“സൗമ്യാ…” അവൻ എൻ്റെ പേര് വിളിച്ചു. ഞാൻ അവൻ്റെ ചുണ്ടുകളിൽ എൻ്റെ ചുണ്ടുകൾ ചേർത്തമർത്തി. ആ ചുംബനം എൻ്റെ വിജയത്തിൻ്റെ മുദ്രയായിരുന്നു. എൻ്റെ ശരീരം മുഴുവൻ വിറച്ചു, എൻ്റെയുള്ളിൽ സുഖത്തിൻ്റെ ഒരു അഗ്നിപർവ്വതം പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. അത് എൻ്റെ രതിമൂർച്ഛ മാത്രമായിരുന്നില്ല, എൻ്റെ പ്രതികാരത്തിൻ്റെ പൂർണ്ണതയായിരുന്നു. എന്നോടൊപ്പം തന്നെ, അരുണും എൻ്റെയുള്ളിലേക്ക് അവൻ്റെ സ്നേഹം മുഴുവൻ പകർന്നുതന്നു. ഞാൻ കിതച്ചുകൊണ്ട് അവൻ്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തളർന്നുവീണു.
കുറേനേരം ഞങ്ങൾ ഒന്നും മിണ്ടാതെ കിടന്നു. അരുൺ എൻ്റെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു. “ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു സൗമ്യാ. ഇനി നിനക്ക് ആരെയും പേടിക്കണ്ട,” അവൻ്റെ വാക്കുകളിൽ സത്യസന്ധതയുണ്ടായിരുന്നു.
ഞാൻ അവൻ്റെ നെഞ്ചിൽ മുഖമമർത്തി. എൻ്റെ കണ്ണിൽ നിന്ന് വന്നത് കണ്ണുനീരായിരുന്നില്ല, എന്നെ ചങ്ങലക്കിട്ട ഭൂതകാലത്തെ ഒഴുക്കിക്കളഞ്ഞ നീർച്ചാലുകളായിരുന്നു. അരുൺ എൻ്റെ ഒരു കളിപ്പാവ മാത്രമായിരിക്കാം, പക്ഷെ അവൻ്റെ സ്നേഹം എൻ്റെ മുറിവുകൾ ഉണക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.
ഞങ്ങൾ എഴുന്നേറ്റ് വസ്ത്രം ധരിച്ചു. ഞാൻ ബെഡ്റൂമിൻ്റെ വാതിൽ തുറന്നു. ഹാളിൽ, അതേ സോഫയിൽ നിഹാൽ തലകുനിച്ചിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങളെ കണ്ട അവൻ്റെ കണ്ണുകളിൽ ദേഷ്യമോ സങ്കടമോ ആയിരുന്നില്ല, മറിച്ച് എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടവൻ്റെ ശൂന്യതയായിരുന്നു. അവൻ്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്ത്, അവൻ്റെ സ്വന്തം മുറിയിൽ, അവൻ വലിച്ചെറിഞ്ഞ കളിപ്പാവയെ സ്നേഹിക്കുന്നത് അവൻ അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകണം.
ഞാൻ അവനെ നോക്കിയില്ല. അരുൺ എൻ്റെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. ഞങ്ങൾ ആ ഫ്ലാറ്റിൻ്റെ വാതിൽ കടന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങുമ്പോൾ, എൻ്റെ ജീവിതത്തിലെ ആ ഇരുണ്ട അധ്യായം എന്നെന്നേക്കുമായി അടയുകയായിരുന്നു. ഒരു ‘കളിപ്പാവ’യിൽ നിന്ന് സ്വന്തം ജീവിതത്തിൻ്റെ സൂത്രധാരയായി ഞാൻ മാറിയിരിക്കുന്നു. എൻ്റെ കഥ ഇവിടെ തീരുന്നില്ല, അത് ഇവിടെ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.