സൂഖിപ്പിച്ചു, അവൾക്ക് രണ്ടാമത്തെ ഓർഗാസം വന്നു.
സോഫയിൽ തളർന്നു കിടക്കുന്ന
ഹൻസിബയുടെ മുഖത്തേക്ക് ഞാൻ നോക്കി. ആ വെളുത്ത മുഖം വിയർപ്പുകണങ്ങളാൽ തിളങ്ങുന്നുണ്ട്. കറുത്ത ഷിയർ ഡ്രസ് വലിഞ്ഞുകീറിയ നിലയിൽ ശരീരത്തോടു ചേർന്നു കിടക്കുന്നു.
ഇത്രയും വലിയൊരു കൊടുങ്കാറ്റിനു ശേഷം അവളുടെ കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞുതുടങ്ങിയിരുന്നു.
“നല്ല ക്ഷീണമുണ്ട്… എനിക്ക് ഉറക്കം വരുന്നു…” അവൾ മയക്കത്തിന്റെ വക്കിലെന്നോണം പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
ഞാൻ അവളുടെ അരികിലിരുന്ന് വിയർപ്പുതുടച്ച മുടിയിഴകൾ
ഒതുക്കിക്കൊടുത്തു. “എന്നാൽ പിന്നെ നീ എഴുന്നേറ്റ് റൂമിൽ പോയി കിടന്നോളൂ ഹൻസിബ. നന്നായിട്ടൊന്ന് ഉറങ്ങിക്കോ,” ഞാൻ സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു.
അരികിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്ന രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടനും അത് ശരിവെച്ചു. “മോൾ പോയി കിടന്നുറങ്ങിക്കോ. നമ്മൾ ബാക്കി പിന്നീട്
സംസാരിക്കാം.”
അവൾ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ്, വസ്ത്രങ്ങൾ ശരിയാക്കിക്കൊണ്ട് ബെഡ്റൂമിലേക്ക് നടന്നു. അവൾ റൂമിലേക്ക് പോകുന്നതും നോക്കി ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും സോഫയിൽ തന്നെയിരുന്നു.
ഹൻസിബ പോയ ആ നിമിഷം ഹാളിൽ ഒരു പ്രത്യേക നിശബ്ദത പരന്നു. എങ്കിലും വായുവിൽ ഇപ്പോഴും ചൂടുള്ള ആ കാമത്തിന്റെ മണമുണ്ടായിരുന്നു.
ചേട്ടൻ തന്റെ ട്രൗസർ ശരിയാക്കിക്കൊണ്ട് എന്നെ നോക്കി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ കണ്ണുകളിൽ എന്നോടുള്ള നന്ദിയും എന്റെ ഭാര്യയെ തനിക്ക് പങ്കുവെച്ചു തന്നതിലുള്ള ഒരു വന്യമായ ആവേശവും തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“എന്താ ഷാജു… ഇവളെക്കണ്ട് ഞാൻ ശരിക്കും മത്തുപിടിച്ചുപോയി,” ചേട്ടൻ എന്റെ തൊട്ടടുത്ത സോഫയിലേക്ക് ഇരുന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ചേട്ടൻ എഴുന്നേറ്റ് ചെന്ന് ടിവി ഓൺ ചെയ്തു.
വോളിയം കുറച്ചു വെച്ച് ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും സോഫയിൽ ചാരിയിരുന്നു വാർത്തകൾ കാണാൻ തുടങ്ങി. അന്നത്തെ ആ സംഭവങ്ങളുടെയെല്ലാം ചൂടും ക്ഷീണവും മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, ആ ടിവി വെളിച്ചത്തിൽ ചേട്ടന്റെ അരികിലിരുന്ന് വാർത്ത കാണുന്നത് വല്ലാത്തൊരു സാധാരണ അന്തരീക്ഷം തന്നു.
പക്ഷേ, അധികം വൈകിയില്ല… അത്രയും നേരം ശരീരത്തെയും മനസ്സിനെയും തളർത്തിയ ആ ആവേശത്തിന് ശേഷം എന്റെ കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞുതുടങ്ങി. വാർത്തയുടെ ശബ്ദം ചെവിയിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കെ, ഞാൻ അറിയാതെ ഉറങ്ങിപ്പോയി.
എത്ര സമയം കഴിഞ്ഞെന്നറിയില്ല… ഞാൻ കണ്ണുതുറന്നു നോക്കുമ്പോൾ, സ്വീകരണമുറിയിലെ ടിവി ഇപ്പോഴും വെളിച്ചം പരത്തി ഓടുന്നുണ്ട്. തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ, എന്റെ
അരികിലിരുന്ന രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടനും തലയും താഴ്ത്തി
സോഫയിൽ തന്നെ ഗാഢമായ ഉറക്കത്തിലാണ്.
ഞാൻ കണ്ണുതുറന്ന് ചുമരിലെ ക്ലോക്കിലേക്ക് നോക്കി. സമയം വൈകുന്നേരം ആറുമണി. ഉച്ചയോടെ തീർന്ന ആ തീവ്രമായ കളിയുടെ ക്ഷീണത്തിൽ സോഫയിൽ അറിയാതെ ഉറങ്ങിപ്പോയതാണ്.
ടിവി ഇപ്പോഴും വെളിച്ചം പരത്തി ഓടുന്നുണ്ട്. അരികിൽ രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടൻ അതുപോലെ ഉറങ്ങിക്കിടപ്പുണ്ട്.
ഞാൻ പതുക്കെ സോഫയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. കാലുകൾക്ക് ചെറിയൊരു തളർച്ചയുണ്ടെങ്കിലും ഉച്ചയോടെ കഴിഞ്ഞ ആ സംഭവങ്ങളുടെ ഓർമ്മകൾ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയപ്പോൾ ഒരു പ്രത്യേക ലഹരി തോന്നി.
ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ചേട്ടനെ ഒന്നു നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ നേരെ ഞങ്ങളുടെ ബെഡ്റൂമിലേക്ക് നടന്നു.
കതക് ചെറുതായി തുറന്ന് അകത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ, ഹൻസിബ കട്ടിലിൽ നല്ല ഉറക്കത്തിലാണ്. ഉച്ചയിലെ കളിക്ക് ശേഷം
തളർന്നു കിടന്ന അവൾ ഇതുവരെ ഉണർന്നിട്ടില്ല. പുതപ്പൊക്കെ ഒതുങ്ങിത്തെറിച്ച്, കിടപ്പറയിലെ ചൂടടങ്ങിയ വെളുത്ത ശരീരം കണ്ട് എന്റെ ഉള്ളിൽ വീണ്ടും ചെറിയൊരു കാമം ഇളകിമറിഞ്ഞു.
ഞാൻ അവളുടെ അരികിലെത്തി കുനിഞ്ഞ് തോളിൽ തൊട്ടുവിളിച്ചു. “ഹൻസിബ… ഹൻസിബേ, എഴുന്നേൽക്ക്… സമയം വൈകുന്നേരം ആറുമണിയായി.”
അവൾ ഉറക്കത്തിന്റെ ആലസ്യത്തിൽ കണ്ണുകൾ പാതി തുറന്ന്, മുഖത്തു കിടന്ന മുടിയിഴകൾ ഒതുക്കിക്കൊണ്ട് ഉറക്കച്ചുവയോടെ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. ആ മുഖത്തെ മടിയും ക്ഷീണവും കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് അവളോട് കൂടുതൽ സ്നേഹം തോന്നി.