💖മംഗല്ല്യധാരണം – 6 29അടിപൊളി 

 

എനിക്ക് സ്റ്റേജിൽ നിന്നിട്ട് ഒരു മനഃസമാധാനവും കിട്ടുന്നില്ല. എല്ലാം വലിച്ചെറിഞ്ഞു ആ മൈരനെ കൊല്ലാൻ ഉള്ള ദേഷ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നെയും ചരുവിനെയും കഴിക്കാൻ കൂട്ടികൊണ്ട് പോയി. എനിക്ക് കഴിക്കാൻ ഒരു മൂടും ഇല്ലായിരുന്നു. കഴിക്കാനായി ഇരുന്നതും ജിമ്മിലെ കുറച്ചു പയ്യന്മാർ അരുണിനെയുക്കൂട്ടി കലവറയിലേക്ക് പോവുന്നത് കണ്ടു. കാര്യം എന്താണെന്ന് എനിക്ക് മനസിലായില്ല. തോട്ടുപിന്നാലെ ഷർട്ടിന്റെ കൈയ്യും മടക്കി കാർത്തിയും പോണത് കണ്ടു. അറിയാതെ എന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.

ഞങ്ങൾക്ക് ചോർ വിളമ്പുന്ന സമയത്ത് കലവറയിൽ പാത്രങ്ങൾ വീഴുന്ന സൗണ്ട് കേട്ടു.

 

“… എന്താ അവിടെ ഒരു ബഹളം…” കലവറയിലേക്ക് നോക്കി അമ്മ ആരാഞ്ഞു.

 

“…അത് അവർ പാത്രങ്ങൾ ഒതുക്കുന്നത് ആയിരിക്കും…” അമ്മയെ നോക്കി ഞാൻ പറഞ്ഞു.

ഞാൻ ചോറിന്റെ കൂടെ പപ്പടം പൊടിച്ചപ്പോ കാർത്തി അവിടെ അരുണിന്റെ എല്ലൊടിക്കുന്ന ശബ്ദം എനിക്ക് കേൾക്കാം. ആകെ ഒരു വിഷമമേ ഉള്ളു ഈ മഹാമഹത്തിൽ എനിക്ക് പങ്ക് ചേരാൻ പറ്റുന്നില്ലല്ലോ എന്ന്. കാർത്തി അവന് ഒരു തുള്ളി ജീവൻ ബാക്കി വച്ചിരുന്നെകിൽ നന്നായിരുന്നു കാരണം ആ ജീവൻ എനിക്ക് എടുക്കണം. ചോർ ഒക്കെ കഴിച്ച് ഹാളിൽ നിന്നപ്പോ കാർത്തി എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.

 

“… എവിടെ പോയിരുന്നടാ ചെക്കാ ഡ്രസ്സ്‌ മുഴുവൻ അഴുക്കായാലോ…” കാർത്തിയുടെ ഷർട്ട് തട്ടി കുടഞ്ഞോണ്ട് ദിയ ചോദിച്ചു.

 

“…ചത്തോ അതോ ജീവൻ ഉണ്ടോ…”

 

“…ചത്തിട്ടില്ല രണ്ട് കയ്യും കാലും ഒടിച്ചിട്ടുണ്ട്. നട്ടലിന് പൊട്ടൽ ഉണ്ടോ എന്നൊരു സംശയം…”

 

“…ബാക്കി ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം…”

 

എല്ലാവരോടും യാത്ര പറഞ്ഞു ഞങ്ങൾ എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി. അമ്മ നിലവിളക്കും ആരധിയും ഉഴിഞ്ഞു ചാരുവിനെ അകത്തേക്ക് വരവേറ്റു. വൈകിട്ട് റിസെപ്ഷൻ ഒക്കെ കഴിഞ്ഞപ്പോ ഒരു സമയമായി. ഞാൻ പുറത്ത് കൂട്ടുകാരുടെ ആദിരാത്രി ക്ലാസ്സ്‌ അറ്റൻഡ് ചെയ്‌യായിരുന്നു. എല്ലായിടത്തും കാണുമല്ലോ ഇതുപോലെ നമ്മളെ ഉപദേശിക്കാൻ ഒരാൾ ഞാൻ അറിയാതെ പെട്ടു പോയി.

 

“… ടാ സമയം എന്തായി എന്നാ..? അവിടെ കിന്നാരിച്ചോണ്ട് നിക്കാതെ റൂമിൽ പോടാ…” ദൈവധൂതനെപോലെ അമ്മ എത്തിയോണ്ട് അധികം തള്ള് കേൾക്കാതെ രക്ഷപ്പെട്ടു.

 

ഞാൻ വേഗം റൂമിൽ എത്തി അവിടെ അതിനേക്കാൾ വല്യ കോമഡി. കിടക്കേണ്ട ബെഡിൽ റോസാപൂക്കൾ കൊണ്ട് ഹാർട്ട്‌ ഉണ്ടാക്കി വച്ചേക്കാണ്. ആ കലാസൃഷ്ട്ടി സാക്ഷാൽ എന്റെ പുന്നാര പെങ്ങളുടെ പണിയാണ്. ബാത്‌റൂമിൽ കേറി ഒന്ന് കുളിച്ചു ബെഡിൽ നീണ്ട് നിവർന്നു കിടന്നു. ഇച്ചിരി സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോ റൂമിന്റെ വാതിൽ തുറക്കുന്ന സൗണ്ട് കേട്ടു. എത്തിവലിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോ സെറ്റ്സാരിയൊക്കെ ഉടുത്തു കൈയിൽ ഒരു ഗ്ലാസ്‌ പാലുമായി നിൽക്കുന്ന ചാരു. പൊങ്ങിയ തല അതുപോലെ തിരിച്ചു ബെഡിൽ സ്ഥാനം പിടിച്ചു.

 

“… പാൽ…” എന്റെ അനക്കം ഒന്നും കാണാത്തത് കൊണ്ട് ചാരു പറഞ്ഞു.

 

“…അവിടെ എങ്ങാനും വച്ചേക്കു…” അതേ കിടപ്പിൽ തന്നെ പറഞ്ഞു.

കുറച്ചു സമയമായിട്ടും അനക്കം ഒന്നും കാണാത്തത് കൊണ്ട് ഒന്ന് തല ഉയർത്തി നോക്കിയപ്പോ എന്നെ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന ചരുവിനെയാണ് കാണുന്നത്. എന്തെ എന്ന് ഞാൻ പുരികം ഉയർത്തി ചോദിച്ചു. അവൾ ഒന്നും ഇല്ലന്ന് തോൾ അനക്കി പറഞ്ഞു.

 

“… ഇവിടെ കിടന്നോ…” ഞാൻ ബെഡിന്റെ ഒരു സൈഡിലേക്ക് നീങ്ങി കിടന്നു.

 

ഒരു നിമിഷം അവൾ എന്തോ ആലോചിചിട്ട് ബെഡിന്റെ സൈഡിൽ വന്നിരുന്നു.

 

“…നീ കിടക്കുന്നില്ലങ്കിൽ ആ ലൈറ്റ് ഓഫ്‌ ചെയ്യോ. എനിക്ക് ഉറങ്ങണം…” ചാരുവിനെ നോക്കി ഞാൻ പറഞ്ഞു.

 

കുറച്ചു നേരം എന്നെ നോക്കി ഇരുന്നിട്ട് പോയി ലൈറ്റ് ഓഫ്‌ ആക്കി വന്നു കിടന്നു.ചെറിയ നിലാവെളിച്ചം റൂമിൽ അടിക്കുന്നുണ്ട്. മുകളിൽ കറങ്ങുന്ന ഫാൻ നോക്കി ഞാൻ ഓരോന്ന് ചിന്തിച്ചു.

 

“…ഇനി എങ്ങനെയാ നമ്മുടെ ജീവിതം എന്ന് വല്ല നിനക്ക് പിടിയും ഉണ്ടോ…” ഫാനിൽ നോക്കി തന്നെ ഞാൻ ചോദിച്ചു.ഇല്ല എന്നൊരു മൂളൽ മാത്രം കേട്ടു.