സംസാരം പതിയെ വളർന്നു. ഞാൻ നിഹാലിനെക്കുറിച്ച് ഒന്നും കുറ്റം പറഞ്ഞില്ല, പകരം എൻ്റെ ഒറ്റപ്പെടലിനെയും വിഷാദത്തെയും കുറിച്ച് മാത്രം സംസാരിച്ചു. ഓരോ വാക്കിലും ഞാൻ എത്രത്തോളം തകർന്ന ഒരു സ്ത്രീയാണെന്ന് അവനെ ബോധ്യപ്പെടുത്തി. നിഹാൽ എന്നെക്കുറിച്ച് അവനോട് മോശമായി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകുമെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു.
“നിഹാൽ പറയുന്നപോലെയൊരു ആളല്ല ഞാൻ,” ഞാൻ ഇടയ്ക്ക് പറഞ്ഞുനിർത്തി. ആ സംഭാഷണം അവനിൽ എന്നെക്കുറിച്ചുള്ള ധാരണകൾ മാറ്റുകയായിരുന്നു.
രണ്ടുദിവസത്തെ ചാറ്റിംഗിന് ശേഷം ഒരു രാത്രി ഞാൻ അവസാനത്തെ ആണി അടിച്ചു. “എനിക്ക് വല്ലാത്ത പേടി തോന്നുന്നു, അരുൺ. ഈ ഫ്ലാറ്റിൽ ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കാൻ. വെറുതെ ഒന്ന് സംസാരിച്ചിരിക്കാൻ ആരെങ്കിലും ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് തോന്നിപ്പോവുന്നു.” അതൊരു അപേക്ഷയായിരുന്നു. ഒരു പുരുഷൻ്റെ ഉള്ളിലെ സംരക്ഷകൻ എന്ന ഭാവത്തെ ഉണർത്താനുള്ള ഒരു കെണി.
അവൻ കുറച്ചുനേരം മറുപടി അയച്ചില്ല. പിന്നെ അവൻ്റെ മെസ്സേജ് വന്നു, “ഞാൻ വന്നാൽ നിഹാൽ അറിയുമ്പോൾ പ്രശ്നമാകില്ലേ?”
ഞാൻ പെട്ടെന്ന് മറുപടി കൊടുത്തു, “ഇതാരും അറിയണ്ട. എനിക്ക് സംസാരിക്കാൻ ഒരാളെ മാത്രം മതി. ഒരു സഹായമായി കണ്ടാൽ മതി. വേറൊന്നും വിചാരിക്കരുത്.”
എൻ്റെ ആ മറുപടിയിൽ അവൻ വീണു. “ശരി, ഞാൻ വരാം,” അവൻ സമ്മതിച്ചു.
ഫോൺ കട്ടിലിലേക്ക് വെക്കുമ്പോൾ എൻ്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു. അത് സന്തോഷത്തിൻ്റേതായിരുന്നില്ല, പകരം ഒരു വേട്ടക്കാരിയുടെ തണുത്ത ചിരിയായിരുന്നു. എൻ്റെ പ്രതികാരത്തിൻ്റെ ആദ്യത്തെ ഇര എൻ്റെ വലയിലേക്ക് നടന്നടുക്കുകയായിരുന്നു.
അവനെ പ്രതീക്ഷിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ എൻ്റെ ഹൃദയം പടപടാ ഇടിച്ചു, പക്ഷേ അത് പേടികൊണ്ടോ സന്തോഷംകൊണ്ടോ ആയിരുന്നില്ല, ഉള്ളിൽ ആളിക്കത്തുന്ന പ്രതികാരത്തിൻ്റെ തീ കൊണ്ടായിരുന്നു. നിഹാലിനുവേണ്ടി ഒരുങ്ങിയതുപോലെയായിരുന്നില്ല ഞാൻ അരുണിനുവേണ്ടി ഒരുങ്ങിയത്.
മുറിയിൽ സുഗന്ധം നിറയ്ക്കുന്ന പെർഫ്യൂമിനു പകരം, മനസ്സിനെ ശാന്തമാക്കുന്ന ഒരു ലാവൻഡർ തിരി ഞാൻ കത്തിച്ചുവെച്ചു. ദേഹം മുഴുവൻ കാണിക്കുന്ന സെക്സിയായ വസ്ത്രങ്ങൾക്കു പകരം, അയഞ്ഞ, ഇളം നീല നിറത്തിലുള്ള ഒരു കോട്ടൺ നൈറ്റി ഞാൻ ധരിച്ചു. എന്നെ കാണുമ്പോൾ ആർക്കും സഹതാപം തോന്നണം, കാമം തോന്നരുത്. മുറിയിലെ ലൈറ്റുകൾ മങ്ങിയ വെളിച്ചം മാത്രം നൽകി. ഇത് പ്രണയത്തിനുള്ള ഒരുക്കമായിരുന്നില്ല, എൻ്റെ നാടകത്തിൻ്റെ അവസാന രംഗത്തിനായുള്ള സ്റ്റേജ് ഒരുക്കമായിരുന്നു.
രാത്രി 11 മണിയോടെ കോളിംഗ് ബെൽ അടിച്ചു. ഞാൻ ചെന്ന് വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ മുന്നിൽ അരുൺ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ്റെ മുഖത്ത് നല്ല പരിഭ്രമമുണ്ടായിരുന്നു, തെറ്റ് ചെയ്യാൻ പോകുന്ന ഒരു കുട്ടിയെപ്പോലെ. ഞാൻ അവനെ നോക്കി വിളറിയ, സങ്കടം നിറഞ്ഞ ഒരു ചിരി നൽകി. “വരൂ,” എന്ന് പതുക്കെ പറഞ്ഞ് ഞാൻ അവന് വഴിയൊരുക്കി.
അകത്തുകയറി സോഫയിലിരുന്നിട്ടും അവൻ അസ്വസ്ഥനായിരുന്നു. “നിഹാൽ അറിഞ്ഞാൽ…” അവൻ പറഞ്ഞുതുടങ്ങുന്നതിനു മുൻപേ ഞാൻ കൈകൊണ്ട് അവനെ തടഞ്ഞു.
“അവനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കേണ്ട, പ്ലീസ്… എനിക്കത് താങ്ങാൻ പറ്റില്ല.” എൻ്റെ ശബ്ദം ഇടറിയിരുന്നു. എൻ്റെ ആ ഭാവം കണ്ടപ്പോൾ അവൻ്റെ മുഖത്തും വിഷമം നിറഞ്ഞു. അവൻ നിശബ്ദനായി.
ഞാൻ അവൻ്റെ എതിർവശത്തുള്ള സോഫയിൽ പോയിരുന്ന് സംസാരം തുടങ്ങി. എൻ്റെ വിഷാദത്തെക്കുറിച്ചും ഒറ്റപ്പെടലിനെക്കുറിച്ചും ഞാൻ വാചാലയായി. ഈ ഫ്ലാറ്റിലെ ചുമരുകൾ രാത്രിയിൽ എന്നെ വിഴുങ്ങാൻ വരുന്നതുപോലെ തോന്നുമെന്നും, ചിലപ്പോൾ എൻ്റെ ശബ്ദം പോലും ഞാൻ മറന്നുപോകുമെന്നും ഞാൻ പറഞ്ഞു. ഓരോ വാക്കിലും എൻ്റെ കവിളിലൂടെ കണ്ണുനീർ ഒഴുകി. ഞാൻ തകർന്ന ഒരു പാവയാണെന്ന് അവനെ പൂർണ്ണമായി വിശ്വസിപ്പിക്കണമായിരുന്നു.
എൻ്റെ കരച്ചിൽ കണ്ടപ്പോൾ അവൻ എഴുന്നേറ്റ് എൻ്റെയടുത്തേക്ക് വന്നു, എൻ്റെ തോളിൽ പതുക്കെ കൈവെച്ചു. അതായിരുന്നു ഞാൻ കാത്തിരുന്ന നിമിഷം. ഞാൻ ആ സ്പർശനത്തിൽ ഒന്നു വിറച്ചതുപോലെ അഭിനയിച്ചു, പിന്നെ കരച്ചിലടക്കാനെന്ന വ്യാജേന അവൻ്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. അവൻ ഒരു നിമിഷം അമ്പരന്നു, പിന്നെ എന്നെ ആശ്വസിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് എൻ്റെ പുറത്തു തട്ടി.