“സിംപിളാണ്. അവൻ നിന്നെ ഫ്രീയായി ഉപയോഗിച്ചില്ലേ? തിരിച്ച് നീയും അതുപോലെ ചെയ്യ്. പക്ഷേ ഇതിൽ നീയായിരിക്കും ബോസ്. നിനക്ക് ആവശ്യമുള്ളപ്പോൾ മാത്രം വിളിക്കാൻ പറ്റുന്ന ഒരാൾ. പ്രൊഫഷണലായിട്ട് ഈ സർവീസ് ചെയ്യുന്ന എത്രയോ പേരുണ്ട്…കോൾ ബോയ്സ്.”
ആ വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ എൻ്റെ മുഖം വിളറി. എനിക്ക് ദേഷ്യവും സങ്കടവും ഒരുമിച്ച് വന്നു.
“അനു, എന്തൊക്കെയാ നീയീ പറയുന്നത്? എന്നെക്കൊണ്ട് അതിനൊന്നും പറ്റില്ല,” ഞാൻ ദേഷ്യപ്പെട്ടു.
“ഓക്കേ, ഞാൻ നിർബന്ധിക്കുന്നില്ല. പക്ഷേ ഒന്നാലോചിക്ക്, നിൻ്റെ ശരീരത്തിൻ്റെ നിയന്ത്രണം നിൻ്റെ കയ്യിൽ കിട്ടുന്നത് എത്ര വലിയ ആശ്വാസമായിരിക്കുമെന്ന്. നിഹാൽ നിന്നെ ഭരിക്കുകയായിരുന്നെങ്കിൽ, ഇവിടെ നീയാണ് എല്ലാം തീരുമാനിക്കുന്നത്. അപമാനത്തേക്കാൾ നല്ലതല്ലേ അത്?”
അവൾ ഒരു വെബ്സൈറ്റിൻ്റെ പേര് എൻ്റെ ഫോണിലേക്ക് അയച്ചിട്ട് പോകാനായി എഴുന്നേറ്റു. ആ രാത്രിയിൽ, ആ വെബ്സൈറ്റിലെ മുഖമില്ലാത്ത പുരുഷന്മാരുടെ ചിത്രങ്ങളിലേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുമ്പോൾ, എൻ്റെ മനസ്സിൽ വെറുപ്പും അടങ്ങാത്ത ആഗ്രഹവും ഒരുപോലെ നിറഞ്ഞു.
അനു പോയതിന് ശേഷം രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ ഞാൻ വീണ്ടും തനിച്ചായി. അവൾ അയച്ച വെബ്സൈറ്റ് ഞാൻ തുറന്നു നോക്കിയില്ല. അപരിചിതനായ ഒരാൾക്ക് പണം കൊടുത്ത് എൻ്റെ ശരീരം നൽകുക എന്ന ചിന്ത എന്നെ മരവിപ്പിച്ചു. എൻ്റെ പ്രശ്നം അതായിരുന്നില്ല. എൻ്റെ പ്രശ്നം നിഹാലായിരുന്നു, അവൻ എന്നോട് ചെയ്തതായിരുന്നു.
‘പ്രതികാരം’ എന്നൊരു വാക്ക് എൻ്റെ മനസ്സിൽ ഒരു തീക്കനൽ പോലെ എരിയാൻ തുടങ്ങി. വെറുതെ എൻ്റെ ആവശ്യം തീർക്കുന്നതിൽ എന്ത് പ്രതികാരം? നിഹാലിനെ വേദനിക്കണം, അവൻ്റെ നെഞ്ചിൽത്തന്നെ കൊള്ളണം. അപ്പോഴാണ് എൻ്റെ ഓർമ്മയിലേക്ക് ആ രാത്രിയിലെ മറ്റേ മുഖം വന്നത്. സന്ദീപ് അല്ല, അവൻ്റെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന മറ്റേയാൾ. നിഹാലിൻ്റെ റൂംമേറ്റ്, അരുൺ. അവൻ അന്ന് ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല, പക്ഷെ അവൻ്റെ നോട്ടത്തിൽ ഒരുതരം സഹതാപം ഞാൻ കണ്ടിരുന്നു.
ആ ചിന്ത എൻ്റെ തലച്ചോറിൽ ഒരു മിന്നൽ പോലെ പാഞ്ഞു. നിഹാൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ വിശ്വസിക്കുന്ന, അവൻ്റെ കൂടെ താമസിക്കുന്ന അവൻ്റെ കൂട്ടുകാരൻ…അവൻ എൻ്റെ കിടക്കയിൽ! ഓർക്കുമ്പോൾത്തന്നെ എൻ്റെയുള്ളിൽ ഒരു തണുപ്പ് പടർന്നു. അതായിരിക്കും യഥാർത്ഥ പ്രതികാരം.
അടുത്ത ദിവസം ഞാൻ സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ നിഹാലിൻ്റെ പ്രൊഫൈൽ പരതി. അവൻ്റെ ഫ്രണ്ട് ലിസ്റ്റിൽ നിന്ന് ഞാൻ അരുണിനെ കണ്ടെത്തി. അവൻ്റെ നമ്പർ സംഘടിപ്പിക്കാൻ എളുപ്പമായിരുന്നു. പക്ഷേ, അവനെ എങ്ങനെ സമീപിക്കും? നേരിട്ട് വിളിക്കുന്നത് മണ്ടത്തരമാണ്. ഞാൻ ഒരു കെണിയൊരുക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.
രാത്രി ഒരുപാട് വൈകിയ ശേഷം, ഞാൻ അവനൊരു മെസ്സേജ് അയച്ചു. മനഃപൂർവം തെറ്റായ ആൾക്ക് അയക്കുന്നതുപോലെ. “എനിക്ക് ഒട്ടും വയ്യടി… ആകെ ഒറ്റപ്പെട്ടപോലെ.”
അതൊരു പെൺകുട്ടിക്ക് അയക്കേണ്ട മെസ്സേജ് ആയിരുന്നു. ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചതുപോലെ, കുറച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ്റെ മറുപടി വന്നു, “ആരാ? നമ്പർ മാറിപ്പോയെന്നു തോന്നുന്നു.”
ആ മറുപടിക്ക് വേണ്ടിയായിരുന്നു ഞാൻ കാത്തിരുന്നത്. ഞാൻ ഉടനെ തിരിച്ച് മെസ്സേജ് അയച്ചു, “അയ്യോ, സോറി. ഞാൻ എൻ്റെ ഫ്രണ്ടിന് അയച്ചതായിരുന്നു.”
ഒരു ചെറിയ ഇടവേളയ്ക്കുശേഷം ഞാൻ വീണ്ടും ടൈപ്പ് ചെയ്തു, “നിങ്ങൾ അരുൺ അല്ലേ? നിഹാലിൻ്റെ ഫ്രണ്ട്? അന്ന് ഫ്ലാറ്റിൽ വെച്ച് കണ്ടിരുന്നു. സോറി, അറിയാതെ പറ്റിപ്പോയതാണ്.”
എൻ്റെ ആ മെസ്സേജ് അവനിൽ ഒരു കൗതുകമുണ്ടാക്കുമെന്ന് എനിക്കുറപ്പായിരുന്നു. അവൻ തിരിച്ചു ചോദിച്ചു, “അന്ന് നിങ്ങളെ ഒരുപാട് വിഷമിപ്പിച്ചതിന് സോറി. നിഹാലിൻ്റെ സ്വഭാവം അങ്ങനെയാണ്.”
അതായിരുന്നു എനിക്ക് വേണ്ടത്. അവൻ്റെ ഉള്ളിൽ എന്നോട് ഒരു സഹതാപമുണ്ട്. ഞാൻ ആ സഹതാപത്തെ മുതലെടുക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.
“ഏയ്, നിങ്ങളുടെ തെറ്റല്ലല്ലോ. എൻ്റെ സമയദോഷം. ആരോടെങ്കിലും ഇതൊന്ന് സംസാരിക്കാൻ പറ്റിയിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് തോന്നിപ്പോകുന്നു ചിലപ്പോൾ.” ഞാൻ എൻ്റെ ദുർബലമായ ഭാഗം അവനുമുന്നിൽ തുറന്നുവെച്ചു.