പക്ഷേ, ആ ജീവിതം ഒരു ദിവസം പെട്ടെന്ന് അവസാനിച്ചിരുന്നു.
അന്വേഷണ സംഘം മുൻപ് നടന്ന രണ്ട് കേസുകളുടെയും ഫയലുകൾ വീണ്ടും പുറത്തെടുത്തു.
ആദ്യത്തെ ഫയൽ.
പിന്നെ രണ്ടാമത്തേത്.
ഒടുവിൽ മൂന്നാമത്തേത്.
ഫയലുകൾ ഒന്നിനുപുറകെ ഒന്നായി മേശപ്പുറത്ത് നിരന്നു.
പെൺകുട്ടികളുടെ പ്രായം പരിശോധിച്ചു.
വലിയ വ്യത്യാസമില്ല.
ശാരീരിക ഘടന പരിശോധിച്ചു.
വ്യത്യാസങ്ങൾ വളരെ കുറവ്.
മൂവരും വിദ്യാർത്ഥിനികൾ.
മൂവരെയും കാണാതായത് സമാനമായ സാഹചര്യങ്ങളിൽ.
മൂവരുടെയും മൃതദേഹങ്ങൾ കണ്ടെത്തിയത് വിജനമായ സ്ഥലങ്ങളിൽ.
മൂന്ന് കേസുകളിലും ശരീരത്തിൽ സമാനമായ മുറിവുകളുടെ പാടുകൾ.
ഒരു വിവരവും ഒറ്റയ്ക്ക് നോക്കിയാൽ വലിയ കാര്യമല്ലെന്ന് തോന്നാം.
പക്ഷേ, എല്ലാം ഒരുമിച്ച് ചേർത്തുനോക്കിയപ്പോൾ ചിത്രം വ്യക്തമായി തുടങ്ങി.
അന്വേഷണ ഉദ്യോഗസ്ഥൻ മൂന്ന് ഫയലുകളും വീണ്ടും മുന്നിൽ വെച്ച് കുറച്ചുനേരം നിശ്ശബ്ദനായി ഇരുന്നു.
“ഇത് യാദൃശ്ചികമല്ല…”
അയാൾ പതിയെ പറഞ്ഞു.
മുറിയിലുണ്ടായിരുന്ന മറ്റുള്ളവർ അയാളെ നോക്കി.
“മൂന്ന് പെൺകുട്ടികൾ… ഒരേ പ്രായപരിധി… സമാനമായ ശരീരഘടന… വിദ്യാർത്ഥിനികൾ… പിന്നെ, ഒരേ രീതിയിലുള്ള കൊലപാതകം.”
അയാൾ ഫയലുകൾ ഒന്നിച്ചാക്കി.
“ഇതിന് പിന്നിൽ ഒരേ ആളായിരിക്കണം.”
മുറിയിൽ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത പടർന്നു.
ഇതുവരെ മൂന്ന് വ്യത്യസ്ത കേസുകളായി കിടന്നിരുന്ന സംഭവങ്ങൾ…
ഇപ്പോൾ ഒരു കേസായി മാറുകയായിരുന്നു.
ഒരു കൊലയാളി.
പക്ഷേ ചോദ്യം ഒന്ന് മാത്രം—
അയാൾ ആരാണ്?
അതിലും വലിയ ചോദ്യം…
അടുത്ത ഇര ആരായിരിക്കും?
എല്ലാ തവണത്തെയും പോലെ, ആവശ്യമായ തെളിവുകളുടെ അഭാവത്തിൽ ഈ കേസും പതിയെ തണുത്തുതുടങ്ങി.
കുറച്ചുനാൾ അന്വേഷണങ്ങളും
ചോദ്യം ചെയ്യലുകളും നടന്നെങ്കിലും കാര്യമായ തെളിവുകളൊന്നും പോലീസിന് കണ്ടെത്താനായില്ല.
ഒടുവിൽ…
മറ്റൊരു കേസായി അത് ഫയലുകൾക്കിടയിൽ ഒതുങ്ങി.
പക്ഷേ, ആ കേസ് അവിടെ അവസാനിച്ചിരുന്നില്ല.
കേസിൽ നേരിട്ട് ഉൾപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരു പോലീസുകാരന്റെ ഈഗോയെ ആ പരാജയം വല്ലാതെ മുറിവേൽപ്പിച്ചിരുന്നു. മറ്റുള്ളവർ അന്വേഷണം അവസാനിപ്പിച്ച് മറ്റു കേസുകളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞപ്പോഴും, അയാൾക്ക് ആ മൂന്ന് പെൺകുട്ടികളുടെ മുഖങ്ങൾ മനസ്സിൽ നിന്ന് മായുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അതിനാൽ, ഔദ്യോഗിക അന്വേഷണത്തിന്റെ ഭാഗമായി അല്ലാതെ, തന്റെ ഒഴിവുസമയങ്ങളിൽ അയാൾ രഹസ്യമായി ആ കേസ് വീണ്ടും അന്വേഷിക്കാൻ തുടങ്ങി.
പഴയ മൊഴികൾ.
പഴയ റിപ്പോർട്ടുകൾ.
മിസ്സിംഗ് കേസ് ഫയലുകൾ.
മൂന്ന് പെൺകുട്ടികളുടെയും ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചെറിയ ചെറിയ വിവരങ്ങൾ…
എല്ലാം അയാൾ വീണ്ടും പരിശോധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
പക്ഷേ, ഇതുവരെ അയാളുടെ കൈയിൽ ഉറച്ച ഒരു തെളിവും കിട്ടിയില്ല.
അതേസമയം, ബാക്കിയുള്ളവർ ആ സംഭവം പതിയെ മറന്നു.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
ആഴ്ചകൾ കടന്നുപോയി.
നാട്ടിലെ ജീവിതം വീണ്ടും സാധാരണ നിലയിലേക്ക് മടങ്ങി.
*********************************************************
ഇനി നമുക്ക് ഹരിയിലേക്ക് തിരിയാം.
ഹരി പറഞ്ഞ വാക്ക് പാലിച്ചു.
ഇടിമല ഗ്രാമത്തിലേക്കുള്ള ബസ് സർവീസ് ആരംഭിച്ചു.
ഗ്രാമവാസികൾക്ക് അത് വലിയൊരു ആശ്വാസമായിരുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് പെൺകുട്ടികൾക്ക്.
അതിന് പിന്നിൽ ഒരു പ്രധാന കാരണമുണ്ടായിരുന്നു.
ബസ് സർവീസ് തുടങ്ങുന്നതിന് മുൻപ്, ടൗണിലെ സ്കൂളിലേക്ക് പോകുന്ന പെൺകുട്ടികൾക്ക് ദൂരത്തേക്ക് നടന്ന് പോകേണ്ടി വന്നിരുന്നു.
ആ വഴിയിൽ ലഹരിക്ക് അടിമപ്പെട്ട ഒരു കൂട്ടം യുവാക്കൾ പതിവായി ചുറ്റിക്കറങ്ങാറുണ്ടായിരുന്നു.
പെൺകുട്ടികളെ ശല്യം ചെയ്യുന്നതും മോശമായി പെരുമാറുന്നതും അവിടെ പതിവായിരുന്നു.
പക്ഷേ ഭയം കാരണം ആരും പ്രതികരിച്ചിരുന്നില്ല.
പരാതിപ്പെട്ടാൽ പ്രശ്നം കൂടുതൽ വഷളാകുമെന്ന ഭയം.
പോലീസിൽ പറഞ്ഞാലും കാര്യമായ നടപടി ഉണ്ടാകില്ലെന്ന വിശ്വാസം.
അങ്ങനെ, വർഷങ്ങളായി ആ വഴിയിലൂടെ പോകുന്ന പെൺകുട്ടികൾ ഭയത്തോടെയാണ് യാത്ര ചെയ്തിരുന്നത്.
പുതിയ ബസ് സർവീസ് തുടങ്ങിയതോടെ ആ പ്രശ്നത്തിന് വലിയൊരു പരിഹാരമായി.