അവൻ എഴുന്നേറ്റു. കണ്ണുകൾ അത്ഭുതത്തോടെ.
അവൻ അഭയം തേടിയത് ഒരു കൊടുങ്കാറ്റിൽ നിന്നായിരുന്നു.
അവൻ കണ്ടെത്തിയത് മരിക്കാത്ത ഒരു കഥയുടെ തുടക്കമാണ്.
ചെറിയ എണ്ണവിളക്ക് മേശപ്പുറത്ത് നേരിയ വെളിച്ചം വീശി, ചെറിയ മുറിയിൽ നീണ്ട നിഴലുകൾ വീഴ്ത്തി. പുറത്ത് മഴ പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു, മഴത്തുള്ളികൾ ഓടിട്ട മേൽക്കൂരയിൽ തുടർച്ചയായി വീണുകൊണ്ടിരുന്നു. അർജുൻ മടിയിൽ കാൽ മടക്കി ഇരുന്നു, ഹൃദയമിടിപ്പ് സാധാരണയേക്കാൾ വേഗത്തിലായിരുന്നു.
അവന്റെ മുന്നിൽ പഴയ തറവാടിന്റെ അവശേഷിപ്പുകളിൽ നിന്ന് കണ്ടെത്തിയ പഴയ താളിയോല പുസ്തകം കിടന്നു.
അവൻ ഒരു മണിക്കൂറോളം അതിനെ നോക്കി നിന്നു, തൊടാൻ പേടിയായിരുന്നു. താളുകൾ പഴയതും പൊട്ടിപ്പോകുന്നതും മണ്ണിന്റെയും കാലത്തിന്റെയും മണമുള്ളതുമായിരുന്നു. ചില അരികുകൾ കത്തിനശിച്ചിരുന്നു, ഒരിക്കൽ തീയിൽ ഇട്ട് അവസാന നിമിഷം പുറത്തെടുത്തതുപോലെ.
ഒടുവിൽ അവൻ ആഴത്തിൽ ശ്വസിച്ച്, ശ്രദ്ധയോടെ ആദ്യത്തെ താൾ തുറന്നു.
വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചം അവിടെ വരച്ച ചിത്രത്തിൽ വീണു.
അർജുന്റെ ശ്വാസം നെഞ്ചിൽ തടഞ്ഞു.
അത് ഒരു സ്ത്രീയായിരുന്നു.
അവൾ ഒരു വലിയ തറവാടിന്റെ ഉള്ള മുറ്റത്ത് നിന്നു. അവൾക്ക് ഏകദേശം 50 വയസ്സ് പ്രായമുണ്ടായിരുന്നു. കട്ടിയുള്ള കറുത്ത മുടി പുറകിലേക്ക് വീണിരുന്നു, പുതിയ മുല്ലപ്പൂ അതിൽ കോർത്തിരുന്നു. അവളുടെ തൊലി വെളുത്തതും വിളക്കിന്റെ സ്വർണ്ണ വെളിച്ചത്തിൽ തിളങ്ങുന്നതുമായിരുന്നു.
അവൾക്ക് നിറഞ്ഞ ശരീരമായിരുന്നു — വലിയ മുലകൾ, മൃദുവായ വയറ്, വീതിയുള്ള ഇടുപ്പ്, കനത്ത തുടകൾ. അവൾ ക്രീം നിറത്തിലുള്ള സെറ്റ് മുണ്ട് ധരിച്ചിരുന്നു, അതിൽ ആഴത്തിലുള്ള സ്വർണ്ണ അതിർത്തി ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു തോൾ അല്പം താഴേക്ക് വീണ്, കഴുത്തിന്റെയും തോളിന്റെയും മനോഹരമായ വളവ് കാണിച്ചു.
പക്ഷേ അവളുടെ മുഖഭാവമായിരുന്നു അർജുനെ പൂർണ്ണമായി നിശ്ചലമാക്കിയത്.
അവൾ തന്റെ മുന്നിൽ മുട്ടുകുത്തി നിന്ന യുവാവിനെ നോക്കി നിന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ മൂർച്ചയുള്ളതും ശക്തമായതുമായിരുന്നു, പക്ഷേ അതിൽ ഒരു വിചിത്രമായ മൃദുത്വവും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു കൈ യുവാവിന്റെ തലയിൽ മൃദുവായി വെച്ചിരുന്നു.
അവൾ ഒരു രാജ്ഞിയെപ്പോലെ തോന്നി — ഒടുവിൽ ആരെയെങ്കിലും അടുത്ത് വിടാൻ തീരുമാനിച്ച ഒരു രാജ്ഞി, പക്ഷേ അത് അവളുടെ നിബന്ധനകൾ പ്രകാരം മാത്രം.
ചിത്രത്തിന് താഴെ, മങ്ങിയ അക്ഷരങ്ങളിൽ എഴുതിയിരുന്നു:
“പദ്മാവതി — ആദ്യത്തെ ചിത്രം”
കിഴക്കേടത്ത് തറവാട്, 1560
അർജുൻ അടുത്ത് ചായ്ന്നു. തലക്കെട്ടിന് താഴെ, കഥ തുടങ്ങി — വ്യക്തമായ മൂന്നാം പുരുഷ ദൃഷ്ടികോണത്തിൽ ആയിരുന്ന കഥ:
തുടരും…
അധ്യായം 2: ആദ്യത്തെ ചിത്രം
സൂര്യാസ്തമയത്തിന് ശേഷം ഉടൻ തന്നെ കത്ത് എത്തി. കിഴക്കേടത്ത് തറവാട്ടിൽ നിന്നുള്ള ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ ദാസൻ ആണ് അത് കൊണ്ടുവന്നത്. ഒരു താളിയോലയിൽ മനോഹരമായ അക്ഷരങ്ങളിൽ എഴുതിയിരുന്നു. ചുവന്ന മെഴുക് കൊണ്ട് മുദ്രയിട്ടിരുന്നു, തറവാട്ടിന്റെ മുദ്രയോടെ.
“ഇന്ന് രാത്രി വാ. തറവാട്ടമ്മയെ ചിത്രം വരയ്ക്കാൻ. ആരോടും പറയരുത്. വിളക്കുകൾ കത്തിച്ച ശേഷം കിഴക്കേ വശം വഴി വാ.”
മണിക്കുട്ടൻ 23 വയസ്സുള്ളവനായിരുന്നു. ശക്തരായ തറവാടുകളുടെ ലോകത്ത് അവൻ ആദ്യമായി കാല് വെക്കുന്നു. അവൻ തന്റെ തൂലികകളും നിറങ്ങളും പുതിയ പട്ടുതുണിയും എടുത്തു. ദാസനെ പിന്തുടർന്ന് ഇരുണ്ട പുറംകടലിലൂടെ ഒരു ചെറിയ വള്ളത്തിൽ പോയി. ചുറ്റും നിശബ്ദത. വള്ളത്തിന്റെ തുഴച്ചിൽ ശബ്ദവും അകലെ പക്ഷികളുടെ ശബ്ദവും മാത്രം.
അവൻ എത്തിയപ്പോൾ കിഴക്കേടത്ത് തറവാട് ഒരു കോട്ട പോലെ നിന്നു. തേക്കും കല്ലും കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ചത്. മേൽക്കൂരയിൽ ഓട് വിരിച്ചിരുന്നു. നടുമുറ്റം തിളങ്ങുന്ന പിച്ചള വിളക്കുകൾ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരുന്നു. തൂണുകളിൽ താമരയും മയിലും കൊത്തിയിരുന്നു. വായുവിൽ മുല്ലപ്പൂവിന്റെയും ചന്ദനത്തിന്റെയും മണവും അകലെ അടുപ്പിൽ നിന്ന് അപ്പവും കറിയുടെ മണവും നിറഞ്ഞിരുന്നു.