ഫോണിന്റെ അപ്പുറത്ത് അല്പനേരം നിശബ്ദതയായിരുന്നു. പിന്നീട് ചാച്ചന്റെ ആശ്വാസം നിറഞ്ഞ ശബ്ദം കേട്ടു.
ചാച്ചൻ: “അത് നല്ല കാര്യമായി മോനേ. വിജി അവിടെ ഉള്ളത് നമുക്ക് ഒരു ധൈര്യമാണ്. ഒറ്റയ്ക്ക് എവിടെയെങ്കിലും പോയി നിൽക്കുന്നതിലും നല്ലത് പരിചിതമായ ഒരിടത്ത് നിൽക്കുന്നതാണ്. അമ്മയ്ക്കും ഇപ്പോൾ സമാധാനമായി. വിജി മോളോട് ഒന്ന് സംസാരിക്കണോ?”
ജോ ഫോൺ വിജിക്ക് നൽകി. അവൾ വളരെ പക്വതയോടെയും സ്നേഹത്തോടെയും അവരോട് സംസാരിച്ചു.
വിജി: “പേടിക്കേണ്ട ചാച്ചാ, ജോ ഇവിടെ സുരക്ഷിതനാണ്. അവന് ഓഫീസിൽ പോകാൻ ഇവിടുന്ന് എളുപ്പമാണ്. ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം എല്ലാം.”
ഫോൺ വെച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവർ രണ്ടുപേരും പരസ്പരം നോക്കി. വലിയൊരു കള്ളം പറഞ്ഞതിന്റെ ചെറിയൊരു കുറ്റബോധം ഉണ്ടായെങ്കിലും, തങ്ങളുടെ പ്രണയം സംരക്ഷിക്കാൻ അത് ആവശ്യമാണെന്ന് അവർക്കറിയാമായിരുന്നു.
“ചാച്ചനും അമ്മയ്ക്കും എന്നെ എത്ര വിശ്വാസമാണല്ലേ?” വിജി ആത്മഗതം പോലെ പറഞ്ഞു.
ജോ അവളെ പുറകിലൂടെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. “അവർക്ക് നിന്നെ വിശ്വാസമാണ് വിജി, ആ വിശ്വാസം നമ്മൾ തകർക്കില്ല. നമ്മൾ ഒന്നിച്ചു ജീവിക്കുന്നത് അവരെ വേദനിപ്പിക്കാനല്ല, മറിച്ച് നമുക്ക് ജീവിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ്. വൈകാതെ തന്നെ നമ്മൾ സത്യം അവരോട് പറയും.”
ആ രാത്രി ബാംഗ്ലൂർ നഗരത്തിന്റെ മനോഹാരിത ആസ്വദിച്ച് അവർ ആ ബാൽക്കണിയിൽ നിന്നു.
വിജി ഹോസ്പിറ്റലിലെ ഡ്യൂട്ടിക്കായി ഇറങ്ങാൻ തയ്യാറെടുത്തു. ജോ ഫ്രഷ് ആകാനായി ബാത്റൂമിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ, അവൾ പുറത്തുനിന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: “ജോ, ഞാൻ പോവുകയാണ്. ഫ്രിഡ്ജിൽ ഭക്ഷണമുണ്ട്, ചൂടാക്കി കഴിക്കണം. പേടിക്കണ്ട, ഞാൻ രാത്രി വരാം.”
ബാത്റൂമിലെ ഷവറിന് താഴെ നിൽക്കുമ്പോൾ ജോയുടെ മനസ്സിൽ ആ ഫ്ലാറ്റിലെ ഓരോ കോണും വിജിയുടെ സാന്നിധ്യം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞുനിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവൻ കുളി കഴിഞ്ഞ് പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ ഫ്ലാറ്റ് വല്ലാത്തൊരു നിശബ്ദതയിലായിരുന്നു. ബാംഗ്ലൂർ നഗരത്തിന്റെ ബഹളങ്ങൾ പുറത്ത് മുഴങ്ങുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ഈ നാലു ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ വിജിയുടെ അഭാവം അവനെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥനാക്കി.
നാട്ടിൽ തന്റെ വലിയ വീട്ടിൽ കഴിഞ്ഞിരുന്ന ജോയ്ക്ക്, ഈ പുതിയ നഗരത്തിലെ ഒറ്റപ്പെട്ട ജീവിതം ആദ്യമൊന്ന് ഭയപ്പെടുത്തി. അവൻ ഓരോ മുറിയിലൂടെയും വെറുതെ നടന്നു. അവളുടെ ഡ്രസ്സിംഗ് ടേബിളിൽ ചിതറിക്കിടക്കുന്ന പെർഫ്യൂം കുപ്പികൾ, ലിപ്സ്റ്റിക്, അവളുടെ ഏപ്രൺ… എല്ലാറ്റിലും വിജിയുടെ മണമായിരുന്നു. അവൻ അവളുടെ ഒരു ചുരിദാർ എടുത്ത് നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു.
വിജി പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആ ഫ്ലാറ്റ് മുഴുവൻ ജോയുടേത് മാത്രമായി മാറി. അവളുടെ ഓരോ മുറിയിലും പടർന്നുനിൽക്കുന്ന അവളുടെ ഗന്ധം അവനെ വല്ലാതെ ആകാൻക്ഷാഭരിതനാക്കി. അറിയാതെ തന്നെ അവൻ അവളുടെ കിടപ്പറയിലേക്ക് നടന്നു.
നാട്ടിലെ തറവാട് വീട്ടിൽ വെച്ച് കണ്ട വിജിയല്ല, മറിച്ച് ബാംഗ്ലൂരിലെ ഈ ആധുനിക നഗരത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന സ്വതന്ത്രയായ ഒരു സ്ത്രീയുടെ ലോകമായിരുന്നു ആ മുറി.
ജിജ്ഞാസയോടെ അവൻ അവളുടെ അലമാര പതുക്കെ തുറന്നു. വസ്ത്രങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചതുപോലെ ചില പുസ്തകങ്ങൾ അവന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. അവ എടുത്തു നോക്കിയ ജോ അത്ഭുതപ്പെട്ടുപോയി.
ഉടൽ സൗന്ദര്യത്തെക്കുറിച്ചും, പുരുഷ-സ്ത്രീ ബന്ധങ്ങളിലെ നിഗൂഢമായ വൈകാരികതയെക്കുറിച്ചും വിവരിക്കുന്ന ചിത്രങ്ങൾ നിറഞ്ഞ പുസ്തകങ്ങളായിരുന്നു അവ. നാട്ടിലെ ഭക്തിയും അച്ചടക്കവുമുള്ള ഒരു ക്രിസ്ത്യൻ കുടുംബത്തിലെ പെൺകുട്ടിയിൽ നിന്ന് അവൻ ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ഒന്നായിരുന്നു അത്.
അലമാരയുടെ ഉള്ളിലെ ഒരു ചെറിയ അറ തുറന്നപ്പോൾ ജോ ശരിക്കും സ്തംഭിച്ചുപോയി. സ്ത്രീകളുടെ ഏകാന്തതകളിൽ തുണയാകുന്ന പലതരം കൃത്രിമ ഉപകരണങ്ങളും ആ കൗതുകം ജോയെ കൂടുതൽ നിഗൂഢമായ ഇടങ്ങളിലേക്ക് നയിച്ചു.
മുറിയിലെ ഓരോ വസ്തുവും വിജിയുടെ മറ്റൊരു മുഖം അവന് വെളിപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ആകസ്മികമായാണ് കട്ടിലിനടിയിൽ അല്പം നീക്കി വെച്ചിരുന്ന മനോഹരമായ ഒരു തുകൽപ്പെട്ടി അവന്റെ കണ്ണിൽപ്പെട്ടത്. അത് പുറത്തെടുത്ത് തുറന്ന ജോ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ അമ്പരന്നുപോയി.