെ കൂടെയുണ്ടെങ്കിൽ ഏത് പ്രതിസന്ധിയെയും നേരിടാൻ എനിക്ക് കരുത്തുണ്ട്.
നമുക്ക് വിവാഹം കഴിച്ചുകൂടെ? ലോകം എന്ത് പറഞ്ഞാലും എനിക്ക് നിന്നെ വേണം. നീ എന്റെ ഭാര്യയായി, ഈ വീട്ടിൽ എന്നും ഉണ്ടാകണം.”
വിജിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. ഒരു ദാമ്പത്യത്തിന്റെ തകർച്ചയിൽ നിന്ന് തളർന്നു പോയ തനിക്ക്, ഈ 25-കാരൻ നൽകുന്ന സ്നേഹവും സുരക്ഷിതത്വവും അവൾക്ക് വിശ്വസിക്കാനായില്ല. അവൾ അവനെ മെല്ലെ എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു.
വിജി: “ജോ… നീ ശരിക്കും ആലോചിച്ചിട്ടാണോ ഇത് പറയുന്നത്? നിന്റെ ജീവിതം എനിക്ക് തന്നാൽ നിനക്ക് ഒരുപാട് നഷ്ടങ്ങൾ സഹിക്കേണ്ടി വരും.”
ജോ: “നിന്നെ നഷ്ടപ്പെടുന്നതിനേക്കാൾ വലിയൊരു നഷ്ടം എനിക്ക് വരാനില്ല വിജി. നീ എനിക്ക് സമ്മതം തരുക മാത്രം ചെയ്താൽ മതി.”
വിജി മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. പകരം അവനെ മുറുകെ പുണർന്നു. ആ ആലിംഗനത്തിൽ അവളുടെ സമ്മതം ഉണ്ടായിരുന്നു. പ്രായത്തിന്റെ കണക്കുകൾക്കും സമൂഹത്തിന്റെ നിയമങ്ങൾക്കും അപ്പുറം, പ്രണയം അവിടെ വിജയിക്കുകയായിരുന്നു.