ഒടുവിൽ അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“അമ്മയെ സഹായിക്കാമെന്നാണ് തോന്നുന്നത്.”
അതുകേട്ടപ്പോൾ വൃദ്ധന്റെ മുഖത്ത് സംതൃപ്തിയുടെ രേഖ തെളിഞ്ഞു.
അരവിന്ദ് മിണ്ടാതെ നിന്നു.
മഴയുടെ ശബ്ദം മാത്രം കുറച്ചുനേരം അവർക്കിടയിൽ നിറഞ്ഞു.
“മംഗലശ്ശേരി ഒരുനാൾ നിനക്കാണ്.”
അരവിന്ദ് പെട്ടെന്ന് അപ്പൂപ്പന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
അദ്ദേഹം ചിരിക്കുകയായിരുന്നില്ല.
വളരെ ഗൗരവത്തോടെയായിരുന്നു ആ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞത്.
“ഭൂമിയും സ്വത്തും പണവും മനുഷ്യനെ ശക്തനാക്കും. പക്ഷേ ചിലപ്പോൾ ഒറ്റപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യും.”
“എന്താ അപ്പൂപ്പാ?”
“ഇതുവരെ നീ പഠിക്കുന്ന കുട്ടിയായിരുന്നു. ഇനി അങ്ങനെയല്ല.”
അദ്ദേഹം പതുക്കെ തുടർന്നു.
“നാളെ മുതൽ ആളുകൾ നിന്നെ വേറെ രീതിയിൽ കാണാൻ തുടങ്ങും. നിന്റെ പേരിനപ്പുറം നിനക്കുള്ളതെന്താണെന്ന് അന്വേഷിക്കും.”
അരവിന്ദ് ചിരിച്ചു.
“ഇത്രയും സീരിയസ് ആക്കണ്ട.”
“ഞാൻ സീരിയസ് ആക്കുന്നതല്ല.”
ശങ്കരനാരായണ മേനോനും ചിരിച്ചു.
“ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നതാണ്.”
പിന്നെ അദ്ദേഹം മഴയിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി.
“ശർക്കര എവിടെയുണ്ടോ അവിടേക്ക് ഈച്ചകൾ വരും. അതാണ് പ്രകൃതി.”
“അപ്പോൾ ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം?”
“ആരാണ് നിന്റെ അടുത്തേക്ക് വരുന്നത് എന്നതല്ല പ്രധാനപ്പെട്ടത്.”
വൃദ്ധൻ അവന്റെ തോളിൽ കൈവച്ചു.
“എന്തിനാണ് വരുന്നത് എന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ പഠിക്കണം.”
അരവിന്ദ് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പക്ഷേ ആ വാക്കുകൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞു.
അതുപോലെ തന്നെയായിരുന്നു അടുത്ത ദിവസം അനുപമയുമായുണ്ടായ സംഭാഷണവും.
ഓഫീസിൽ നിന്ന് തിരികെ വരുമ്പോൾ ഇരുവരും കാറിലായിരുന്നു.
വഴിയോരങ്ങളിൽ മഴ കഴുകിയ പച്ചപ്പ് നിറഞ്ഞുനിന്നു.
ഡ്രൈവർ വാഹനം ഓടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ അനുപമ പിന്നിലേക്ക് ചാരിയിരുന്നു.
“നീ ഇനി പതുക്കെ കാര്യങ്ങൾ പഠിക്കണം.”
“ഇത്ര പെട്ടെന്നോ?”
“പെട്ടെന്നല്ല.”
അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“സമയം ആയിട്ടുണ്ട്.”
അരവിന്ദ് ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
“എനിക്ക് ഇപ്പോഴും ഒരുപാട് പഠിക്കാനുണ്ട്.”
“അതുകൊണ്ടാണ് ഇപ്പോൾ തുടങ്ങേണ്ടത്.”
അനുപമയുടെ ശബ്ദത്തിൽ എന്നും കേൾക്കുന്ന ഉറപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നു.
കുറച്ചുനേരം അവൾ മകനെ
നോക്കി.
പിന്നെ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
“നിന്റെ അച്ഛൻ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ഇതുതന്നെ പറയുമായിരുന്നു.”
ആ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞ നിമിഷം അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ അഭിമാനവും വേദനയും ഒരുമിച്ച് തെളിഞ്ഞു.
ശ്രീഹരിയെ നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ട് ഇരുപത് വർഷമായിരുന്നെങ്കിലും ചില മുറിവുകൾ സമയത്തോടൊപ്പം മായുന്നില്ല.
വെറുതെ അങ്ങനെ ആഴത്തിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കും.
അരവിന്ദ് അതു മനസ്സിലാക്കി.
അവൻ ഒന്നും പറയാതെ അമ്മയുടെ കൈയിൽ പതുക്കെ സ്പർശിച്ചു.
അനുപമ പുഞ്ചിരിച്ചു.
പുറത്തുള്ള മഴയെക്കാൾ വിലപ്പെട്ട നിമിഷമായിരുന്നു അത്.
ഇത്തരം സംഭാഷണങ്ങളിൽ അധികവും പാറുവും ഉണ്ടാകാറുണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ ഇല്ലെങ്കിൽ ആ കൂട്ടായ്മ പൂർത്തിയാകാത്തതുപോലെ തോന്നും.
ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം എല്ലാവരും വരാന്തയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ അനുപമ ബിസിനസുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.
അപ്പോൾ പാറു പെട്ടെന്ന് ചോദിച്ചു.
“ബിസിനസ് ഒക്കെ അച്ചുവിന് ശരിക്കും കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ പറ്റുമോ?”
അനുപമ ഉടനെ അവളെ നോക്കി.
“എന്തുകൊണ്ട്?”
പാറു മുഖം ഗൗരവത്തിലാക്കി.
“സ്വന്തം അലമാര വൃത്തിയായി വയ്ക്കാൻ അറിയാത്ത ഒരാളാണ്.”
അരവിന്ദ് കണ്ണുരുട്ടി.
“അതിന് ബിസിനസുമായി എന്ത് ബന്ധം?”
“വളരെ വലിയ ബന്ധമുണ്ട്.”
പാറു ഉറപ്പോടെ പറഞ്ഞു.
“സ്വന്തം സോക്സ് എവിടെയാണെന്ന് അറിയാത്ത ആൾ കമ്പനിയുടെ കണക്കൊക്കെ എങ്ങനെ നോക്കും?”
അതുകേട്ട് എല്ലാവരും ചിരിച്ചു.
അരവിന്ദ് അവളെ നോക്കി തലയാട്ടി.
“നിന്നെ ഞാൻ ഒരുദിവസം ശരിയാക്കും.”
“ആദ്യം നിന്നെ തന്നെ ശരിയാക്ക്.”
വീണ്ടും ചിരി പൊട്ടി.
അപ്പോഴായിരുന്നു ശങ്കരനാരായണ മേനോൻ തമാശയായി പറഞ്ഞത്.
“നീ ഉണ്ടായാൽ മതിയല്ലോ പാറുക്കുട്ടീ.”
“എന്തിന്?”
“അച്ചുവിന്റെ എല്ലാ കാര്യവും നോക്കാൻ.”
വരാന്തയിൽ വീണ്ടും ചിരി ഉയർന്നു.
അരവിന്ദ് അതിനെ മറ്റൊരു തമാശയായി മാത്രം എടുത്തു.