പക്ഷേ പാറുവിന്റെ ചിരി ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് മന്ദമായി.
അവളുടെ മനസ്സിലൂടെ ഒരു ചിന്ത മിന്നിപ്പോയി.
അപ്പൂപ്പൻ പറഞ്ഞതിന്റെ അർത്ഥം എന്തായിരിക്കും?
വെറും തമാശ മാത്രമായിരുന്നോ?
അല്ലെങ്കിൽ അതിൽ മറ്റെന്തെങ്കിലും ഉണ്ടോ?
അറിയാതെ അവൾ അനുപമയെ നോക്കി.
അനുപമയും
ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.
പക്ഷേ ആ ചിരിയുടെ പിന്നിൽ എവിടെയോ പറയാതെ വച്ച ഒരു പ്രതീക്ഷയുടെ നേരിയ നിഴൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഒരു അമ്മയുടെ സ്വപ്നം പോലെ.
ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ ആഗ്രഹം പോലെ.
അതൊന്നും ആരും വാക്കുകളാക്കി പറഞ്ഞില്ല.
പറയേണ്ട സാഹചര്യമുമുണ്ടായില്ല.
അരവിന്ദ് ഇതൊന്നും തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല.
അവൻ ഇപ്പോഴും അവരുടെ ചിരിയും കളിയുമാത്രമാണ് കണ്ടത്.
അന്ന് വൈകുന്നേരം മംഗലശ്ശേരി പതിവുപോലെ മഴയുടെ മൃദുസംഗീതത്തിനുള്ളിൽ മുങ്ങിക്കിടക്കുകയായിരുന്നു.
വരാന്തയിലെ പഴയ മരക്കസേരയിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് അരവിന്ദ് പുറത്തേക്ക് നോക്കുകയായിരുന്നു. കാറ്റിനൊപ്പം മഴത്തുള്ളികൾ ഇടയ്ക്കിടെ വരാന്തയിലേക്ക് തെറിച്ചു വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മുന്നിലെ മുറ്റം മുഴുവൻ നനഞ്ഞുകിടന്നു.
മഴവെള്ളം കല്ലുപാകിയ വഴികളിലൂടെ ചെറിയ തോടുകളായി ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
തറവാട്ടിലെ എല്ലാവരും ഓരോ കാര്യങ്ങളിലായി തിരക്കിലായിരുന്നു.
അപ്പൂപ്പൻ പത്രം വായിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
അമ്മ ആരോടോ ഫോണിൽ സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു.
പാറു എവിടെയോ പോയിരുന്നു.
ആ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ അരവിന്ദ് മാത്രം വെറുതെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ് അവന്റെ ശ്രദ്ധ പെട്ടെന്ന് കിഴക്കുവശത്തേക്ക് വഴുതിയത്.
പത്തായപ്പുരയിലേക്കുള്ള വഴിയിലൂടെ ഒരാൾ നടന്നു പോവുകയായിരുന്നു.
ദേവിക.
കൈയിൽ പുസ്തകങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു.
മഴ നനയാതിരിക്കാൻ ഒരു ഷാൾ തലമുകളിലേക്ക് വലിച്ചിട്ടിരുന്നെങ്കിലും കാറ്റ് അതിനെ വീണ്ടും വീണ്ടും പറത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
അവൾ വേഗത്തിൽ നടക്കുകയായിരുന്നു.
എവിടെയെങ്കിലും എത്തേണ്ട ഒരു തിരക്കുള്ളതുപോലെ.
അരവിന്ദ് അറിയാതെ തന്നെ അവളെ നോക്കിനിന്നു.
ഇപ്പോൾ അത് പതിവായി മാറിയിരുന്നു.
ദൂരെയെങ്കിലും ദേവുവിനെ കണ്ടാൽ അവന്റെ ശ്രദ്ധ സ്വാഭാവികമായി അവളിലേക്ക് നീങ്ങിപ്പോകും.
എന്താണ് അവളിൽ ഇത്രയും വ്യത്യസ്തം?
അതിന്റെ ഉത്തരം അവന് ഇപ്പോഴും കണ്ടുപിടിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
അവളുടെ സൗന്ദര്യമോ?
ശാന്തതയോ?
സംസാരത്തിലെ ലാളിത്യമോ?
അതോ എല്ലാവരിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി ഒരുതരം അകലം സൂക്ഷിക്കുന്ന സ്വഭാവമോ?
അവന് അറിയില്ലായിരുന്നു.
പക്ഷേ അറിയാനുള്ള ആഗ്രഹം ദിവസേന കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
അപ്പോഴായിരുന്നു ദേവിക പെട്ടെന്ന് തല ഉയർത്തിയത്.
ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് അവളുടെ നോട്ടം നേരെ വരാന്തയിലേക്കുവന്നു.
അരവിന്ദിനെ കണ്ടു.
അവരുടെ കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ കൂട്ടിമുട്ടി.
വളരെ
ചെറിയൊരു നിമിഷം മാത്രം.
എന്നാൽ അവന് അങ്ങനെ തോന്നിയില്ല.
സമയം അല്പനേരം നിലച്ചതുപോലെ ഒരു തോന്നൽ.
മഴയുടെ ശബ്ദം പോലും അകലെയായി മാറിയതുപോലെ.
പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ ദേവിക നോട്ടം മാറ്റി.
അവൾ നിൽക്കുകയോ പുഞ്ചിരിക്കുകയോ ചെയ്തില്ല.
കൈ വീശിയില്ല.
സംസാരിക്കാനും ശ്രമിച്ചില്ല.
പകരം തല താഴ്ത്തി വീണ്ടും നടക്കാൻ തുടങ്ങി.
ഇത്തവണ അല്പം വേഗത്തിൽ.
എന്തിൽ നിന്നോ ഒഴിഞ്ഞുമാറാൻ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ.
അരവിന്ദ് അന്ന് വിട്ടു കൊടുക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടില്ലാരുന്നു. അവൻ പുറകെ ഓടി, കുടയുമായി. അവളുടെ അടുത്തുവന്നു ആ കാലൻകുട അവളെ ചൂടി. അവൾ ഒഴിഞ്ഞു മാറാൻ ശ്രമിച്ചു.
അവൻ അവളെ തോളിൽ പിടിച്ചു കുടയുടെ ഉള്ളിലേക്ക് വലിക്കാൻ ഇടതുകൈ നീട്ടി. എന്നാൽ അവ ചെന്ന് പിടിച്ചത്, ഞാൻ തന്നെ പോയ്കൊള്ളാം എന്ന് പറയാൻ തിരിഞ്ഞ അവളുടെ വലത്തെ മുലയിലാണ്.
കൈകൾ തിരിച്ചെടുത്തു ക്ഷമാപണം നടത്താൻ അവന്റെ മനസ്സ് മന്ത്രിക്കുന്നതിനു മുൻപേ അവന്റെ ശരീരം അനങ്ങികഴിഞ്ഞിരുന്നു. അവൻ മൃദുവായി അത് ഞെക്കി.
ഠപ്പേ എന്നുള്ള ഒരു ശബ്ദം മാത്രം അവന്റെ കാതിൽ മുഴങ്ങി. മഴയുടെ ദ്വനി എപ്പഴോ അവന്റെ കാതുകളിൽ നിലച്ചിരുന്നു. മുഖത്തു വീഴുന്ന മഴത്തുള്ളികളുടെയും നനഞ്ഞ ആ മണ്ണിന്റെയും ഇടയിൽ കാർമേഘങ്ങളെയും വീക്ഷിച്ചു അവൻ കിടന്നു.