അവൻ്റെ ശരീരത്തിൻ്റെ ചൂടിൽ എൻ്റെ പ്രതികാരത്തിന് ശക്തി കൂടുകയായിരുന്നു. ഞാൻ മുഖമുയർത്തി അവൻ്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. എൻ്റെ കണ്ണുനീർ കണ്ടിട്ടാവാം, അവൻ്റെ മുഖം എൻ്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
“നിങ്ങളൊരു നല്ല മനുഷ്യനാണ് അരുൺ… അവനെപ്പോലെയല്ല,” ഞാൻ കിതച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ആ വാക്കുകൾ അവനിൽ എന്ത് മാറ്റമാണ് ഉണ്ടാക്കിയതെന്ന് എനിക്കറിയില്ല, അവൻ്റെ കണ്ണുകളിൽ സഹതാപത്തിനു പകരം വേറെന്തോ ഭാവം നിറഞ്ഞു. അവൻ എൻ്റെ മുഖം കൈകളിലെടുത്തു, അവൻ്റെ ചുണ്ടുകൾ എൻ്റെ ചുണ്ടുകളോട് അടുത്തു. ആ ചുംബനം സൗമ്യമായിരുന്നു, ഒരു ആശ്വാസം നൽകുന്നതുപോലെ.
പക്ഷെ എൻ്റെയുള്ളിൽ അത് വെറുപ്പിൻ്റെ ചുംബനമായിരുന്നു. എൻ്റെ കൈകൾ അവൻ്റെ കഴുത്തിൽ ചുറ്റി. അവൻ്റെ കൈകൾ എൻ്റെ നൈറ്റിയുടെ നേർത്ത തുണിക്കു മുകളിലൂടെ എൻ്റെ ശരീരത്തിൽ അമർന്നു, എൻ്റെ പ്രതികാരത്തിൻ്റെ ചൂടിൽ അവൻ ഉരുകിത്തുടങ്ങുന്നത് ഞാനറിഞ്ഞു.
അവൻ്റെ ചുംബനം ആഴത്തിലുള്ളതായി മാറിയപ്പോൾ ഞാൻ പ്രതികരിച്ചില്ല, പകരം എൻ്റെ ശരീരം അവന് വിട്ടുകൊടുത്തു. അവൻ എൻ്റെ നൈറ്റി പതുക്കെ ഊരി മാറ്റുമ്പോൾ ഞാൻ കണ്ണുകളടച്ച് നിശ്ചലയായി കിടന്നു. എൻ്റെ നഗ്നമായ ശരീരത്തിലേക്ക് നോക്കിയ അവൻ്റെ കണ്ണുകളിൽ കാമമായിരുന്നില്ല, സഹതാപം കലർന്ന ഒരു ആരാധനയായിരുന്നു.
എൻ്റെ ശരീരത്തിലെ ഓരോ ഇഞ്ചിലും അവൻ ആശ്വാസം തരാനെന്നപോലെ ചുംബിച്ചു. എൻ്റെയുള്ളിൽ പക്ഷെ വെറുപ്പായിരുന്നു. അവൻ്റെ ഓരോ സ്പർശനവും നിഹാലിനേൽക്കുന്ന ഓരോ അടിയായി ഞാൻ സങ്കൽപ്പിച്ചു. അവൻ എൻ്റെയുള്ളിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ എൻ്റെ വായിൽ നിന്ന് വന്നത് സുഖത്തിൻ്റെ ശബ്ദമായിരുന്നില്ല, വേദനയുടേയും കീഴടങ്ങലിൻ്റേതുമായിരുന്നു.
ഞാൻ എൻ്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ഒരു തുള്ളി കണ്ണുനീർ അടർത്തി. അത് കണ്ടിട്ടാവണം, അവൻ്റെ വേഗത കുറഞ്ഞു, അവൻ കൂടുതൽ കരുതലോടെ പെരുമാറാൻ തുടങ്ങി. അവൻ കരുതിയിരിക്കാം അത് സ്നേഹമാണെന്ന്, പക്ഷെ എൻ്റെ മനസ്സിൽ നിഹാലിൻ്റെ മുഖം തെളിഞ്ഞു, അവൻ്റെ ലോകം തകരുന്ന ശബ്ദം ഞാൻ കേട്ടു.
അവന് സ്ഖലനം സംഭവിച്ച് എൻ്റെ ദേഹത്തേക്ക് തളർന്നു വീണപ്പോൾ എൻ്റെ നാടകം തുടങ്ങി. ഞാൻ അവനെ ശക്തിയായി തള്ളിമാറ്റി, പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റ് ബെഡ്ഷീറ്റ് കൊണ്ട് എൻ്റെ ശരീരം മറച്ചു. മുറിയുടെ ഒരു കോണിലേക്ക് ഒതുങ്ങിയിരുന്ന് ഞാൻ മുഖം പൊത്തിക്കരയാൻ തുടങ്ങി.
എൻ്റെ കരച്ചിൽ കണ്ട് അരുൺ ആകെ ഭയന്നുപോയി. “സൗമ്യ…എന്തുപറ്റി?” അവൻ ചോദിച്ചു.
“ഇങ്ങനെ സംഭവിക്കാൻ പാടില്ലായിരുന്നു,” ഞാൻ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“ഞാൻ… ഞാൻ അത്തരമൊരു പെണ്ണല്ല. എൻ്റെ അവസ്ഥ മുതലെടുത്ത്…അയ്യോ, ഞാനെന്താണീ ചെയ്തത്?” എൻ്റെ ഓരോ വാക്കിലും ഞാൻ സ്വയം പഴിച്ചു, പക്ഷെ എൻ്റെ കണ്ണുകൾ അവനെ കുറ്റക്കാരനാക്കുകയായിരുന്നു. എൻ്റെ കരച്ചിലും വാക്കുകളും കേട്ട് അവൻ്റെ മുഖത്ത് കുറ്റബോധം നിറഞ്ഞു. താൻ ഒരു ദുർബലയായ സ്ത്രീയെ അവളുടെ അവസ്ഥ മുതലെടുത്ത് ഉപയോഗിച്ചുവെന്ന് അവൻ വിശ്വസിച്ചു.
“സൗമ്യാ, പ്ലീസ്… കരയരുത്. ഇത്… ഇത് എൻ്റെ തെറ്റാണ്,” അവൻ എൻ്റെ അടുത്തേക്ക് വരാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“ഞാൻ നിന്നെ നിർബന്ധിച്ചു, അല്ലേ? ഞാൻ അങ്ങനെ ചെയ്യാൻ പാടില്ലായിരുന്നു. എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം.” അവൻ്റെ ശബ്ദം യാചനയുടേതായിരുന്നു.
“ക്ഷമയോ? ഇനി എന്തിനാ? എല്ലാം കഴിഞ്ഞില്ലേ? നിങ്ങളും അവനെപ്പോലെയാണെന്ന് ഞാൻ കരുതിയില്ല. എൻ്റെ ജീവിതം വീണ്ടും തോറ്റുപോയി,” ഞാൻ പറഞ്ഞു നിർത്തി.
ആ താരതമ്യം അവനെ ശരിക്കും വേദനിപ്പിച്ചു. നിഹാലിനെപ്പോലെ ഒരു ചെറ്റയാണോ താനും എന്ന ചിന്ത അവനെ തളർത്തി. അവൻ എൻ്റെ മുന്നിൽ മുട്ടുകുത്തിയിരുന്നു.
“അല്ല സൗമ്യാ, ഞാൻ അവനെപ്പോലെയല്ല. ഒരിക്കലുമല്ല. ഞാൻ നിന്നെ വേദനിപ്പിക്കില്ല, സത്യം.” അവൻ എൻ്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു.
അവൻ പൂർണ്ണമായും എൻ്റെ കെണിയിൽ വീണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. ഞാൻ കരച്ചിലടക്കി, നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ അവൻ്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.