താൻ പോകുന്നത് തന്നെ അവൾക്ക് വേണ്ടിയാണെന്ന് അവർ അറിഞ്ഞില്ല.
യാത്രയ്ക്കുള്ള തയ്യാറെടുപ്പുകൾ ജോ വേഗത്തിലാക്കി. തന്റെ ബാഗുകൾ പാക്ക് ചെയ്യുമ്പോൾ അവൻ ഓരോന്നിലും വിജിയുടെ ഗന്ധം തിരഞ്ഞു. പഴയതുപോലെ തറവാടിന്റെ ഇടനാഴികളിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ ക്വാറന്റൈൻ കാലത്തെ ആ രഹസ്യ നിമിഷങ്ങൾ അവന്റെ ഓർമ്മകളിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു.
യാത്ര പുറപ്പെടുന്ന ദിവസം അമ്മ അവന്റെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു. ചാച്ചൻ കൈയ്യിൽ കുറച്ച് പണം വെച്ച് നൽകി. അവരോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് കാറിൽ കയറുമ്പോൾ ജോയുടെ മനസ്സ് ബാംഗ്ലൂരിലെ ആ ഫ്ലാറ്റിലായിരുന്നു.
ട്രെയിൻ കമ്പാർട്ട്മെന്റിലിരുന്ന് അവൻ വിജിക്ക് സന്ദേശമയച്ചു: “ഞാൻ വരികയാണ് വിജി… ഇനി ഒരിക്കലും നിന്നെ വിട്ടുപോകാത്ത വിധം. നമ്മുടെ പുതിയ ജീവിതത്തിലേക്ക്…”
മറുപടിയായി വിജി ഒരു ഹൃദയത്തിന്റെ ചിഹ്നത്തോടൊപ്പം അയച്ചു: “നിനക്കായി ഞാൻ കാത്തിരിക്കുന്നു ജോ. ഈ നഗരം ഇനി നമ്മുടേതാണ്.”
ബാംഗ്ലൂർ സിറ്റിയുടെ ആവേശം നിറഞ്ഞ തിരക്കുകളിലേക്ക് ജോ വന്നിറങ്ങി. റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലെ ജനക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ അവന്റെ കണ്ണുകൾ തിരഞ്ഞത് ഒരേയൊരു മുഖമായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന്, ദൂരെ നിന്ന് കൈവീശിക്കാണിക്കുന്ന വിജിയെ അവൻ കണ്ടു.
നാട്ടിൽ കണ്ട ആ മലയാളിത്തനിമയുള്ള പെൺകുട്ടിയായിരുന്നില്ല അവൾ ഇപ്പോൾ. മുട്ടിന് താഴെ വരെ നിൽക്കുന്ന ഒരു സ്റ്റൈലിഷ് വൺപീസ് ഡ്രസ്സും, അഴിച്ചിട്ട മുടിയും, കണ്ണിന് ഇണങ്ങുന്ന കൂളിംഗ് ഗ്ലാസും ധരിച്ച വിജി ഒരു യഥാർത്ഥ ബാംഗ്ലൂർ ഡോക്ടറെപ്പോലെ അതിസുന്ദരിയായിരുന്നു. അവളുടെ ആ പുതിയ ലുക്ക് കണ്ട് ജോ ഒരു നിമിഷം അമ്പരന്നു നിന്നുപോയി.
അവന്റെ അരികിലേക്ക് ഓടിയെത്തിയ വിജി, ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തെ മറന്ന് അവനെ ഗാഢമായി ആലിംഗനം ചെയ്തു. മാസങ്ങളായുള്ള വിരഹത്തിന്റെ ചൂട് ആ കെട്ടിപ്പിടുത്തത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.
“സ്വാഗതം ജോ… നിന്റെ സ്വന്തം നഗരത്തിലേക്ക്,” അവൾ അവന്റെ കാതുകളിൽ മന്ത്രിച്ചു.
സ്റ്റേഷന് പുറത്ത് പാർക്ക് ചെയ്തിരുന്ന അവളുടെ സ്കൂട്ടിക്ക് അരികിലേക്ക് അവർ നടന്നു. ബാഗുകൾ സ്കൂട്ടിയുടെ മുന്നിൽ ഒതുക്കി വെച്ച് വിജി ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലിരുന്നു. ജോ പുറകിലും.
“പിടിച്ചിരുന്നോ… ഇവിടുത്തെ ട്രാഫിക് നാട്ടിലെ പോലെയല്ല,” ചിരിച്ചുകൊണ്ട് വിജി പറഞ്ഞു.
ജോ അവളുടെ അരക്കെട്ടിലൂടെ കൈകൾ ചുറ്റി അവളെ തന്നോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. സ്കൂട്ടി ബാംഗ്ലൂരിലെ ഫ്ലൈഓവറുകളിലൂടെയും തിരക്കേറിയ തെരുവുകളിലൂടെയും പാഞ്ഞു. താൻ സ്വപ്നം കണ്ട ആ സുരക്ഷിതത്വത്തിലേക്കും പ്രണയത്തിലേക്കുമാണ് ഈ യാത്രയെന്ന് ജോയ്ക്ക് തോന്നി. അവളുടെ മുടിയിഴകൾ കാറ്റിൽ പറന്ന് അവന്റെ മുഖത്ത് തഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
അരമണിക്കൂറിനുള്ളിൽ അവർ വിജിയുടെ ഫ്ലാറ്റിലെത്തി. നഗരത്തിന്റെ ബഹളങ്ങളിൽ നിന്ന് മാറി നിൽക്കുന്ന സമാധാനമുള്ള ഒരിടം. ലിഫ്റ്റിൽ കയറുമ്പോഴും അവർ പരസ്പരം നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.
ഫ്ലാറ്റിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറിയതും വിജി വാതിൽ ലോക്ക് ചെയ്തു. ആ നിമിഷം അവർ രണ്ടുപേരും തിരിച്ചറിഞ്ഞു; ഇനി ഒളിച്ചുനോക്കലുകളോ ഭയമോ വേണ്ട. ഈ നാലു ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ അവർക്ക് അവരുടേതായ ഒരു ലോകമുണ്ട്.
വിജി തന്റെ ബാഗ് സോഫയിലേക്ക് എറിഞ്ഞ് ജോയുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞു. “ഇനി പറ ജോ… ചാച്ചനും അമ്മയും അറിഞ്ഞാൽ എന്ത് ചെയ്യും? നമ്മൾ ഇവിടെ ഇങ്ങനെ ഒന്നിച്ചു കഴിയുന്നത്?”
ബാംഗ്ലൂരിലെ ആ മനോഹരമായ ഫ്ലാറ്റിൽ വിജിയുടെ സാമീപ്യത്തിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് നാട്ടിൽ നിന്നും ചാച്ചന്റെ വിളി വന്നത്. ഫോൺ സ്ക്രീനിൽ ചാച്ചന്റെ പേര് തെളിഞ്ഞപ്പോൾ ജോ വിജിയെ ഒന്ന് നോക്കി. അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തലയാട്ടി.
ജോ: “ഹലോ ചാച്ചാ, ഞാൻ എത്തി. വിജി ചേച്ചി സ്റ്റേഷനിൽ വന്നിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ചേച്ചിയുടെ ഫ്ലാറ്റിലാണ് ഉള്ളത്.”
ചാച്ചൻ: “അവിടെ എത്തിയോ മോനേ? താമസം എവിടെയാ ശരിയാക്കിയത്? വല്ല ഹോസ്റ്റലിലും നോക്കിയോ?”
ജോ: “ചാച്ചാ, ഇപ്പോൾ ഇവിടെ നല്ല റൂമുകൾ ഒന്നും കിട്ടാനില്ല. എല്ലാം വലിയ അഡ്വാൻസ് ചോദിക്കുന്നു. തൽക്കാലം വിജി ചേച്ചി പറഞ്ഞു ഇവിടെത്തന്നെ നിന്നോളാൻ. ഇവിടെ ഒരു അധികം റൂമുണ്ട്. ജോലിയിൽ ഒന്ന് സെറ്റിൽ ആകുന്നത് വരെ ഇവിടെ നിൽക്കാം എന്ന് വിചാരിക്കുന്നു.”