മഴനീർച്ചാലുകൾ
[ കത്തനാർ ]
മംഗലശ്ശേരിയിലേക്ക് തിരികെയെത്തിയ ആദ്യ രാത്രിയിൽ അരവിന്ദിന് ഉറക്കം വന്നില്ല.
മഴ ഇപ്പോഴും പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തറവാടിന്റെ പഴക്കം ചെന്ന ചുവന്ന ഓടുകളിൽ പതിക്കുന്ന മഴത്തുള്ളികൾ ഒരുതരം സംഗീതമായി രാത്രി മുഴുവൻ ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു. കുട്ടിക്കാലത്ത് അനേകം രാത്രികളിൽ കേട്ട് ഉറങ്ങിയ അതേ സംഗീതം.
എന്നാൽ ആ രാത്രിയിൽ അതിന് മറ്റൊരു സ്വരമുണ്ടായിരുന്നു.
മുകളിലത്തെ മുറിയിലെ ജനൽ തുറന്ന് അവൻ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു.
മഴവെള്ളത്തിൽ നനഞ്ഞ മുറ്റം.
കാറ്റിൽ ചലിക്കുന്ന പൂവരശ്ശ് മരം.
അകലെയായി ഇരുട്ടിൽ മറഞ്ഞ കിഴക്കേ പത്തായപ്പുര.
എല്ലാം പഴയതുപോലെ തന്നെ.
പക്ഷേ അവന്റെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും തെളിഞ്ഞത് മഴയല്ല, മംഗലശ്ശേരിയുമല്ല.
ഒരു മുഖമായിരുന്നു.
ദേവിക.
മഴയിൽ നനഞ്ഞ മുടിയിഴകൾ നെറ്റിയോട് ഒട്ടിക്കിടന്ന ആ നിമിഷം.
നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച പുസ്തകങ്ങൾ.
പേപ്പറുകൾ നശിക്കാതിരിക്കാൻ പരിഭ്രാന്തിയോടെ ശ്രമിച്ചിരുന്ന ആ രൂപം.
ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഓർമ്മയിൽ നിന്നത് അവളുടെ ശബ്ദമായിരുന്നു.
“ദേവിക.”
സ്വന്തം പേര് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചിരുന്നു.
വളരെ ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരി.
പക്ഷേ ആ പുഞ്ചിരി എങ്ങനെയോ അവന്റെ മനസ്സിൽ കുടുങ്ങിപ്പോയിരുന്നു.
അത് ഓർത്തപ്പോൾ അവൻ അറിയാതെ തന്നെ വീണ്ടും ആ പേര് മനസ്സിൽ ഉരുവിട്ടു.
ദേവിക.
മഴയുടെ ശബ്ദം ആ പേര് ആവർത്തിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
ഒടുവിൽ ഏറെ വൈകിയാണ് അവൻ ഉറങ്ങിയത്.
അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ മംഗലശ്ശേരി അവന് വീണ്ടും പരിചിതമാകാൻ തുടങ്ങി.
രാവിലെ അപ്പൂപ്പനൊപ്പം വയലുകളിലൂടെ നടക്കുക.
നെൽപ്പാടങ്ങളുടെ അവസ്ഥ നോക്കുക.
പഴയ കുത്തകക്കാരെ പരിചയപ്പെടുക.
തറവാടിന്റെ പഴയ കണക്കുപുസ്തകങ്ങൾ പരിശോധിക്കുക.
ഒരുപാട് കാലമായി കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന കുടുംബചരിത്രത്തിലെ മനുഷ്യരെ നേരിൽ കാണുക.
ശങ്കരനാരായണ മേനോൻ ഓരോ സ്ഥലവും കാണിച്ചുകൊടുത്തു.
“ഇതൊക്കെ നിന്റെ അച്ഛൻ നോക്കിയിരുന്ന കാര്യങ്ങളാണ്.”
ആ വാക്കുകൾ പറയുമ്പോഴെല്ലാം വൃദ്ധന്റെ ശബ്ദത്തിൽ അഭിമാനവും സങ്കടവും കലർന്നിരുന്നു.
അമ്മ അനുപമയും അവനെ പല സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി.
ശ്രീഹരി ആരംഭിച്ച ബിസിനസ് ഇന്ന് എങ്ങനെ
വളർന്നുവെന്ന് കാണിച്ചു.
ഗോഡൗണുകൾ.
ഓഫീസ്.
ജീവനക്കാർ.
കണക്കുകൾ.
ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ.
എല്ലാം അവൻ മനസ്സിലാക്കിത്തുടങ്ങി.
പക്ഷേ ഇതിന്റെ ഇടയിൽ അവന്റെ ശ്രദ്ധ മറ്റൊരിടത്തേക്ക് വഴുതിപ്പോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ദേവു എവിടെയുണ്ട്?
രാവിലെ കണ്ടില്ലല്ലോ.
ഇന്ന് കോളേജിൽ പോയോ?
പത്തായപ്പുരയുടെ മുന്നിലൂടെ നടന്നാൽ കാണുമോ?
മീനാക്ഷിയമ്മയോടൊപ്പം അടുക്കളയിലുണ്ടാകുമോ?
ആദ്യമൊക്കെ അത് സാധാരണ കൗതുകമാണെന്ന് അവൻ തന്നെ കരുതി.
തറവാട്ടിൽ പുതുതായി പരിചയപ്പെട്ട ഒരാളെക്കുറിച്ചുള്ള താൽപര്യം.
അത്രമാത്രം.
പക്ഷേ ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോകുമ്പോൾ അത് പതിവായി.
അവളെ കാണാതിരുന്നാൽ എന്തോ നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലെ തോന്നാൻ തുടങ്ങി.
ഒരു ദിവസം രാവിലെ.
മഴ പൂർണമായും മാറിയിരുന്നില്ല.
മണ്ണിൽ ഇപ്പോഴും ഈർപ്പം നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു.
കിഴക്കേ പറമ്പിലൂടെ നടക്കുന്നതിനിടെയാണ് അരവിന്ദ് ദേവികയെ കണ്ടത്.
പത്തായപ്പുരയുടെ മുൻവരാന്തയിൽ അവൾ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
മുന്നിൽ പുസ്തകങ്ങളും കുറിപ്പുകളും.
കൈയിൽ പേന.
അവൾ എന്തോ ശ്രദ്ധാപൂർവം എഴുതിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ചുറ്റുമുള്ള ലോകം മറന്നതുപോലെ.
അരവിന്ദ് കുറച്ചുനേരം അങ്ങനെ തന്നെ നിന്നു.
അവൾ പഠിക്കുമ്പോൾ മുഖത്ത് വരുന്ന ഏകാഗ്രത അവനെ ആകർഷിച്ചു.
പിന്നീട് അവൻ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നടന്നു.
അവന്റെ കാൽപ്പാടിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടതാകാം.
ദേവിക തല ഉയർത്തി.
അവനെ കണ്ട നിമിഷം പുസ്തകം അടച്ചു.
അതിൽ ഒരു വിനയമുണ്ടായിരുന്നു.
അതേസമയം ഒരു ദൂരവും.
“പഠിക്കുകയായിരുന്നോ?”
“അതെ.”
“എന്താണ് പഠിക്കുന്നത്?”
“എക്കണോമിക്സ്.”
“ഡിഗ്രിയാണോ?”
“അതെ.”
മറുപടികൾ ചെറുതായിരുന്നു.
വിനയമുള്ളതും വ്യക്തവുമായതും.
എന്നാൽ സംഭാഷണം നീട്ടാൻ അനുവദിക്കാത്തതും.